ISTE YASAM ELLERIMIZDE

Durum boyle olunce findik kabugunu doldurmayacak tasalarin , yapay problemlerin, findiga can verenle ilgilenen bizler  icin hicbir anlami olmadigi ve hicbir sorun yaratmiyacagini anlamak zor degil! degil mi?

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

HEYBELIADA

Ýstanbul’un incileri olan Adalar eskilerden beri benim en çok huzur duyduðum, yaþamayý düþündüðüm , yurdumun en güzel köþelerinden biridir. Üniversitede de öðrenci iken hafta sonlarýnda eðer Bursa’ya ailemin yanýna gitmeyeceksem illa ki Heyeliada’ya teyzemin yanýna gitmek isterdim. Oksijen deposu mis gibi havasý , cam ormanlarý, araç trafiði olmayan dar sokaklarý, eski ahþap konaklarý, geniþ bahçeli köþkleri beni bir mýknatýs gibi kendine çekerdi. Hele Ýstanbul’un kalabalýðý ve yoðun temposundan kopup sadece 40 dakika sonra ada iskelesine adým attýðýmýzda kendimizi bambaþka bir dünyada hisseder ve oradan Ýstanbul’un muhteþem siluetini seyretmekten müthiþ tad alýrdýk

Ýþte bu yaz yine bir kaçamak yapýp kýzlarým , annem babam ve teyzemle birlikte adanýn inanýlmaz huzurlu baðrýna sýðýndýk. Teyzemin tadilat yapýlmýþ üç katlý , cumbalý eski tarz ahþap evi, serin bahçesi, çatý katýndaki terastan dolu dolu Ýstanbul manzarasý bizi büyülü bir alemde misafir etti sanki.

Bu kez, bahçede bulunan Yasin çiçeðini haytýmda ilk kez gördüm. Belki bilenler vardýr ama anlatmadan geçemeyeceðim. Yasin çiçeði ,söyle bir parmak kalýnlýðýnda bir çubuk þeklindeki sapýn etrafýnda sayýsýz tomurcuklar veren bir çiçek. Ancak ilginç ve inanýlmaz olan her akþam sadece akþam ezaný saatininde bütün taze tomurcuklar ayný anda 3 dakika içinde açýyor. Ezan okunurken açmaya baþlýyor ve de ezan bitene kadar yeni çiçekler açmýþ oluyor. Ýnanýlmaz güzel bir þekilde sarý tomurcuklar titreyerek döne döne açýlýyor ve bir anda yeþil çubuk sap sarý çiçeklerle donanýyor. Acan çiçekler bütün gece açýk duruyor ancak sabahýn ilk ýþýklarýyla beraber solmaya baþlýyor. Akþam ezaný saatine kadar hepsi solup kapanýyor, yeni tomurcuklar yine akþam ezanýyla açýyorlar. Rabbýmýn bu güzel mucizesini her akþam yeniden yaþamak için pür dikkat hep Yasin çiçgýnýn etrafýna toplandýk.

Adanýn o güzel sokaklarýnda zakkum aðaçlarý ve mor begonviller arasýnda yürümek de insana inanýlmaz huzur verir. Özellikle bayir yukarý yaptýðýmýz zorlu yürüyüþler bizi ormanýn içine ve muhteþem Ýstanbul manzarasýna kavuþturur. Yine böyle bir yürüyüþte beyaz boyalý kocaman bir köþkün bahçesinden sarkan karadut aðacýný görünce durup soluklandýk. Dallardan sarkan karadutlar öyle güzel görünüyordu ki.... Köþkün bahçesinden bir bey bizim ilgimizi görünce hemen devreye girdi aðaçtan avuç avuç karadut toplayarak bize uzattý. Buyrun zaten biz bitiremiyoruz afiyet olsun diyerek bizleri uðurladý. Teþekkür ederek bayir yukarý merdivenlerden yolumuza devam ediyorduk ki Çok güzel restore edilmiþ kocaman bir ahþap evin üst kattaki açýk penceresinden dýþarýya tasan inanýmaz güzel bir piyano melodisi ile olduðumuz yerde kalakaldýk. Öyle duygusal ve düzgün çalýnan bir klasik müzik parçasý idi ki gayri ihtiyarý evin önündeki banka oturduk, bu arada cisildemeye baþlayan yaðmur damlalarý altýnda gözümüzün  önünde alabildiðine uzanan Ýstanbulun muhteþem siluetini ve denizi seyre daldýk. Müzik sona erdiðinde bile bir süre yerimizden kalkamadýðýmýzý farkettik.

Yavaþ yavaþ yaðmur altýndaki yürüyüþümüze devam ederken ýslanmaya pek aldýrmýyorduk ancak hýzlanmaya baþlayan yaðmurla biz de adýmlarýmýzý sýklaþtýrmak zorunda kaldýk. Yolun üzerindeki bir evin çardaðýnda oturup sohbet eden hanýmlar bize gülümseyerek bakýp kahve içmeye davet ettiler , yaðmur bitene kadar buyrun bari diyorlardý. Yürümeye davam etmek istediðimizi anlayýnca içlerinden bir bayanýn içeriye girerek bir þemsiye getirdiðini gördük. Bunu buyrun o zaman dedi haným. Size hediyemiz olsun, hiç olmazsa ýslanmadan yürürsünüz. Hiç tanýmadýðýmýz bu hanýmlarýn tatlý ve güler yüzleri, bu davranýþlarý bizleri masal aleminde olduðumuza daha bir inandýrdý sanki.

Bu kez ada tatilimiz marti yavrularýnýn yuvalarýndan uçurulma zamanýna denk gelmiþ meðer. Bütün evlerin çatýlarýnda marti yavrularý var , sabaha karþý analarý yavrularýnýn yanýna gelip onlara yiyecek getiriyor , sonrada çýðlýklar atarak onlarý yuvalarýndan uçurmaya çalýþýyor. Kanat çýrpa çýrpa sokaklara inebilen marti yavrularýnýn tekrar çatýlara kadar yükselebilmesi kolay olmuyor tabi. Sokaklar marti yavrularý ile dolu. Bunu bilen ada halký kaplar içinde kapýlarýnýn önlerine ve bahçelerine yavrular için su býrakýyor. Sokaklarda inanýlmaz þekilde marti yavrularý, kediler ve yavrularý hatta köpek yavrularý dostça birlikte yaþýyor hatta oyunlar oynuyor. Elimizde fotoðraf makinalarý hem manzarýn, sokaklarýn, çiçeklerin hemde marti yavrularý ve kedilerin resimlerini çekiyoruz.

Bir akþam Ýstanbul’dan gelen kuzenler ve yeðenler ile birlikte çok neþeli bir akþam yemeðinden sonra geç saatte yürüyüþ yapmak ve dondurma yemek için sahile inmiþtik. Öyle hoþ ve güzel bir sohbet vardý ki saatler þu gibi akýp geçiyordu. Sahilde kitap þeklinde yapýlmýþ banklara oturduk. Bu banklarýn her birinin üzerinde ünlü þairlerimizin Ýstanbul , adalar yada deniz ile ilgili þiirleri yer alýyordu. Bir taraftan þiirleri okuyor , bir yandan muhabbete devam ediyor bir taraftan da dondurmalarýmýzý yiyorduk. Vakit de epeyce ilerlemiþ insanlar yavaþ yavaþ evlerine çekilmiþlerdi. Ortalýkta sokak köpekleri cirit atmaktaydý. Birden karþýmýzda epeyce büyük kýzýl kahverengi bir köpek belirdi. Adeta gülerek bize bakýyordu. Yavaþça oturdu ve de arkasýndan uzanarak tam karþýmýza yerleþti. Bir taraftanda adeta bizim sohbetimizi dinliyordu. Kuzenlerden biri “Elimdeki dondurmayý versem yer mý acaba “dedi. Sonra da dondurma kabýný köpeðin önüne koydu.  Köpek yavaþça basýný kaldýrýp baktý sonra yine sakince basýný öne eðdi, pozisyonunu hiç bozmadý. Biraz bekledik dondurmayý yemediðini görünce bir yeðenimiz alayým da dondurmayý diðer sokak köpeklerine vereyim diyecek oldu. Ama o da ne!.... Bizim köpek bir ok hýzýyla fýrladý o sürekli havlayan sokak köpekleinin önünden dondurmasýný kaptý ve bir lokmada yutuverdi. Sanki o dondurma benimdi onu nasýl baþkasýna verirsiniz der gibiydi. Artýk epeyce geç olduðunu ve soakalarýn sokak köpekleri tarafýndan adeta istila edildiðini görünce biraz da tedirgin olarak evin yolunu tuttuk. Fakat bir de baktýk bizim kýzýl tüylü dostumuz bizim peþimizi býrakmýyordu. Bir saðýmýzdan bir solumuzdan ilerliyor, adeta bizi olasý tehlikelerden koruyor gibiydi. Etrafta dolaþan hiçbir köpek hatta hiç bir canlý onun iri yapýsý ve keskin bakýþlarýyla yanýmýzda duruþu karþýnda bize zarar vermeye cesaret edemezdi. Bizi eve kadar getirdi dostumuz. Kapýdan içeri tek tek giriþimizi bekledi sonra da kapýnýn önüne kývrýlýp yattý. Gidip mutfakta ona verebilecek birþeyler aradýk, gündüz çayla yemek için yaptýðýmýz kurabiyelerden bulduk. Kapýyý açýp yavaþça önüne koyduk, yine gülere ize bakýp kuyruk salladý sonra da patilerinden birini kurabiyelerin üzerine koyarak olduðu yere yattý. Sabaha kadar ara ara camdan baktýðýmýzda orda yatttiðini gördük. Ancak gün ýþýdýktan sonra kahvaltýya uyandýðýmýzda gitmiþti... O vazifesini yapmýþ ve bize verdiðimiz dondurmayý hakettiðini göstermiþ , eve kadar eþlik edip korumuþ , kapýmýzda sabaha kadar bekçilik yapmýþtý. Daha sonraki günlerde de sokaklarda yürürken rastladýðýmda hep selamlastik. Her bizi gördüðünde kuyruðunu sallayýp kocaman aðzý ile gülüyordu.

Ada da ki günlerimiz sona erip de Bursa’ya donduðumuz gün de bizi ilginç bir olay bekliyordu. Kartal’dan aktarmalý olarak Yalova’ya gecektik. Motor ve denizotobüsü saatlerini tarifeye bakarak ayarladýk. Ancak sahile indiðimizde denizin epey dalgalý olduðunu gördük. Bu nedenle geç kalkan deniz motoru Büyük ada iskelesinde de gelen yolcularý beklediði için daha da gecikmiþti. Daha sonra da denizdeki dalgalar yüzünden hýz kesmek zorunda kalýnca Kartal iskelesine yaklaþtýðýmýzda binmeyi planladýðýmýz Yalova deniz otobüsünün hareket ettiðini gördük. Ucu ucuna iki dakika ile kacirmistik. Bir sonraki deniz otobüsü iki saat sonra idi. Ancak demek ki böylesi hayýrlý imiþ deyip tevekkül etmek en doðru olandý. Bir çay bahçesine oturup beklemeye karar verdik. Az sonra iskeleye bir deniz otobüsü yanaþtýðýný görünce merak edip bakmaya gittiðimizde az önce kaçýrdýðýmýz denizotobüsü olduðunu þaþkýnlýk içinde gördük. Sorduðumuzda bir yolcunun rahatsýzlandýðýný öðrendik. Kalp ile ilgili bir problem yaþayan yolcu için ambülans çaðrýlmýþtý. Bu arada görevlilerden rica edince bizi deniz otobüsüne aldýlar. Böylece kaçýrdýðýmýzý sandýðýmýz araca binerek evimizin yolunu tuttuk. Hayatta hiç bir þeyin garanti olmadýðýný, her an yeni bir yaradýlýþta olduðumuzu, Rabbýmýzýn hikmetinden sual olunamayacaðýný, mucizelere her an hazýr olmamýz gerektiðini, tevekkülün en büyük yardýmcý olduðunu bir kez daha yasayarak anladýk.

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

MUTLU OLMAK ICIN NE BEKLIYORUZ

Ýþte yine sýcak ama gerçekten sýcak bir yaz sabahýna günaydýn diyoruz. Bu coðrafyada çoktan yaz ortasý oldu bile.. Artýk gökyüzü kum rengi, o güzelim maviyi görebilmek çok zor.... Sarý , puslu , nemli bir sýcak kaplamýþ her yeri... Dürüstçe söylemek gerekirse bazen düþünüyorum niye burdayým diye.. Oysa ben masmavi gökyüzüne . yemyeþil aðaçlara çimenlere aitim. Öyle bir ortamda mutlu hissederim kendimi. O zaman daha bir ilham gelir, içim kýpýr kýpýr , dudaklarýmda sevdiðim þarkýnýn melodisi kendimi kuþlar gibi özgür hisseder , sevinç dolu olurum.

Evet bu gördüðüm sarý puslu , kum rengi gökyüzü , duru mavisi bulanmýþ deniz ve yapraklarýn yeþili solmuþ palmiyeler için ne hissediyorum acaba... Mutlu olmak , þükretmek, sevinmek için yeþile ve maviye kavuþmayý mý beklemeliyim....??

 Ama hani an bu andý yaþanacak ... Belki bir an sonrasý olmayacak... Mutuluðu kurallara ve mekanlara baðlamaya, sevinci,sevmeyi ve elimizde olana þükür etmeyi ertlemeye ne zamanýmýz ne de hakkýmýz vardi hani.

Her güzellik kendi mekanýnda ve zamanýnda, ortamýnda güzel... Eðer öyle olmasa Rabbim öyle yaratmazdý deðil mi. ? Neyi neyle kýyaslýyoruz ki... Yeþil yaðmurla,  çöl sýcakla güzel... Kar daðlarda ve soðukla var... Deniz ise her haliyle gizemli ... Týpký bir ayna gibi .... Kurþuni iken hüzünlü, masavý sevinçli, yeþil iken romantýk ve dinlendirici , bulanik iken saklar bütün içindekileri, gizemli.... Ama her hali  bir baþka duruþtur, baþka bir deyiþ, bir baþka güzellik...

 Bu güzellikleri göremeden hep ayný hayalin peþinde koþmak ve mutluluðu hep orada sanmak ne kadar doðru ki... ?? Mutluluðu ertelemeye zaman var mi...?? 

 Rabbimýn yarattýðý her bir atomdan elektrondan, gözle görülemeyecek en minik varlýktan güneþ sistemlerine, bütün kainata kadar her þeyi görüp algýlamak, anlamak, insan denilen varlýða dönüp bakmak, kainatý içinde barýndýran bu muhteþem varlýðýn farkýna varmak için daha ne bekliyoruz ki..??  Rabbimýn azameti ve büyüklüðü, güzelliði, cömertliði, bütün evreni kaplayan rahmetini idrak edebilmek için , fikretmek ve þükretmek için illa ki herþey bizce yolunda mý gitmeli....??

Bulunduðumuz ani inci dakikasýna , mekaný ise cennete çevirecek yine biz deðilmiyiz? Neyi görmek istersek onu görürüz, neye dokunmak istersek ona dokunuruz... . Ne kimlik kaygýsý , ne yalnýzlýk, ne bunalýmlar, ýþýðýn özünde kaybolur kaygýlar..

Öyle ise nedir bu memnuyetsizlik... Ýliklerimize iþleyen sýcaðýn gücünü , sararmýþ gökyüzünün ve bulanik denizin gizemli güzelliðini farketmek , hissetmek, tadýna varýp þükretmek varken nasýl böyle gaflet içinde olabiliyoruz ki...??

Haydi , muhteþem güzel bir dünyanýn , harkulade sýrlarý içinde bulunduran bu inanýlmaz güzel coðrafyasýnda hayata yine, yeniden merhaba ...

Bu Güzel Cuma sabahýnda Rabbime  söyle dua ediyorum:

Ey sýkýntý vr dara düþtüðümde dayanaðým olan,

Musibet zamanýnda yegane umut kaynaðým olan

Yalnýzlýk ve kimsesizlik anýmda beni her daim huzrunda olduðumu hissetirerek yanlýzlýktan kurtaran

Elimizdeki her çeþit nimetin yegane yaratýcý ve sahibi olan

Keder ve sýkýntýlar altýnda ezildiðimde onlarý üzerimden kaldýran,

En muhtaç hale düþtüðümde bana yardým eden

En dar ve zor durumda olduðumda, her korkumda yegane sýðýnaðým olan

Hayret ve þaþkýnlýða düþtüðümde bana yol gösteren

Ayýp kusur ve çirkinliklerimi örten

Kalp yaralarýný tedavi eden ve olmuþ kalpleri nuruyla dirilten

Zulme ve haksýzlýða uðrayanlarýn yegane sýðýnaðý olan

Ey mülkün gerçek sahibi olan Rabbim

Sen her türlü noksan ve kusurdan munezzehsin, Senden baþka ilah yok ki bize imdad etsin. El aman ., cehennem azabýndan bizleri muhafaza eyle .

Bize her iki dünyada da güzellikler ihsan et, Yaratýlýþýmýzý güzelleþtirdiðin gibi ahlakýmýzý da güzelleþtir, Bize senin sevgini, senin yanýnda sevgisi bize fayda vereceklerin sevgisini ver Nimetlerin de hayýrlýsýný ver. ,  Allahým, seni anmak, sana þükretmek,sana güzelce kulluk etmekte bize yardým et . Fayda vemeyen ilimden, husu duymayan kalpten, Kabul olmayan duadan sana sýðýnýrýz, Ey kalpleri halden hale çeviren Rabbim kalplerimizi dinin üzere sabit kýl !

AMIN

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

INSAN

Tam gün batýmý , güneþin kýzýl sarý ýsýnlarý ile boyanmýþ yeryüzü.... Denizin mavisý, gökyüzü, çatýlar, göðe doðru yükselen camla kaplý binalalarýn yüzleri hep turuncu ýþýn hüzmeleri ile kaplanmýþ. Yangýn yeri …

Hafif bir serinlik çökmüþ ortalýða, gündüzün nemi sýcaðýnda nefes alamayanlar sokaklara dokulmuþ.. Akþam ezaný yankýlanýyor minarelerden… Bir gün daha sona eriyor… Akþamýn alacakaranlýðý çökerken yavaþ yavaþ insanýn gönlüne de bir hüzün , bir ürperti düþüyor. Gecenin sessizliðinde kendini daha mý iyi dinliyor insan… Ondan mýdýr bu ürperti… kendiyle baþbaþa kalmasý zordur aslýnda… Kendine dönüp vicdan aynasýndan bakabiliyorsa insan en deðerli vakitlerdir bunlar..

Yedi küsur milyar insanýn yaþamýný sürdürdüðü bir dünyadayýz. Nefes alýp veriyoruz. Öyle yada böyle bir topluluðun içindeyiz, sosyal iliþkilerimiz , bir çevremiz var. Yiyip içiyor, temel ihtiyaçlarýmýzý , hatta fazlasini karþýlýyor, kimi etrafýmýzdakilerle anlaþýp mutlu oluyor,  bazen seviyoruz onlarý ve de sevildiðimizi düþünüyoruz kimi zaman… Bazen mutlu bazen üzgün hissediyoruz kendimizi… Kýrýldýðýmýz  gücendiðimiz anlar da oluyor, hatta öfke , kýskançlýk, piþmanlýk gibi duygularý bile barýndýrýyoruz içimizde…

Sabahlarý uyanýyoruz ya yeni güne… Selamlýyoruz ya bütün mahlukatý, insanlarý ve doðayý.. Demek ki yaþamamýz gereken anlar var daha… Yoksa her ne kadar düþünmek istemesek de bu yaþamýn bir sonu olduðunu , dünya hayatýnýn geçiciliðini hatta ne zaman konup göçeceðimizin de belirsiz olduðunu çok iyi biliyoruz… Biliyoruz da hatýrlamak istemiyoruz. O kadar çok iþ var ki yapacak zahirde görünen.. Gidilecek yerler, alýnacak mallar, görüþülecek insanlar, sevilecek insanlar, kýzýlacak, kýrýlacak insanlar, görülecek hesaplar… Çok meþguluz çok…

Oysa alýnan her nefes bize bir armaðan  öylesi bir armaðan ki altýn deðerinde, asla boþa harcanýlmamasý gereken.. Ýnsan olabilme yolunda bir iðne ucu çaba sarfedeceðimiz, kullukta bulunabilmek için bir fýrsat her alýnan nefes, yaþanan her an… Yoksa terket dünyayý emri ilahisi geldiðinde diðer kaygýlarýn , meþgalelerin, duygularýn ne önemi ola ki…

Ýnsan olabilmek dedik ya; ne kadar düþünüyoruz nasýl insan olunur diye.. Ya da insan olabilmek nedir diye… Herkesin kendi yaþamý , kendi düþünceleri , kendi alýþkanlýklarý ve içinde bulunduðu toplumun adetleri hoþ gelmez mý nefsine?

Nasýl dönüp bakabilecek ki kendine doðru bir insan modeliyim diye,; neyle kýyaslayacak ki kendini, nasýl ulaþacak mükemmeliyete, kemalata… Eðer bu dünya yaþamý bir imtihan ise nerede bu imtihanýn cevap anahtarý diye sormaz mý insan..

Aslýnda çok karmaþýk deðil bunun cevabý öyle imkansýzlýklarda , karmaþýk felsefelerde aramaya da gerek yok. Ne demiþ sevgili Rasulumuz “En mükemmel iman çölde yaþayan bir yaþlý kadýnýn imanýdýr “ O kadar yalýn, o kadar sade, o kadar katýþýksýz… kim  tahmin eder ki en kompleks olanýn en sadenin perdesi arkasýnda beklediðini... Sonsuzluðun, hýçliðin gözünden gülümsediðini...

Madem alabildiðimiz her nefes bir armaðan bize insan olabilme yolunda bir fýrsat daha; bakalým imtihanýmýzýn cevap anahtarý olan Yüce Kur’anýmýz nasýl tanýmlamýþ insani.. Sevgili peygamberimiz nasýl ahlaklanmýþ Kur’an ahlaki ile. Nasýl örnek olmuþ bizlere… Bu yaþamda yaþadýðýmýz ve yaþýyacaðýmýz bütün zorluklar, meþakkatler, darbeler, haksýzlýklar, iftiralar, kayýplar, kýrgýnlýklar, sevgiler, sevgisizlikler, aldatýlmalar, aþaðýlanmalar …. Hepsini yaþamýþ Sevgili Peygamberimiz ve nasýl yaþamýþ, nasýl karþýlamýþ bütün bunlarý.. Neden yaþamýþ … Ýþte sýr burada… Rabbi onu bütün insanlara insan olmayý örneklesin diye imtihan etmiþ her biriyle…

Öyleyse dönüp bakalým kendimize.. Çareyi nerelerde arýyoruz… Kiþiliðimizi geliþtirirken, olaylara sevinirken, tepki verirken nerden alýyoruz desteði, dersi, aklý… Oysa ne kadar açýk ne kadar kolay… Þifre bile yok. Cevap anahtarýmýz elimizin altýnda bu imtihanda , her an bakmak , görmek, tefekkür etmek de serbest… hala nasýl bu kadar kör olabiliyoruz ki?

Bir insan ne kadar aðýr bir musibete , belaya, diðer insanlardan gelen iftira yada benzeri olaylara maruz kalýrsa kalsýn ona ayný þekilde kötülük ile karþýlýk vermemeli, tövbe ve iþtiðfara devam ederek, sabýr ve tahammüle çalýþmalý, baþýna gelen olaylardan ibret ve ders çýkarmaya çalýþmalýdýr, degil mi? … Kendisine bunu reva görenlerle ayný þekilde , onlarýn seviyesine inerek uðraþmamak kemalatýn özelliklerindendir ve ancak veliler, enbiyalar ahlaki ile ahlaklanmaktýr.

Kendi nefsini daima kötülemek, kendi küçük kusurlarýný büyük görmek, baþkalarýnýn büyük kusurlarýný küçük görmek çok yüksek b ir fazilettir. Takvada doðrulukta , edep ve ahlakta kendisi iyi ve mükemmel olmaya çalýþmak , baþkalarýnýn ne yaptýðý ile uðraþmamak ya da onlara ikaz ve hatýrlatmalarda yumuþak bir üslup kullanmak gerçekten din kardeþlerine hizmet adýna büyük bir adýmdýr.

Ýnsan beþerdir þaþabilir. Dýþ etkilerle yada nefsinin esiri olup hata yaptýðýnda , gördüðümüz bu kusuru ona ama sadece ona söylemeliyiz. Bu davranýþ þekli ruh , kalb , akýl ve ferasetin eseridir . Yoksa ona fayda verir diye ayýp kusurlarýný baþkalarýna anlatmak ; fayda vermek niyetiyle aslýnda zarar vermektir . Kiþi bir dönüp kendine bakmalý ; herkes için bir kusur buluyorum acaba kusursuz bir ben mý kaldým diye kendini sorgulamalý . Ýyi olmak istiyorsak öncelikle kötü yönlerimizi bulup çýkarmali, kendi kusurlarýmýzý görmeliyiz. Asýl insan olan baþkasýna nasihat edilirken bundan kendine pay çýkarýp ibret alan deðil midir? Kendini ýslaha ve derse muhtaç görmeyen , bilmeyen gafletten uyanmalýdýr.. Baþkalarýný ýslah için önce kendimizi ýslah etmemiz gerekir. Yoksa herkesin bir kusurunu bulup kendi kusurlarýný görmeyen, dostlarýný terkeden , terk edilir. Bizi bize methedenlere aldanmayacaðýz. Dost acý söyler , Yanlýþlarýmýzý açýk yüreklilikle bize söyleyenler hakiki dostlarýmýzdýr.  Acý nasihat , faydalý serbet hükmündedir çünkü..

Allah yumuþak huylu , insanlara sevkat ve merhamet eden kulu sever. Baþkalarýný sýk sýk affedelim ama kendimizi ve nefsimizi asla.. Rifk ve merhametten mahrum olan , bütün hayýrlardan iyiliklerden mahrum olur.. Merhamet tohumunu eken muhakkak ki huzur ve saadet harmanýný biçer..

 Bir hadisi kutside dediði gibi “Hiddete getirilince kýzmayýp hilm ve sabýr gösteren kimse, Allah’in sevgisine mazhar olur.

Terbiyenin en makbul olaný önce kendimizi terbiye etmektir. Ýnsanýn düþünce ve niyeti ne ise , o insan ancak onlara göre bir insandýr. Zihindeki olumsuz dusunceleri cikarip atmak  bedendeki urlari cikarmaktan daha onemlidir. Yeknesak dünyevi meþguliyetler, insanýn sahib olduðu ülvi melekeleri köreltir. Kabiliyetleri de verimsiz kalir, geliþemez. Yüksek bir amaç üzerine fikirlerimizi odaklandýrýrsak ancak hedefe varabiliriz.

 Rabbým bizi önce düþünüp sonra söyleyenlerden , insanlara Rifk ile muammele edenlerden ve önce kendini terbiye etmeye uðraþanlardan , Ya hayýr söyle ya sus hadisi þerifi üzerine olanlardan eylesin..

Amin..

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

Ýster nârýna garket Ýster nuruna

 


Ýster nârýna garket Ýster nuruna




Aþk da týpký elif gibidir, isminde gizlidir, ama okunmaz. O olmadan da besmele sese gelmez. O her þeyin içindedir, ama hiç bir þeyde görünmez. Hz. Mevlana




Ýnsan vav þeklinde doðar, bir ara doðrulunca kendini elif sanýr. Ýnsan iki büklüm yaþar, oysa en doðru olduðu gün ölmüþtür. Kulluðun manasý vavdadýr, elif uluhiyetin ve ehadiyetin simgesidir. O yüzden Lafz-ý ilahi elifle baþlar. Elif kainatýn anahtarýdýr, vav kainattýr.





Rabbi vav gibi mütevazý olsun ister kullarý.
Musa dal olmuþtur ama Firavunun gözü Elifte kalmýþtýr.
Ýbrahim ateþte vavdýr, Nemrut bizzat ateþe odun.








Yunus, vav olup balýðýn karnýnda anca kurtarmýþtýr kendini.
Ýnsan iki büklüm olunca rahat eder ana karnýnda.
Boylu boyunca uzansa da kim rahattýr mezarýnda?






Vavýn elifle münasebeti ne kadar iyiyse, kainatýn dengeside o kadar düzgündür.
Kim kimi hatýrlarsa evvel o ona koþar.
Kainatta tüm cisimler boþlukta dönerken insan belki o yüzden boþlukta kalmamýþ, Rabbi onu imanla doldurmuþtur.
Evvelde eliftir, bir ilahi nefesle ahirde vav olur kainat.






Ýyi bakýldýðýnda, görmek için bakýldýðýnda; Bazen bir insanýn secdedeki hali, bazen bir ceninin anne karnýnda ki haline benzer. Vav Harfi, 'ýn Vahid ismini ve birliðini simgeler. Ebced hesabýnda 6 rakamýna denktir ki; Bu yönüyle ayný zamanda imanýn 6 þartýný temsil ettiði söylenir. Harfi med olduðu gibi, kasem harfidir. Ayný zamanda, iki cümleyi veya özneyi baðlayan baðlaçtýr.






Ey aþkýn binbir baþlý vav hali
Ey sonsuz kavram Gaflet vaktinde
Gel gönlümün üstüne Usta bir hattatým ben
Aþký çizerim mekânlara Aþk sýðmaz ki bu ummana
Vav olur gözlerimiz Bürünürüz canlara
Bir seyyah gibi Gelip göçen, göçüp giden
Bu mekândan mekân'a
Demem o ki Tarifini yapamam ben imkâna
Bir hattatým Zamana vav çizmekteyim
Hilalin dolunaya Dolunayýn hilale dönüþtüðü zamana

Ve mahlukat
Nefes nefes aþk çekerken Mevla'ya
Üstümde aþk kokusu var
Yaþadýkça beni yontar
Ve benzetir insana
Elimde vav Gönlümde vav
Gözümde vav
Dem dem vav kesilirim Beni insan yapana
Ey kalbimden geçeni bilen Allah'ým
'Kulum' de kâfi bana
Ýster nârýna garket Ýster nuruna




Meþhur bir hikayedir:

Hafýz Osman fýrtýnalý bir günde dolmuþ kayýkla Beþiktaþ'a geçecektir.

Bir kayýða biner. Yol bitmek üzereyken kayýkçý ücretleri ister. Fakat Hafýz Osman o gün aceleyle çýktýðý için yanýna para almayý unutmuþtur.

Kayýkçýya; 'efendi, yanýmda param yok, ben sana bir 'vav' yazayým, bunu sahaflara götür,karþýlýðýný alýrsýn' der. Kayýkçý yüzünü ekþi tip söylenerek yazýyý alýr.

Bir müddet sonra kayýkçýnýn yolu sahaflar tarafýna düþer. Bakar ki yazýlar, levhalar iyi fiyatlarla alýnýp satýlýyor. Cebindeki yazýyý hatýrlar ve götürür satýcýya.

Satýcý yazýyý alýr almaz 'Hafýz Osman vav'ý' diyerek açýk artýrmaya baþlar. Sonuçta iyi bir fiyata 'vav'ý satar kayýkçý.

Kayýkçý bir haftalýk kazancýndan daha fazlasýný bu 'vav' ile kazanmýþtýr. Bir gün Hafýz Osman yine karþýya geçecektir ve yine ayný kayýkçýyla karþýlaþmýþtýr.

Yol bitmek üzereyken yine ücretler toplanýr. Hafýz Osman da yol ücretini uzatýr kayýkçýya. Kayýkçý 'efendi para istemez, sen bir 'vav' yazýver yeter' der.

Hafýz Osman gülümseyerek ; 'efendi o 'vav' her zaman yazýlmaz.Sen dua et para kesemi yine evde unutayým' der...Ruhlarý þâd olsun üstadlarýn.




'Sabýr ve namazla Allah'tan yardým isteyin. Rablerine kavuþacak ve O'na döneceklerini umanlar ve Allaha karþý gerçek bir saygý gösterenlerden baþkasýna namaz elbette aðýr gelir' Sonra çaðýrýr insaný, belki cennet kokusunu duyurmak içindir bu davet, belki kendi yanýna çaðýrýyordur.



Ýþte o ayet: 'Secde et, yaklaþ!' Eðil ve ben senin baþýný göklere erdireyim, yýldýzlarý ayaðýna sereyim, sana gezmekle bitiremeyeceðin cennetler, sayamayacaðýn nimetler vereyim demektir bu. Secde et, vav ol, vay dememek için þey olan insan herþey demek olan Rabbinin önünde

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

VELiLERDEN NASiHATLER

VELiLERDEN  NASiHATLER

Lokman Hekim ogluna söyle nasihat etmis : 

Yavrum, Allah kuru topraga yagmur ile hayat verdigi gibi ariflerin hikmetli sözleriyle de ölü kalpleri de öyle diriltir,onlara hayat verir.Onun için onlarin sohbetinde bulun.

Yüce bir himmet, saglikli bir sevgi ve samimi bir irade, mutlu bir hayati temin eder.

Siirt evliyasindan Seyh Turki hazretlerine gencin biri sordu;

-Efendim, ben namazlarimi muntazam kiliyorum, ama hiç lezzet alamiyorum,Sebep nedir acaba?

Mübarek , sefkatle bakti gence :.

-Rabbini , yalniz namazda degil, her zaman hatirla evlâdim.

Genç anlayamadi:

-Nasil  hocam ?

-Günahlari terk edersen, namazlarindan lezzet alirsin.

Beyazid-i Bistami Hazretlerine, Hakk ile kul arasindaki mesafenin ne kadar oldugu soruldu, söyle cevap verdiler:

“Kul ile Hakk arasinda dört adim vardir.

Kul ilk adiminda dünyadan,

ikinci adiminda halktan,

üçüncüsünde nefisten ,

dördüncüsünde ise ahiretten geçer.

Bu adimlari attiktan sonra Allah ile her dem beraber olur.”

Câfer-i Sâdik Hazretleri talebelerine sunlari nasihat etmistir:

Bir sâlih amel isleyince onu gözünde küçültesin ve gizli tutasin. Çünkü küçük görürsen seni kendini begenmeye götürmez. Gizlersen, eksigi tamam olur, fazîleti artar. Salih bir amel islemek istedigin zaman acele et, zira nefs zayifliga kapilip onu geciktirebilir veya seni ondan vazgeçirebilir.

Mümin kardesine âit sevmedigin bir sey duyarsan, israrla onun bir mâzeretinin olabilecegini düsün. Bulamazsan, belki benim anlayamadigim bir özrü vardir, de ve ayibini ört!

Cüneyd-i Bagdadi  Hazretleri söyle buyurmus:

Allah adaminin üç vasfi vardir:

1-Toprak gibidir; iyi kimseye de, kötü kimseye de verir.

2-Bulut gibidir; herseyi gölgelendirir.

3-Yagmur gibidir; sevdigini de, sevmedigini de sular.

Abdülkâdir Geylânî hazretleri felsefe ile mesgûl olmayi hos görmezdi, ondan men ederdi. Seyh Muzaffer Mansur der ki:

 Birkaç kisi ile Abdülkâdir Geylânî hazretlerinin yanina gitmistik. Elimde, felsefe ile ilgili kitaplar vardi. Bizi süzdükten sonra kitabi görmeden bana; "O elindeki kitap ne kötü bir arkadastir." buyurdu. Bu esnâda oradan ayrilip kitabi bir yere koymak ve bir daha tasimamak hatirima geldi. Kitabi çok seviyordum. Içerisindeki çok seyi de ezberlemistim. Tam kalkacaktim, bana dikkatli dikkatli bakmaya basladi. Sasirip kalkamadim. "Su kitabi bana versene."buyurdu. Vermek için kitabi açtim. Bir de ne göreyim kitabin sahifeleri bembeyaz olmustu, hiçbir sey yazili degildi. Kitabi kendisine verdim. Tek tek sahifelerine baktiktan sonra bana geri verdi. "Iste Ibn-i Dâris'in Fedâil-ul-Kur'ân (Kur'ân-i kerîmin fazîletleri) kitabi." buyurdu. Kitabi elime alip baktim, gerçekten onun güzel bir hatla yazilmis bir nüshasi idi. Bana; "Kalb ile tövbe etmek ister misin?" buyurdu. "Evet." dedim. "Öyleyse kalk!" dedi. Kalktim. Zihnimde felsefe ile ilgili bütün ögrendiklerimi unuttum. Daha önce onlari hiç okumamis gibi oldum.

Abdülkâdir Geylânî hazretlerinin insanlari gafletten uyaran, kendilerine gelmesine vesîle olan pekçok sözü vardir. Bunlardan bazilari sunlardir:

Kötü arkadaslari terket. Onlara sevgi duyma, sâlihleri sev.

Yakinin bile olsa, kötü arkadastan uzak dur.

Uzak bile olsa, iyi arkadaslarla berâber ol.

Kimi seversen, seninle onun arasinda bir yakinlik hâsil olur.

Bu bakimdan, sevgi besledigin kimsenin kim olduguna iyi bak.

Rabbine itaatte bütün gayretinle çalis.

Sana vermeyene sen ver.

Sana gelmeyene sen git.

Sana zulmedeni affet.

 Niyetinde kullarla, kalbinde ise kullarin Rabbi ile beraber olmaya bak.

Sadik olmaya, yalanci olmamaya gayret et.

Büyük âlimlere tâbi olunuz;

bid'at yoluna, dinde olmayip, sonradan çikarilan seylere sapmayiniz.

Sabrediniz, sizlanmayiniz.

Sâbit kaliniz, ayrilip dagilmayiniz.

Bekleyiniz, ümit kesmeyiniz.

Özünüzü günahdan temizleyiniz, kirletmeyiniz.

 Hele Rabbinizin kapisindan hiç ayrilmayiniz.

Hz Musa (a.s) bir münacatinda:

“Ya Rabbi! Seni bulduktan sonra senden vazgeçene sasarim!” diye niyaz eder. Sonra Allah-u Teâlâ söyle karsilik verir: “Ey Musa! Beni bulan hiç benden vazgeçer mi? Benden ancak yoldan dönenler vazgeçer!”

Mevlam bizleri her daim kendisi ile beraber olanlardan eylesin, Hakk dostlarinin sohbetleriyle riziklandirsin, gönüllerimizi onlarin nuruyla aydinlatsin.

Allah’a emanet olun.

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

EY NEFSIM

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

GUZEL MEMLEKETIMIN GONLU GUZEL INSANLARI

 

Prof. Dr. Saffet Solak'ýn bir hatýrasýni okudum aynen asagiya aliyorum.
 

   IÞIÐI YANAN EVLER...

Týp fakültesini yeni bitirmiþ, pratisyen hekim olarak ilk görev yaptýðým yere, Konya'ya baðlý bir beldenin saðlýk ocaðýna gitmiþtim. Gençtim, bekârdým. Küçük bir beldeydi gittiðim yer.

Gittiðim ilk gece bir eve misafir olmuþtum. Tren istasyonunun hemen yanýnda bir evdi. Akþam yemeðinden sonra çaylarýmýz gelmiþ, sohbetler edilmiþti. Üzerimde yol yorgunluðu, geldiðim yeni yerin yabancýlýðý vardý. Saatler ilerliyor, aðýr bir uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir þey de diyemiyordum. Bir müddet daha geçti; yine bir hareket yoktu. Evin büyüðü olan Hacý anneye sýkýlarak: "Anneciðim, sizin buralarda kaçta yatýlýyor?" dedim.

Hacý anne:"Evlâdým treni bekliyoruz. Az sonra tren gelecek, onu bekliyoruz" dedi. Merak ettim, tekrar sordum: "Trenden sizin bir yakýnýnýz mý inecek ?"

Hacý anne: "Hayýr evlâdým, beklediðimiz trende bir tanýdýðýmýz yok. Ancak burasý uzak bir yer. Trenden buralarýn yabancýsý birileri inebilir. Bu saatte, yakýnlarda, ýþýðý yanan bir ev bulmazsa, sokakta kalýr. Buralarýn yabancýsý biri geldiðinde, "ýþýðý yanan bir ev" bulsun diye bekliyoruz."

Konya Ovasý'nda, yada bir baþka yerinde Türkiye'nin, trenden inen yabancýlar için "Iþýðý yanan evler" yerinde hâlâ duruyor mudur? Yabancýlar, yorgun bedenlerini yün yataklarda dinlendirmeye devam ediyorlar mý? Aç bir köpeðin önüne bir kap yemek býrakan kadýnlar yaþýyorlar mý? Kuþlara yuva yapan mimarlar sahi þimdi neredeler? Bu güzel insanlar, atlarýna binip gitmiþler. Bizler, atlarýna binip giden güzel insanlara sahip bir medeniyetin yetimleriyiz. Çekip gidenlerin doldurulmamýþ boþluklarýnda savrulup duran yoksullarýz.

Þâir öyle diyordu: "Güzel insanlar, güzel atlara binip gittiler." Þimdi bu güzel insanlar, neden ve nasýl atlarýna binip gittiler? Onlarý ne yýldýrdý da bir daha dönmemek üzere, sessiz sedasýz gittiler? Ey güzel yurdumun güzel insanlarý! Neredesiniz?

 ................

 Bu yaziyi okuyunca  buna benzeyen bir hatýra aklima geldi ; hemde  tam 44 yýl öncesinden. Annem ve babamýn baþýndan geçmiþ bir olay. Annem ve babam yeni evliler. Bir bayram günü Bursa'dan Ýstanbul'a annemin ailesini ziyarete gidiyorlar. Kýþ mevsimi. Kar yaðýyor. Tabi þimdiki gibi iletiþim imkanlarý yok. telefon da yok anneannemlerin evinde. Habersiz yola çýkmýþlar. Otobüs Bursa Yalova istikametinde yol alýyor. Orhangazi ilçesini biraz geçince süpürgelik denilen bir mevki vardýr. Yamaç rüzgara açýk, çok kar tutar. Orada yollarý kar kapatmýþ. Onlarca otobüs, araba , kamyon yolda kalmýþ. Beklemiþler beklemiþler yolun açýlacaðý havanýn açacaðý yok. Akþam oluyor yavaþ yavaþ. Bir bakmýþlar ki Orhangaziden birkaç araç gelmis. Ýçinden inen belediye baþkaný ve sorumlu kiþiler bütün olda kalanlarý Orhangazi'ye davet etmiþler. Konvoy halinda araçlar Orhangazi Belediyesinin önüne getirilmis. Ýlçe kahvehaneleri açýk. Yolcularý indirmiþler, çay ikram etmiþler . Sonra bir anons yapýlmýþ. Halk yavaþ yavaþ toplanmýþ . Orhangazinin halký o gece evinin müsait olma durumuna göre bütün yolda kalanlarý aralarýnda paylaþmýs. Kimi demiþ benim iki odam var iki aile alýrým, kimi demiþ ben bir aile alýrým, kimi bekarlarý toplamýþ götürmüþ. Annemlerde tek fazla odasý olan bir eve misafir olmuþ. Tanrý misafiri demiþler yemiþler içirmiþler, tertemiz yataklarý sermiþler ... Ta ki ertesi gün hava açýp, karlar yumuþayýp yol açýlana kadar Bütün Orhangazi koskoca bir misafirhane oluvermis. Sonra da yolcularýný selametle uðurlamýþlar...

Bir baþka öykü de onbeþ yýl öncesinden;  rahmetli kardeþimden. Sevgili kardeþim daðcýlýk sporu ile uðraþýyordu. Bir Kaçkar daðlarý týrmanýþýnda, bir yaylada konaklýyorlar. Çadýr kuruyorlar. Yakýnda da birkaç evlik bir yaylak var. Oraya gidip sut, kaymak, ekmek satýn almak istiyorlar. O güzelim Karadeniz insanlarý onlarý yediriyor içiriyor, sonra yaþlý bir nine diyorki ben damýn altýnda uyurken sizi o bezlerin atýnda uyutmam. Ben dulum, tek baþýma yaþýyom sizi eve alamam. Ama yan taraftaki küçük aðýlda size yatak sereyim orda yatin. Ýstemeselerde , gerek yok deselerde dinletemiyorlar nineye , geceyi orda tertemiz ot yataklarda geçiriyorlar , sabah inanýlmaz lezzetli tereyaðý ve sütle , mýsýr ekmeði ile kahvaltý yapýyorlar, sonra týrmanýþa geçiyorlar. Sonra arka arkaya üç yýl her týrmanýþta ve iniste ayný nineye ve köye misafir oluyorlar
 
....

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

DORT MEVSIM SABIR

DORT MEVSÝM SABÝR

Rabbin diyor ki;

" Rabbinize karþý gelmekten sakýnýn, bu dünyada iyilik yapanlara iyilik vardýr. Allah'ýn yarattýðý yeryüzü geniþtir. yalnýz sabredenlee mükafatlarý hesapsýz verilecektir." Zümer s. a.10
 
"Þüphesiz biz sizi biraz korku, açlýk , mal, can ve ürün eksikliði ile imtihan edeceðiz! Sabredenlere müjdele" bakara s. a 155
 
Ve emin ol ki

Þüphe edilen altýný ateþe atarak muayene ettikleri gibi Cenab-ý Hakk da insanlarý dertle, musibetle imtihan eder. Bazýsý bela ateþinden halis olarak çýkar, bazýsý imtihani kaybeder...

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!