INSAN

 

Tam gün batýmý , güneþin kýzýl sarý ýsýnlarý ile boyanmýþ yeryüzü.... Denizin mavisý, gökyüzü, çatýlar, göðe doðru yükselen camla kaplý binalalarýn yüzleri hep turuncu ýþýn hüzmeleri ile kaplanmýþ. Yangýn yeri …

Hafif bir serinlik çökmüþ ortalýða, gündüzün nemi sýcaðýnda nefes alamayanlar sokaklara dokulmuþ.. Akþam ezaný yankýlanýyor minarelerden… Bir gün daha sona eriyor… Akþamýn alacakaranlýðý çökerken yavaþ yavaþ insanýn gönlüne de bir hüzün , bir ürperti düþüyor. Gecenin sessizliðinde kendini daha mý iyi dinliyor insan… Ondan mýdýr bu ürperti… kendiyle baþbaþa kalmasý zordur aslýnda… Kendine dönüp vicdan aynasýndan bakabiliyorsa insan en deðerli vakitlerdir bunlar..

Yedi küsur milyar insanýn yaþamýný sürdürdüðü bir dünyadayýz. Nefes alýp veriyoruz. Öyle yada böyle bir topluluðun içindeyiz, sosyal iliþkilerimiz , bir çevremiz var. Yiyip içiyor, temel ihtiyaçlarýmýzý , hatta fazlasini karþýlýyor, kimi etrafýmýzdakilerle anlaþýp mutlu oluyor,  bazen seviyoruz onlarý ve de sevildiðimizi düþünüyoruz kimi zaman… Bazen mutlu bazen üzgün hissediyoruz kendimizi… Kýrýldýðýmýz  gücendiðimiz anlar da oluyor, hatta öfke , kýskançlýk, piþmanlýk gibi duygularý bile barýndýrýyoruz içimizde…

Sabahlarý uyanýyoruz ya yeni güne… Selamlýyoruz ya bütün mahlukatý, insanlarý ve doðayý.. Demek ki yaþamamýz gereken anlar var daha… Yoksa her ne kadar düþünmek istemesek de bu yaþamýn bir sonu olduðunu , dünya hayatýnýn geçiciliðini hatta ne zaman konup göçeceðimizin de belirsiz olduðunu çok iyi biliyoruz… Biliyoruz da hatýrlamak istemiyoruz. O kadar çok iþ var ki yapacak zahirde görünen.. Gidilecek yerler, alýnacak mallar, görüþülecek insanlar, sevilecek insanlar, kýzýlacak, kýrýlacak insanlar, görülecek hesaplar… Çok meþguluz çok…

Oysa alýnan her nefes bize bir armaðan  öylesi bir armaðan ki altýn deðerinde, asla boþa harcanýlmamasý gereken.. Ýnsan olabilme yolunda bir iðne ucu çaba sarfedeceðimiz, kullukta bulunabilmek için bir fýrsat her alýnan nefes, yaþanan her an… Yoksa terket dünyayý emri ilahisi geldiðinde diðer kaygýlarýn , meþgalelerin, duygularýn ne önemi ola ki…

Ýnsan olabilmek dedik ya; ne kadar düþünüyoruz nasýl insan olunur diye.. Ya da insan olabilmek nedir diye… Herkesin kendi yaþamý , kendi düþünceleri , kendi alýþkanlýklarý ve içinde bulunduðu toplumun adetleri hoþ gelmez mý nefsine?

Nasýl dönüp bakabilecek ki kendine doðru bir insan modeliyim diye,; neyle kýyaslayacak ki kendini, nasýl ulaþacak mükemmeliyete, kemalata… Eðer bu dünya yaþamý bir imtihan ise nerede bu imtihanýn cevap anahtarý diye sormaz mý insan..

Aslýnda çok karmaþýk deðil bunun cevabý öyle imkansýzlýklarda , karmaþýk felsefelerde aramaya da gerek yok. Ne demiþ sevgili Rasulumuz “En mükemmel iman çölde yaþayan bir yaþlý kadýnýn imanýdýr “ O kadar yalýn, o kadar sade, o kadar katýþýksýz… kim  tahmin eder ki en kompleks olanýn en sadenin perdesi arkasýnda beklediðini... Sonsuzluðun, hýçliðin gözünden gülümsediðini...

Madem alabildiðimiz her nefes bir armaðan bize insan olabilme yolunda bir fýrsat daha; bakalým imtihanýmýzýn cevap anahtarý olan Yüce Kur’anýmýz nasýl tanýmlamýþ insani.. Sevgili peygamberimiz nasýl ahlaklanmýþ Kur’an ahlaki ile. Nasýl örnek olmuþ bizlere… Bu yaþamda yaþadýðýmýz ve yaþýyacaðýmýz bütün zorluklar, meþakkatler, darbeler, haksýzlýklar, iftiralar, kayýplar, kýrgýnlýklar, sevgiler, sevgisizlikler, aldatýlmalar, aþaðýlanmalar …. Hepsini yaþamýþ Sevgili Peygamberimiz ve nasýl yaþamýþ, nasýl karþýlamýþ bütün bunlarý.. Neden yaþamýþ … Ýþte sýr burada… Rabbi onu bütün insanlara insan olmayý örneklesin diye imtihan etmiþ her biriyle…

Öyleyse dönüp bakalým kendimize.. Çareyi nerelerde arýyoruz… Kiþiliðimizi geliþtirirken, olaylara sevinirken, tepki verirken nerden alýyoruz desteði, dersi, aklý… Oysa ne kadar açýk ne kadar kolay… Þifre bile yok. Cevap anahtarýmýz elimizin altýnda bu imtihanda , her an bakmak , görmek, tefekkür etmek de serbest… hala nasýl bu kadar kör olabiliyoruz ki?

Bir insan ne kadar aðýr bir musibete , belaya, diðer insanlardan gelen iftira yada benzeri olaylara maruz kalýrsa kalsýn ona ayný þekilde kötülük ile karþýlýk vermemeli, tövbe ve iþtiðfara devam ederek, sabýr ve tahammüle çalýþmalý, baþýna gelen olaylardan ibret ve ders çýkarmaya çalýþmalýdýr, degil mi? … Kendisine bunu reva görenlerle ayný þekilde , onlarýn seviyesine inerek uðraþmamak kemalatýn özelliklerindendir ve ancak veliler, enbiyalar ahlaki ile ahlaklanmaktýr.

Kendi nefsini daima kötülemek, kendi küçük kusurlarýný büyük görmek, baþkalarýnýn büyük kusurlarýný küçük görmek çok yüksek b ir fazilettir. Takvada doðrulukta , edep ve ahlakta kendisi iyi ve mükemmel olmaya çalýþmak , baþkalarýnýn ne yaptýðý ile uðraþmamak ya da onlara ikaz ve hatýrlatmalarda yumuþak bir üslup kullanmak gerçekten din kardeþlerine hizmet adýna büyük bir adýmdýr.

Ýnsan beþerdir þaþabilir. Dýþ etkilerle yada nefsinin esiri olup hata yaptýðýnda , gördüðümüz bu kusuru ona ama sadece ona söylemeliyiz. Bu davranýþ þekli ruh , kalb , akýl ve ferasetin eseridir . Yoksa ona fayda verir diye ayýp kusurlarýný baþkalarýna anlatmak ; fayda vermek niyetiyle aslýnda zarar vermektir . Kiþi bir dönüp kendine bakmalý ; herkes için bir kusur buluyorum acaba kusursuz bir ben mý kaldým diye kendini sorgulamalý . Ýyi olmak istiyorsak öncelikle kötü yönlerimizi bulup çýkarmali, kendi kusurlarýmýzý görmeliyiz. Asýl insan olan baþkasýna nasihat edilirken bundan kendine pay çýkarýp ibret alan deðil midir? Kendini ýslaha ve derse muhtaç görmeyen , bilmeyen gafletten uyanmalýdýr.. Baþkalarýný ýslah için önce kendimizi ýslah etmemiz gerekir. Yoksa herkesin bir kusurunu bulup kendi kusurlarýný görmeyen, dostlarýný terkeden , terk edilir. Bizi bize methedenlere aldanmayacaðýz. Dost acý söyler , Yanlýþlarýmýzý açýk yüreklilikle bize söyleyenler hakiki dostlarýmýzdýr.  Acý nasihat , faydalý serbet hükmündedir çünkü..

Allah yumuþak huylu , insanlara sevkat ve merhamet eden kulu sever. Baþkalarýný sýk sýk affedelim ama kendimizi ve nefsimizi asla.. Rifk ve merhametten mahrum olan , bütün hayýrlardan iyiliklerden mahrum olur.. Merhamet tohumunu eken muhakkak ki huzur ve saadet harmanýný biçer..

 Bir hadisi kutside dediði gibi “Hiddete getirilince kýzmayýp hilm ve sabýr gösteren kimse, Allah’in sevgisine mazhar olur.

Terbiyenin en makbul olaný önce kendimizi terbiye etmektir. Ýnsanýn düþünce ve niyeti ne ise , o insan ancak onlara göre bir insandýr. Zihindeki olumsuz dusunceleri cikarip atmak  bedendeki urlari cikarmaktan daha onemlidir. Yeknesak dünyevi meþguliyetler, insanýn sahib olduðu ülvi melekeleri köreltir. Kabiliyetleri de verimsiz kalir, geliþemez. Yüksek bir amaç üzerine fikirlerimizi odaklandýrýrsak ancak hedefe varabiliriz.

 Rabbým bizi önce düþünüp sonra söyleyenlerden , insanlara Rifk ile muammele edenlerden ve önce kendini terbiye etmeye uðraþanlardan , Ya hayýr söyle ya sus hadisi þerifi üzerine olanlardan eylesin..

Amin..

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz! Arkadaþýna Gönder!

1 yorum yazýlmýþtýr

Yazan:isimsiz | Tarih: Perþembe, Haziran 11, 2009
Konu: Türkçe Olimpiyatlarý videolarý

Türkçe Olimpiyatlarý videolarý


http://video.biyoturk.com/id738/Turkce-Olimpiyatlari--Istiklal-Marsi--Sugra-Bal--4-Turkce-Olimpiyatlari.html

http://video.biyoturk.com/id676/7-Uluslararasi-Turkce-Olimpiyatlari-Tanitim-Filmi.html

http://video.biyoturk.com/id677/7-Turkce-Olimpiyatlari-Sarki-Yarismasi-Makedonya-Yastayim-.html

http://video.biyoturk.com/id732/7-Turkce-Olimpiyatlari-Final-Odul-Toreni--2-Afrikali-kiz-cocugunun-Istiklal-Marsi-nin-10-kitasini-ezbere-okumasi-.html

http://video.biyoturk.com/id727/7-Uluslararasi-Turkce-Olimpiyatlari--2009-Fragman.html

http://video.biyoturk.com/id726/7-Uluslararasi-Turkce-Olimpiyatlari--Azerbeycan--Demir-Attim-Yalnizliga--Ebru-Gundes-le-Duet-.html

http://video.biyoturk.com/id733/7-Turkce-Olimpiyatlari-Final-Odul-Toreni--Turk-Okullari-Tanitim-Filmi.html

Baðlantý»

« Önceki :: Sonraki »