BAKIS ACISI

Sabahin erken saatleri. Yogun trafikte ise gitmeye calisiyorum. Etrafimdaki otomobillerin icindeki insanlara takiliyor gozlerim. Herkeste bir sinirlilik, bir sabirsizlik, bir ofke sormayin. Herkes arabalarini birbirinin uzerine suruyor, kendine yol acip , yer bulmaya calisiyor, trafik kurallarini kimsenin dikkate aldigi falan yok. Herkes bir an once gidecegi yere ulasma cabasinda. Birbirine neredeyse parcalayacakmis gibi bakiyor. Kimileri ise kararip kalmis, bir bezginlik, bikkinlik…. Gun sanki baslamadan bitmis onlar icin…. Oysa daha sabahin ilk saatleri… Yol kalabalik, yol yetersiz belki, stres had safhada… Ama ya bosa gecip giden dakikalar…. Baskalarina kizip soylenerek, duzeltemeyecegimiz seyler icin bosuna kafa yorarak, icimizi karartarak gecirdigimiz anlar…. Oysa hic bir anin geri gelme olasiligi yok!!! Iste boyle harcanip gidiyor bu omur…. Sermayemiz olan zamani nasil da acimasizca tuketiyoruz…..

Cok yakindan tanidigim dostlar  var. Biliyorum ki cok cok iyi , duygusal, tertemiz insanlar… Ama ne yazik ki bakiyorum cok cabuk parlayip sinirleniyorlar. Herkese , her olaya karsi pesin bir negatiflik sozkonusu. Hatalari hemen goruyorlar ve karsisinda yer aliyorlar. Olumsuzluklar da hep onlari buluyor boyle olunca . Cunku neye dikkat ederseniz onu gorursunuz, neye dokunmak isterseniz ona dokunursunuz.

Aslinda bakiyorum etraflarina, oyle de yetistirilmisler. Hep sert davranilmis onlara buyutulurken. Hep hatalari elestirilmis, hep yapamadiklari icin hayiflanilmis, hep eksiklikleri yanlislari icin dillerden kotu soz beddua duymuslar, surekli baskalari ile kiyaslanmislar, hep karamsar ve problemli hikayeler dinlemisler. Hatta sadece kendileri degil butun insanlarin davranislari hep elestirilmis onlarin ortaminda.. Hep yanlislar konu edilmis . Elestirmek ve sikayet etmek , onlar icin bir yasam tarzi olmus, sanki uzulmek icin yasiyorlar.

Hayatin her aninda hatalar , yanlislar ve olumsuzluklar var. Kotuler olmasa iyilerin degerini kim bilebilirdi ki!... Ya yanlis olmasa dogrunun degerini ?... Hep yanlisa takilip kalmak , sikayet etmek neyi degistirir ki?....... Kizmak soylenmek neyi cozumluyor peki?…..

Kabe etrafinda doner dururken , Kabe'nin ekseninden bakip hep oteleri gorenler , bulundugu yerin farkinda bile olamayanlar icin caliyor icli ney!!!!. Farkedin artik kim oldugunuzu , yasamanin dayanilmaz guzelligini!!

Bir yerde okumustum, memleketimizde uzun yillar kalan bir yabanci : "Sizdeki insanlar hayati –Aman vaktim dolsa da su silahi devretsem – diyen bir nobetci askerin silahi tutmasi gibi tutuyorlar " demis. Yasamayi bir yuk gibi, bir agirlik gibi kabul edenlere her gun tesaduf ediyoruz. Cocuklarin, ev ve yasam kosusturmasinin kendisi icin tasinmasi guc bir agirlik oldugunu her firsatta ifade eden insanlar pek cok. Yalniz baslarina kalsalar ve butun sorumluluklardan bir an icin kurtulsalar, emin olun, hayat yine de bir yuk olmaktan cikmayacaktir onlar icin . Insan, hayata baska bir acidan bakmadan ve kafasindaki dusunce tarzini degistirmeden bu hayat hammalligindan kendini kurtaramiyor.

Yasamayi buyuk ideallere baglayanlar o ideale ulasmak icin onune cikan engelleri bir yuk degil de o hedefe ulasmada bir sebep ve bir atlama tasi olarak gorurler. Oyleyse bizler, hedefini insan gibi insan olmak, Yuce Rabbimin rizasini kazanmak gibi en yuksek yere koyanlar icin , bu etrafta her an olusan irili ufakli problem ve engeller , olumsuzluklar, dertler sevindirici ve hedefe yaklastirici birer basamaktan baska birsey degil!.........

Bahcivan elma agacini yetistirmek icin topragina gubre verir, su doker, alttan fiskiran dallarini keser , budar ki butun kuvvet yukari dallardaki ciceklere ve meyvelere gitsin .
degil mi? Peki biz nasil budanacagiz daha guzel cicekler ve meyveler verebilmek icin?

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

KARTALLAR YUKSEK UCAR

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

100 KiSiLiK DUNYA

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

FELAKET KUSLARI

Son günlerde daha da çok dikkatimi çekiyor ki insanlarýn mutsuzluklarý ve üzüntülerinin  altýnda, hep yasadiklari olaylara bakýþ açýlarý ve getirdikleri yorumlar yatýyor. Hayat tabi ki güllük gülistanlýk deðil. Bizim bir yaradýlýþ sebebimiz var. Þiddetli bir dünya imtahaný ile karþý karþýyayýz. Bir iki gün yolunda giden iþler bakýyorsunuz bir anda sarpa sarýveriyor. Can ciðer olduðunuz kiþiler sizi incitebiliyor. Hatta hiç beklemediðiniz þekilde yalan söylendiðine , maalesef giybet edildiðine þahit olabiliyorsunuz. Maddi ya da manevi her an bir terslik bizi bulabiliyor. Bazen en aðýr darbe en çok güvendiðimiz ve sevdiðimiz insandan geliyor. Ancak unutmamamýz gereken birþey var ki her türlü iyilik ya da kötülük bir sebep üzerine veriliyor. Rabbýmýn adeleti her an kendini gösteriyor. Ben bunu haketmedim diye hayýflanmak yerine teslimiyet içinde sebebini düþünüp en kýsa zamanda meselenin hal yolunu araþtýrmak, gücümüz yetmediði yerde de Rabbimize dualar ile sýðýnmak  yapýlabilecek yegane þey.

 Diken ve çalý dolu araziyi gül bahçesine çevirmenin bir tek yolu var güzel düþünmek , güzel düþünce güzel hissediyor, güzel davranýyor , güzel yaþýyorsunuz. Þimdi bazý arkadaþlar diyor ki peki filanca bana böyle bir kötülük yada haksýzlýk yaptý neden, ben nasýl karþýlýk vereceðim yada nasýl karþýlýk vermeyeyim? Býrakalým baskalarýnýn ne yaptýðýný,  onlar kendi davranýþlarýndan sorumlular , biz de bizimkilerden. Onlar yanlýþ yaptý diye yanlýsýn ortaðý olmak da en az yanlýþ yapmak kadar tehlikeli deðil midir?  Ýncindiðimizi belirttikten sonra yüzümüzü güzele ve doðruya çevirelim hýzla. Orada takýlýp kalmak, olayý önümüze gelene anlatmak, geceleri yataðýmýzda düþünüp senaryolar üretmek, yorumlar yapmak bize hiçbir fayda saðlamaz. Biz olabildiðince yalýn, düz, açýk, net bir þekilde sevgi dolu yaþýyalým ve gösterelim ki biz buyuz. Eðer anlayabilirlerse affedilirler. Yoksa zaten düþünmeye bile deðmez. Af kapýmýz hep açýk, sevgi har yanýmýzý sarmýs, dik bir duruþla duralým yeter.

Ýnsanlarýn yaptýklarýna üzülerek , hayýflanarak harcadýðýmýz zamaný kendimizi yetiþtirmeye, doðru ve güzel davranýþlarý geliþtirmeye harcasak daha doðru olur deðil mi. ?

Biz dostlarýmýzý Allah dostlarýndan seçmeliyiz diyoruz .. Ancak günlük yaþamda ister istemez pekçok deðiþik düþünceye , ahlaka sahip insanla birlikte oluyor , hayatýn belli anlarýný paylaþýyoruz. Onlar da eðer bir hak dostunun nasýl olmasý gerektiðini görmezlerse nasýl bilecekler hakikatý. Biz duruþumuz , sevgimiz ve doðruluðumuzla örnek olmalý kapýmýzý herkese açýk olduðunu gösterebilmeliyiz ki nasiplenenler çoðalabilsin deðil mi?

Burda Hintlilerden bir hikaye dinlemiþtim; bir gün çok periþan ve ihtiyar bir kadýn Buda nin karþýsýna çýkar “ Ey efendim benim kocam vefat etti, hayatta kimsem yok çok periþaným, acizim, maðdurum, tek baþýna yaþamam , hayatýmý sürdürmem imkansýz. Kocamý yeniden hayata döndürürmüsün”der.  Buda cevap verir “ Peki ancak bir þartla , sana bir tepsi veriyorum, bu tepsi ile ev ev dolaþacaksýn. Kendisine bu güne kadar hiçbir felaket uðramamýþ her haneden bir pirinç tanesi alýp koyacaksýn. Ne zamanki tepsi dolarsa bana gel kocaný geri vereyim sana” Kadýn tepsi ile ayrýrlýr. Ev ev dolaþmaya baþlar. Fakat kendisine musibet uðramayan tek bir ev bile bulamaz. Kimine hastalýk, kimine maddi darlýk, kimine olum, kimine evlat acýsý …. Hepsine bir felaket uðramýþtýr. Birkaç hafta sonra  tepsisi bomboþ Buda nin huzuruna girer “Ey efendim þartýný yerine getiremedim. Zira her uðradýðým evde mutlaka bir musibet vardý Felakete maruz kalmayan kimse bulamadým.” Der . Bunun üzerine Buda " Ey evlat canla baþla arzu ettiðin saadeti bu dünyada bulabilmek asla mümkün deðildir onun için evine dön ve hayatýn zorluklarýna karþý sabýr ve metanetli ol. Hayatýný kendin çiçek bahçesine çevirebilirsin ancak.” der.

 Evet baþýmýza her ne gelirse gelsin yalnýz biz deðiliz. Bir bakalým etrafýmýza insanlar daha da kötüsü  sayýlabilecek ne dertlere düþmüþler. Eðer hiçbirþeyin sebepsiz olmadýðýný bilirsek, Allah’in bize verdiði musibetelerin de tekamul merdiveninde bir basamak olduðunu farkebilirsek, olaylarýn arkasýndaki sýrlarý yakalayabiliriz. Onlara aracý olanlarý suçlayacak yerde, kendimizi düzelterek merdivenlerden aðýr aðýr çýkmaya devam ederiz.

 Yine bir çin atasözü var ki bu duruma çok uygun bence “Basýnýn üzerinde felaket kuþlarýnýn uçmasýna engel olamazsýn , ama saçlarýnýn arasýna yuva yapmalarýný önleyebilirsin” diyorlar.

  Hisleriyle düþünenler devamlý acý çekecekler , aklýný kullanarak yaþýyanlar her türlü musibete gülümsiyerek bakabilecekler, fakat ancak iman sahibi olanlar devamlý bir huzur içinde bulunabileceklerdir.

 Hayatý bütün olumsuzluklarýna karþý sevebilmek baþarýnýn anahtarýdir . Zira baþýnda uçan ýzdýrap kuþlarýna saçlarý arasýnda yuva yaptýrmama kudretini insana bu iman ve Allah sevgisi verecektir.

Ýnsanýn yaradýlýþýnda hayata bir baðlýlýk var. Yoksa etrafýmýzda hergün gördüðümüz, herþeyi kendine dert edinen , en ufak meselede kadere isyan eden insanýn yaþýyabilmesi mümkün olabilirmiydi?

Fakat asýl olan ‘yaþamak’ deðil… Bitkiler ve hayvanlar da yaþýyor. ‘Ýnsan gibi yaþamak’ asýl mesele bu…. Bunun için ise sadece kendi baþýnda ucan izdirap kuþlarý ile deðil, baþkalarýnýn baþlarýnda yuva yapmaya çalýþan izdirap kuþlarý ile de mücadele etmek, onlara yasayarak uygulayarak örnek teþkil etmek, ihtiyacý olana elimizi uzatabilmek.. Ýþte ibadetlerin en güzeli ! Ýnsana hizmet edebilmek….. Böylece yaþamanýn manasýný da daha iyi kavramýþ oluruz Allah’in izniyle …

 Rabbým hepimize bu dünyada ve öbür dünyada iyilikler nasib etsin inþaallah

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

BIR RAMAZAN HIKAYESI

Bu gün sizlere bir Ramazan öyküsü aktarmak istiyorum.

Bundan tam onbeþ yýl önceydi. Çok sevgili Ayþen ablam ,hayat arkadaþýný uzun ve üzüntülü bir hastalýk sürecinin arkasýndan ebedi yaþama uðurlamýþ üç küçük çocuðu ile baþbaþa kalakalmýþtý. Yeni yeni toparlanmaya çalýþýyordu.  Eþinin saðlýðýnda Bursa’da otururlardý ancak onun gidiþi ile herþey deðiþmiþti.  Ýþ yerleri ve evleri kayýnbiraderlerinin üzerineydi. Çok zengin ve bolluk içinde bir yaþam sürmelerine raðmen rahmetli beyi en küçük kardeþ olduðundan üzerinde hiçbir iþ ve mal varlýðý görünmüyordu.  Bunu kendi çýkarlarý doðrultusunda kullanan kayýnbiraderleri ,onu o üzgün ve ne yapacaðýný bilemez halý ile oturdukleri evden çýkarmýs, eþyalarýný bir kamyona doldurmuþ, bundan sonra sana baban baksýn diyerek çocuklarý ile birlikte Ýzmir’e yollamýþlardý.  Yollamýþlardý ama baba evi de býraktýðý zamanki gibi deðildi.  Evde üvey anne ve evlenmemiþ kýzkardeþ vardý. Birkaç gün içinde bu eve de sýðamýyacaðýný anlamýþ, hele bir gece babasý ile analýðýnýn tartýþmasýný da duyunca ben ayrý eve çýkayým demis, ufak bir kiralýk ev tutup çocuklarý ile birlikte taþýnmýþtý.

 Kocasýnýn baðkurdan henüz dul maaþý baðlanmamýþtý.  Daha liseyi bile bitirmeden zengin bir kýsmet diyerek alel acele evlendirdikleri için bir mesleði yoktu. Nasýl çalýþýp evi geçindireceðini bilemiyordu. Babasýnýn ve kýz kardeþinin getirdiði yiyecekler tükenmiþti. Çocuklarýn ikisi ilk okul 4 ve 5 e gidiyorlardý , küçük oðlan ise okula bile gitmiyordu.

Ýþte böyle bir günde Mübarek Ramazan Ayý baþlamýþtý. Ramazýnýn ilk günü için çocuklar “Anne yarýn biz de oruç tutalým “ demiþler. “Tutun tabi “ diye cevaplamýþ sevinerek.

Ama evde bir avuç un ve bir tas þekerden baþka hiç ama hiç bir þey yokmuþ. Gece kalkmýþ unu suyla yoðurup tavada ekmek benzeri bir çörek yapmýþ. Çocuklarý uyandýrýp bu çöreði bölerek yedirmis. Birer ikiþer de kesmeþeker yutturup þu içimis. Oruça böylece niyetlenmiþler. Sabah da okula sevinçle gitmiþler. Ayþen Abla akþama kadar evde dolaþmýþ durmuþ. Ne yapýp da akþama biþeyler bulsam. Veresiye veren bir bakkal yok çevrede, babasýna haber verse olmuyor çünkü yemin etmiþ o son gece onlarýn konuþmalarýný duyunca ‘birdaha açýmdan ölsem babamdan birþey istemeyeciðim’ diye. Komþulardan ödünç istese ne isteyebilir. Ekmek mi , yumurta mi markette hepsi var demezler mi ? Sonra yediremiyor kendine. Bir eve temizliðe mý gitsem acaba diyor. Kimseyi tanýmýyor. Böyle kývranýp duruyor.  Ve ellerini kaldýrýp Mevlaya yakariyor. ‘Allahým halim sana ayandýr bana bir kapý aç diye.. Beni kimselere muhtaç etme kendi kendime ve çocuklarýma yetebilecek bir yol göster diye.’...

Gün akþam oluyor , çocuklar okuldan geliyor, yavaþ yavaþ iftar vakti yaklaþýyor.... Mutfaða gidip geliyor ama yiyecek hiç ama hiç birþey yok. En sonunda 4. Sýnýfa giden oðlu diyor ki: “Anneciðim biliyorum evde yiyecek biþeyimiz kalmadý ama sen üzülme bak bir tas þekerimiz var onu serbet yapar içeriz. Bir geceden bireycik olmaz.” Ýþte bu sözleri iþitince eli ayaðý kesiliyor . Gidip çaresiz bir taþ þeker ile suyu sofraya getiriyor. Tam iftara 5 dakika var. Kapý çalýnýyor. Kapyi açtýðýnda gördükleri karþýsýnda yere yýðýlmamak için ayakta zor duruyor. Karþý komþunun kýzý kapýda elinde büyük bir sini , içinde çorbasý, pilavý, etli yemeði, yoðurdu, ekmeði , tatlýsý ile tam bir sofra donatacak yemeði taþýmýyor mü... Artk aðlamaya baþlýyor. Kýzcaðýz: “Annem Ramazanýn ilk gecesi size hem de hoþ geldiniz demek için iftara çaðýrmaya niyet etmiþti ama kalabalýk misafirimiz geldi. Çekinir de gelemezsiniz diye de sizin iftarlýklarýnýzý gönderdi afiyet olsun. Hayrlý Ramazanlar “diyor tepsiyi býrakýp gidiyor. Onlar üzerinde bir tas þeker ve su olan masalarýnýn üzerine koyduklarý siniye bir süre baka kalýyorlar. Sonra da aðlayarak Allah’a þükrediyorlar. Bu yemek onlar için bir dönüm noktasý oluyor. Birkaç gün bu yemeklerle idare ediyorlar ve arkadan babalarýnýn maaþý baðlanýyor. Ayþen Ablam iþe girip çalýþmaya baþlýyor ve hayat devam ediyor........

Þimdi onbeþ yýl sonar bir araya geldiðimizde güzel gecelerde çay içerken anlatýlan güzel bir ibret hikayesi bu... Ýstemenin, Ýhlasla istemenin sýrrýný ortaya koyuyor. Rabbýmýzýn her an nasýl da yanýmzda olduðunun göstergesi, þükretmenin her þartta þükredebilmenin yüceliði, komþunuz aç yatarken tok uyuyan bizden deðildir hadisi kutsisinin yaþayan öyküsü...

Hepinize bereketli, birlikte, huzurlu, hakkýyla yasanýp idrak edebileceðimiz bir Ramazan Ayý geçirmeniz dileklerimle..

Kalýcý Baðlantý Yorum (7) Yorum yaz!

COCUGUMUZDAN UTANIR MIYIZ?

 

Bu sabah internette okuduðum bir yazý beni epeyice düþündürdü. Sizinle paylaþayým dedim.
Olay, üniversiteye hazýrlanan bir kýz çocuðu ile ailesi , daha doðrusu annesi arasýnda geçiyor. Geçtiðimiz hafta sonu üniversite sýnavlarý yapýldýðý için konu güncel.
Bu genç kýzýmýz dersanelere gittiði ve elinden geldiði kadar çalýþtýðý halde iki yýl üst üste üniversite sýnavýnda baþarýlý olamýyor. Ailesi buna çok sert tepki veriyor. Onu suçluyor, baðýrýp çaðýrýyor. Fakat annenin bir sözü çok ilginç; "Beni konu komþuya rezil ettin " diyor; ve de üniversiteyi kazanan komþu ve akraba çocuklarýný örnek göstererek kýzýný aþaðýlýyor. Sonuçta da kýzýn puaný sadece açýköðretimi tuttuðu halde "konu komþuya rezil olmamak için" Ýstanbul Üniversitesini kazandýðý yalaný uyduruluyor.
Kayýt zamaný Ýstanbul'a giderek orda bir akraba yanýna kýzý yerleþtiriyorlar ve orda gerçekten okuyormuþ gibi bir senaryoyu yaþamasýný istiyorlar.
Ýþte bu trajikomik hikaye beni gerçekten çok düþündürdü.

Öncelikle konu komþu ne der diye yaþamak nasýl birþeydir? Baþkalarý beðensin diye birþeyler yapanlar ne büyük ziyandadýr, sadece kendilerini aldatmaktadýrlar deðil mi? Böyle bir insanda karakterden bahsedilebilir mi? Baskalari ........ desinler diye yapmak ne kadar tehlikeli... Nerede Mevlana'nýn " Ya olduðun görün , ya da göründüðün gibi ol" veciz sözü?

 Sonra gelelim ikinci aþamaya ; böyle bir ailede yetiþmiþ olan çocuktan nasýl bir baþarý beklenebilir ki! Devamlý aþaðýlanan , eleþtirilen, baþkalarýnýn fikirlerinin onunkiden daima daha önemli olduðu öðretilmiþ, etrafýnda yanlýþ ve hastalýklý rol modelleri bulunan bir genç nasýl ideal sahibi olur? Nasýl bu idealinde baþarýlý olabilir. Ziyan olacak bir insan ve bir hayat modeli daha iste ...
Bu anne gerçekten kör, burnunun dibini bile görmüyor... Kendini baþkalarýnca yaþanan hayatlarýn ortasýnda yitirmiþ, gerçeklere gözlerini yummuþ, ailesini ve evladýný bile bu uðurda heba etmis. Sanki yazýlmýþ bir tiyatro oyununun içinde yaþýyor. Perde kapanýp oyun bittiðinde yüzüne çarpacak gerçek yaþam ile uyanacak elbet , ancak o zaman çok geç olacak.
 
Sevgili Sabri Babamin hanimi  Rahmetli Rana annem ile bir anýsý vardýr da hep anlatýr, bende bir an bile unutmam.
Evlendiði gün evinin kapýsýndan girerken Rana Anneme demiþ ki "Bak, Rana” dedim, “þu andan itibaren yeni bir hayat baþlýyor. Bundan böyle bu evde ne senin dediðin olacak, ne benim dediðim olacak. Allah’ýn ve Peygamberin emirleri neyse o geçerli olacak”.. Bu söz hayatý paylaþabilmenin sýrrý bence. Böyle baþlayabilen bir yuvada yetiþen çocuklar da hep doðruyu ve güzel olaný öðrenirler, asýl sevgiyi, Allah sevgisini, edebi ve çalýþkanlýðý benimserler. Sonra da elbet kiþiliklerine ve ilgi alanlarýna göre eðitimlerine devam ederler. Tahsilleri ne olursa olsun yaptýklarý iste, edindikleri meslekte de hep baþarýlý olurlar. Çünki insan gibi insan olurlar. Onlar onlar hakkýnda kim ne demiþ umursamazlar. Zaten onlar için de olumsuz bir yorum kimse yapamaz. Zira Rabbýnýn rahmeti ve koruyuculuðu hep onlarýn üzerindedir. Olabilecek olumsuzluklarý ve bazý insanlarým maalesef yapabilecekleri yaralarý da böylece kolaylýkla atlatabilirler deðil mi?

Sonuçta hýzla çocukluktan gençliðe doðru hýzla yol alan iki kýz evlat sahibi olarak bu durumu epeyce düþündüm. Herhalde benim evlatlarýmdan biri bir konuda baþarýlý olamasa ben hatayý önce kendimde ararým. Evde yolunda gitmeyen neler var onlarý araþtiririm. Evladýmýn ilgi alanlarýný bir daha gözden geçirir, yaptýðým yönlendirmelerde bir hatam var mý birdaha bakarým, geliþim ve deðiþim sýrasýnda biz aile olarak ona nasýl örnek olduk , bir hesaplaþma yaparým , sonra onun bu konu ile ilgili gerçek duygularýný öðrenmeye çalýþýrým diyorum....
 Allah bütün ana babalarýn yardýmcýsý olsun ve bizlere gerçekleri görebilecek gözler nasib etsin.

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

SIS PERDESI ARDINDA

Sýcak ve puslu bir Dubai sabahýndan sevgiler ve selamlar .

Son iki gündür burada epeyice basýk bir hava var. Bu coðrafya için olaðan bu, ancak bizim cennet vatanýmýzda dört iklimin bütün güzelliklerini yaþayan insanlarýmýz için epeyce farklý .

 
Sýcaklýk yine her zamanki gibi 40 derece civarýnda . Ancak çölden gelen kum yüklü bulutlar ile denizden yükselen nem birleþtiðinde sarýmtýrak gizemli bir tabaka kaplamýþ gökyüzünü. Denizin ve göðün o güzelim mavisi bu pusun ardýna saklanmýþ, görünmüyor. Býrakýn gökyüzünü , denizi evler , o devasa gökdelenler bile görünmüyor. Nerdeyse bir sis gibi... Her yer yapýþ yapýþ. Balkon parmaklýklarý bile nemli bir kum tabakasý ile örtülmüþ. Dýþarýda nefes alýrken zorlanýyor , birkaç dakikada su gibi terliyorsunuz. Nem kokluyorsunuz. Rahmetli Büyükbabamýn bahçesindeki odunluðunun kapýsýný açtýðýmda aldýðým nem ve küf kokusunu hatýrlýyorum bir an. Esen rüzgarla kum solumamak için aðzýnýzý kapatmak zorundasýnýz. Gözlerinizi de sakýnmalý güneþ gözlüðü takmalalýsýnýz.  Boþuna çöl insanlarý basýný , aðzýný burnunu sarýp sarmalamýyor!.. Zor bu iklimin insaný olmak. þimdilerde rahat tabi, klimali beton binalarda yaþamak.. Ama  ya  çöldekiler, çadýrlarda yaþayýp bu coðrafyanýn gerçek þartlarýnda olmak...
 
Ýki gündür eþimin Türkiye'den misafirleri var, iþ için gelmiþler hala Dubai'yi göremedik diyorlarmýs. þehrin o paranýn gücü ile oluþturulan yapay görkemli siuleti, gizemli bir sis tabakasýnýn ardýna gizlenmiþ görülemiyor. Herþey çöl ve kum rengi...

Ýnsan kendini çok farklý hissediyor. Biliyorsunuz yüz metre ilerinizde koskoca bir gökdelen var yürüseniz dokunacaksýnýz ama göremiyorsunuz. Az ilerinizdeki yeþil park gizemli perdenin ardýna saklanmýþ. þimdi birine yeþili çiçekleri  anlatsanýz, tarif etseniz de inanmýyacak belki. Gözleri ile görmeleri için bu çöl bulutlarýnýn daðýlmasý gerekiyor. Siz bu gizemli havadan da mutlu oluyor etkileniyorsunuz. Belki de bu mistik havada, ardýna saklanan gerçekleri bildiðiniz için zevk alýyor, bir sanat eserini seyrediyormuþ gibi hayranlýkla kaybolan þehri seyrediyorsunuz. Ama ilk kez buraya gelen ve ilk kez bu havayla tanýþan için gerçeklere inanmak çok zor. " Ama burda da yaþanmaz ki!"  diyebiliyorlar. Ardýndaki gerçekleri gözleriyle göremedikleri için algýlamakta zorluk çekiyor, sizin sözlerinize de itibar etmiyorlarsa , belki de sonucu beklemeden çekip gidecekler, güzellikleri hiç göremeyecekler.

Bu hava bana, anne babanýn çocuklarýna anlatýðý tecrübelerini hatýrlatýyor. Hani anne babalar ya da büyükler yýllarca yaþamýn bütün yükünü kaldýrýrken acý tatlý tecrübeler edinirler. Az çok olaylarý, insanlarý deðerlendirebilecek, baþtan olaylarýn sonunu tahmin edebilecek kývama gelirler; sonra da kendi hatalarýna düþmeden önce çocuklarýný yada gençleri uyarmaya çalýþýrlar. Gençler ise daha yaþamýn o delikanlý sarhoþluðu içindedirler. Hayatý hep gizemli bir sis perdesi ardýndan görmektedirler. Beþ adým sonra hangi duvara toslayacaklarýndan habersiz çýlgýn bir koþu tutturmuþturlar. Oysa büyükler bu sis dagildiktan sonra
çýkacak manzarayý adlarý gibi biliyordurlar. Tabi burada maharet gizemin ardýna saklanan gerçekleri anlatabilmekte... Onun için de yaþamý sevmek gerekir deðil mi? Acýsýyla tatlýsýyla; hatasý ve kusurlarýyla, kabullenmek ve tüm detaylarý ile hafýzaya kazýmýþ olmak gereklidir. Zaman zaman üzülmüþ, kýrýlmýþ olsa da, yanlis yapmis, hatta dibe batmis da olsa , yaþam sevgisini ve coþkusunu kaybetmemiþ olmak, Rabbýnýn verdiklerine her an, her ortam ve her koþulda þükretmiþ olmak gerekir. Her þer gözükenin de bir hayýr olduðunu algýlamýþ olmak gerekir. Oyle bir sevgi ve sevinçle anlatabilmek gerekir ki gerçek manzarayý , karþýdaki insan o sis perdesi açýldýðýnda karþýlaþacak olduklarýndan ürkmesin, hazýrlýklý olsun, güçlü olsun, tökezlese de düþmesin, düþse de kalkmasýný bilebilsin. O yansýttýðýnýz yaþama sevgisi, ve yaþam coþkusunu , inanç gücü ile birleþtirip korkmadan , severek göðüslesin bütün bilinmeyeni... 
 Eðer sakince oturup bu gerçek görüntüyü onlara anlatabilir bütün detaylarý ile tarif edip gençleri inandýrabilir, ikna edebilirlersek ne ala.. Yoksa hýç kimse görmek istemiyenden daha kör deðýldýr tabi ki..
 

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

YARIS

Dün bir ara mutfakta meþgul iken kýzlarým seslendi;'Anne koþ televizyonda Ýstanbul'u gösteriyor ' diye. Bir bakayým dedim. Haftalarca süren bir yarýþma programýnýn bir ayaðý Ýstanbul'da çekilmiþ, onu gösteriyor.. Bu programýn diðer bölümlerini sürekli takip etmiyorum ama konu Ýstanbul olunca oturdum baþýna... Özlemiþiz güzelim Ýstanbul'u...
Yarýþma on iki ekibin dayanýklýlýk, efor, analiz ve düþüncelerini ölçmeye çalýþýyor, her bölümde sonuncu olan bir ekip eleniyor.. Bu bölümde artýk dört ekip kalmýþ. He hafta dünyanýn baþka bir ülkesine , bir þehrine gidiyor, orada tarihi yerlerde saklanmýþ ip uçlarýný bularak dolaþýyorlar... Ýstanbulumuzun o güzelim tarihi dokusu içinde de yol almaya baþladýlar..Kýzkulesinde baþlayan maceralarý , tarihi yarýmada, Galata Kulesý, Yerebatan sarnýcý ile devam etti. En sonunda ise Rumeli Hisarý'nda sona erdi.. Burada takýmlarýn ikisi büyük farkla etabý önce
tamamlayarak ilk iki sýrayý aldýlar. Sonraki iki ekip epeyce yakýn ve kýran kýrana mücadele ediyorlardý. Ancak Kýzkulesine ulaþmak için motora binen son sýradaki ekip ötekilerin kendinden önce oraya gidip donduðunu öðrenince adeta yýkýldý... Birbirlerine mahvolduk, sonuncu olacaðýz dediler, ama yine de ellerinden geldiðince hýzla ipucunu bulup yollarýna devam ettiler. Ancak Rumelihisarýna ulaþtýklarýnda kendilerine hazýrlanmýþ olan ip merdivenden burçlara týrmandýklarýnda Hisarýn ortasýnda bütün takýmlarýn yarýsý tamamlamýþ olduklarýný gördüler. Oradan son ekibin de varýþa ulaþtiðini seyrettiler.. Artýk umutlarýný yitirmiþler ve orda pes edecekler gibi geldi bana.... Ama etmediler.. Rumelihisarýndaki zorlu etabý da geçtiler ve varis çizgisine ulaþtýlar... Ýþte o herþeyin bittiðini düþündükleri an ne oldu biliyormusunuz.. Kýzkulesinden getirdikleri ipucu olan heykelciðin altýnda bir uçak resmi basýlý imiþ. Bunu hiçbir yarýþmacý bilmiyormuþ ama , uçak resimli heykelciði bulup
getirene özel ödül olarak 20 bin dolar, bir tatil vede yarýþta sonuncu da olsa yarýþa devam hakký veriliyormuþ... Yani herþey bitti sonuncu olduk elendik derken... onlar kazandý biz kaybettik derken yarýsý terketmemenin , azimle varis çizgisine gelmenin ödülü böyle oldu...

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

SEVGI

Bu sabah yine aydýnlýk , güzel bir sabaha uyandýk. Güneþ doðarken gökyüzü alacakaranlýktan sarýya, maviden turuncuya binlerce renkle bezenmiþti. Hangi ressam paletinde bu tonlarý böylesine güzel karýþtýrabilir ki. Allah’in yaratma sanatý karþýsýnda bir kez daha dilim tutuldu. Yemyeþil çimenlerin üzeri bembeyaz marti sürüleriyle doluydu. Hep birden havalanmalarý, gökyüzünde kavisler çizerek yükselmeleri, sonra bir anda iniþe geçmeleri görülmeye deðerdi… Evren hep bir aðýzdan zikir ediyordu yine…

Kýzlarýmý okula uðurlarken kapýya býrakýlmýþ gazetemi aldým. Ýçeri döndüm, bir bardak çay doldurup penceremin önündeki koltuðumda gazetenin sayfalarýný çevirmeye baþladim… Dünya , bölge, ülke haberleri… Çoðu insaný umutlandýrmaktan çok ürkütüyor, üzüyor.. Sonra sayfa sayfa reklamlar.. hepsinde kýrmýzý , pembe renkler, kalp desenleri… Ne oluyoruz demeye kalmadan çözdüm.. Yarýn sevgililer günü .. Sevgi , evet bu kelimeye ne kadar çok ihtiyaç duyduðumuz bu sayfalardaki haberlerden belli zaten… Ama yanýlgý þurada ki, bizim maddi olarak alýnýp satýlacak, deðeri biçilecek sevgiye deðil, ilahi aþka ihtiyacýmýz var… Ýlahi aþk ile tüm evrene duyulacak sevgiye…

Sevdiklerim düþtü gönlüme… yanýmda olanlar, uzakta olanlar… alemini deðiþtirip hakka göçmüþ olanlar…Yanýmdakilere sevgiyle sarýlmak , gözlerinin içine bakmak, her an iyisiyle kötüsüyle yaþamý paylaþmak mümkün… Uzaktakilere duygularýmýzý ses yada görüntü ile yollayabiliyoruz elhamdülillah… Ya gerçek aleme uyanmýþ olanlar… Onlar için de dualarýmýz var gönderecek deðil mi?... Onlar çoktan en sevdiklerine yürüdüler…

Düþünüyorum da yaþarken dünyasýný cennete çevirenler, hakkýn yolunda yürüyüp sadece onun sevgisini dileyenler, hem her iki alemde sevgilerin en güzeline, en büyüðüne kavusuyor , hem de layýðý ile seviliyorlar ...

 Nasýl yaþarken çevrelerindekilere , konu komþu, tanýdýk tanýmadýk herkese faydalý olup gönülleri feth ediyorlarsa, alemlerini deðiþtirdikten sonra bile onlarýn manevi etkisi bizler üzerinde devam ediyor. Ýnsanlara faydalý olmaya , onlara yol göstermeye ,  ýþýk olup yollarýný aydýnlatmaya devam ediyorlar…

Rahmetli kardeþim Murat Gülen Hakka göçeli 9 yýl oluyor nerde ise onu anmadan, yaptýðým her iste yanýmda hissetmeden, onun davranýþ ve sözlerini örnek almadan bir günüm bile geçmedi.. Sevgili annanem 11 yýl sonra hala hikayeleri, davranýþlarý, insan sevgisi, hanýmlýðý, yardýmseverliði ve sabrý ile hepimize örnek olmaya devam ediyor..

Rana annemi de Hak’ka uðurlayalý iki yýl oluyor yarýn… Kendisi ile bu alemde yüzyüze görüþmek kýsmet olmadý Ancak okuduðum günlüðü, anlatýlanlar ile sanki doðduðumdan beri tanýyormuþum gibi hissediyorum.. Sanki hep beraberdik ve birlikte yaþadýk bütün güzellikleri…Rana annem su anda da günlüðünde verdiði yaþam dersleri ile, çizdiði sabirli, anlayýþlý, sevgi dolu, zarif, hassas,hanýmefendi portresi ile her an bizimle yaþýyor ve bize yol göstermeye devam ediyor…Annem, Rana annenin günlüðünü okumaya baþladýktan sonra günlük tutar oldu…. Rana annem gibi ince düþünür, her sesi, her haraketi yorumlar oldu.. Gözlerimize inen kalýn perdeleri bir nebze de olasun kaldýrmaya onun sayesinde baþladýk biz… Rabbým binlerce razý olsun.Rahmetini esirgemesin. Mekaný cennet olsun inþaallah…

Evet yarýn sevgililer günü… Sadece maddi bir hediye ile senede bir gün gönül almaya, gönül kazanmaya çalýþanlar gibi yanýlgýda olmayalým.. Gönlümüzü sevgimizi açalým herkese, daha bir sýký sarýlalým sevdiklerimize, birlikte olduðumuz her anýn kýymetini bilelim. Beþeri aþklarýmýz , ilahý aþka giden yolda bir basamak olsun bizlere… Ancak o zaman sevgi gerçek sevgi olur deðil mi? Allah için, Allah rýzasý için sevelim herkesi, her zerreyi.. Kim ne derse desin, ne yanlýþ yaparsa yapsýn vazgeçmeyelim sevmekten… ta ki birgün bize geri dönene kadar sevgiler..

Evet þimdi En sevgiliye uðurladýðýmýz tüm sevdiklerimiz için okuyacaðým dualarými.. Mevlam kabul eylesin.. Amin!

Kalýcý Baðlantý Yorum (2) Yorum yaz!