PENCERENIN ARDI

Bu sabah uyandýðýmda yine  her yeri kalýn bir sis tabakasý altýnda buldum . Evet sisin bu mistik, gizemli havasý beni  büyülüyor.  Hele zaman zaman açýlmaya baþlayýp da ardýndakileri hayal meyal gösterdiðinde insan merak içinde seyre dalýyor. Sanki ilk kez görüyormuþçasýna dikkatle keþfediyor her detayý. Sonra aþaðýlara bastýran sis perdesi yükseklerde kalan aðaçlarýn dallarýný, daðlarý , tepeleri (burada gökdelenleri) tam kaplamadýðýnda ortaya müthiþ bir manzara çýkýyor. Bir hayalin içinden , bir masaldan canlanmýþ devler gibi yükseliyorlar sis tabakasýnýn üzerinde..

Hayatimda en güzel sis manzarasýný onbeþ yýl kadar önce Karadeniz de Uzungöl’e gittiðimizde görmüþtüm. Uzungölün etrafýný çevreleyen daðlar yemyeþil göðe yükseliyorlardý. Bembeyaz sis tabakasý adeta dantel ve kupürden bir gelin duvaðý gibi daðlarý sarmalýyarak eteklerine doðru uzanýyordu.. Daðlardan akarak gelen dereler ara ara sisin gizemli perdesi arasýndan sýzmaya çalýþan güneþ ýþýðýnýn yansýmasý ile gümüþ gelin telleri gibi pýrýl pýrýl parlýyorlardý… Hele bir de yavaþ yavaþ yaylalara doðru çýkmaya baþlayýp da sis tabakasinin üzerine varmaya baþladýnýz mý aþaðýdaki manzarayý seyre doyum olmuyordu… Güneþ ýþýðýnýn yere ulaþabilen hüzmeleri yesil ormanlar ve masmavi gol üzerinde sanki dans ediyor , her bir hareketlerinde yeryüzü ebem kuþaðýnýn yedi rengine boyanýyordu… Paha biçilmez bir mücevheri seyrediyormuþçasýna heyecan duymuþtum.

Aslýnda kar yaðarken seyretmeye de bayilirim. Eðer gece baþlamýþsa kar, gökyüzü kýzýlýmtirak bir renge bürünür. Hele güneþ yeni doðuyorsa muthistir. Lapa lapa yaðan kar taneleri her biri baþka bir yýldýz þeklinde aðýr aðýr süzülerek inerler yeryüzüne.. Ýþte böyle sabahlarda ille de taze tarhana çorbasý piþmelidir. Pencerenin önündeki sofrada dumaný tute tute, buram buram tarhana çorbasý ile kahvaltý yapýlmalýdýr. Sis nasýl gizemliyse , kar o denli saf ve yalindir. Bütün çirkinlikleri örter. Ne balcýk halindeki yollar, ne gri damlar, ne de yamru yumru yapýlmýþ evler, bakýmsýz bahçeler, arsalar kalir. Her yan o muhteþem beyaz örtüsü altýnda inanýlmaz güzel görünmektedir artýk…

 Ya saðnak halinde yaðan yaðmura ne demeli? …. Onun öyküsü ise bambaþkadýr…

Herþeyin , hepsinin çok farklý özellikleri , inanýlmaz güzellikleri var ; bakmayý ve gormeyi  bildikten sonra…

Bakmayý , görmeyi bildikten sonra dedim de 25 yýl kadar önce okuduðum bir hikaye geliverdi aklýma…

Bir hastahane odasýnda geçer olay. Çok aðýr durumda iki hasta ayný odada yatmaktadýr. Gri duvarlý, hastane ve ilaç kokulu bu odada ilerleyen hastalýklarýna raðmen birbirlerine destek olmaya, sohbet etmeye çalýþýrlar. Yerlerinden kalkamamakta, her ihtiyaçlarý için hastabakýcýya ihtiyaç duymaktadýrlar. Hastalardan birisi cam kenarýnda, diðeri duvar kenarýndaki yatakta yatmaktadýr. Sabah olup da hastabakýcý geldiðinde, onlarý biraz doðrultur. Cam kenarýndaki hasta dýþarýya bakar, öbürü sorar merakla ne gördüðünü.. Cam kenarýndaki anlatmaya baþlar. “Yemyeþil bir park görüyorum. Bankta oturan yaþlý  bir adam etrafta uçuþan kuþlara ekmek kýrýntýlarý veriyor, çocuklar neþe ile koþup oynuyor, genc bir çift geçiyor el ele”…. Ertesi gün yine anlatmaya devam eder…” Dünkü çift yine geldi þimdi bankta oturuyorlar… Þu geçen gün gelen baba oðul yine burada , babasý çocuðuna uçurtma uçurmayý öðretiyor. Harika bir hava var”…..

Bu böyle günlerce sürer gider… Duvar kenarýnda yatmakta olan hasta baþtan sevinerek dinlerken, gün geçtikçe inceden inceye bir kýskançlýk hissetmeye baþlar. Niye onun yataðý duvar kenarýndadýr?, neden o bu güzelim manzarayý görmemektedir? Bu haksýzlýk diye düþünmeye baþlar. Bir gece cam kenarýndaki hasta aniden rahatsýzlanýr. Duvar kenarýndaki hasta bir baðýrsa , hemþireyi çaðýrsa, arkadaþýna yardým etse diye düsnür. Ama kýskançlýk ve haset galip gelir. “Nasýl olsa ölecek, çok aðýr hasta.. Kendime de bir þans tanýmalýyým”  diye düþünür, nefsine yenik düþer seslenip kimseyi çaðýrmaz. Sabah hemþire ve hastabakýcýlar cam kenarýndaki hastayý ölü bulurlar. Öðlene doðru onu alýr götürürler, yataðý düzeltip temizlerler ve duvar kenarýndaki hastayý o yataða geçirirler… Onlar odadan çýkar çýkmaz hasta büyük bir heyecan ve merakla pencereye çevirir gözlerini… Önünde yandaki binanýn penceresiz koyu giri duvarýndan baþka hic birþey yoktur….

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

SABIR VE SUKUR

*********
Oglen olmak uzereydi.. Elimde kahve fincanim pencerenin onune oturdum . Disarida oyle guclu bir sicak vardi ki balkona bile cikmayi goze alamamistim. Camlara elimi surdum, renkli camlar gunes isigindan isinmisti. Havada agir birde nem vardi. Gokyuzunun o guzelim mavisi , sarimtirak bir sis tabakasi ardinda kaybolmustu. Yanibasimizda hizla yukselen insaata baktim. Isciler , baslarini, yuzlerini sarmislar karincalar gibi calismaya devam ediyorlardi. Nede hizli yukseliyor bu insaat diye dusundum. Daha baslayali iki ay bile olmadi oysa. Simdiye dek hicbir yerde bu kadar hizla ilerleyen , bu kadar cok sayida gokdelen insaatini bir arada gormemistim. Isciler , is makinalari gece gunduz calisiyordu. Isciler ise Hintli, Afgan yada Bangladesli. Gulumsedim. Aslinda bu modern yuzlu yeni dunya sehrinin gercek kuruculari bu isciler diye dusundum.

Oglen ezani duyuldu. Insani etkileyen , gur ve berrak bir sesle okunuyordu. Bir kipirdanma oldu isciler arasinda . Baktim, bir karton , bir koli parcasi, bir cimento cuvali bulan , uzerinde namaza duruyordu. Yuce yaradanin huzurunda , o muthis sicak altinda , kavrulmus bedenler saflar olusturuyordu. ….Tam gun calisan klimanin serinligini daha bir cok hissettim sirtimda bir an. ……dondum……

Penceremin onune geri dondugumde adamcagizlar kucuk gruplar halinde kizgin betonlara oturmus , birer madeni kabin icersindeki yemeklerini paylasarak yiyiyor , sohbet ediyorlardi. Birden cok neseli , mutlu gorundukleri dikkatimi cekti. Yemeklerini bitirenler ise yine betonlarin uzerinde uzanmis , yorgun bedenlerini biraz da olsun dinlendirebilmek icin uyumaya calisiyorlardi… Bir iki gun once gormustum de uzun uzun dusunmustum bu manzara uzerine . : ’Aslinda belki de onlar bizden , buradaki pekcok kisiden daha mutlu ve huzurlu gorunuyorlardi.  Calisacak isleri var, yiyecek ekmekleri var hatta para biriktirip memleketlerindeki ailelerine de yollayabiliyorlar. Baskaca bir kaygilari da yok. Bizim ugrastigimiz yapay problemler onlari hic ilgilendirmiyor bile. Bir araya geldiklerinde oturup sukrediyorlar ve huzur icinde muhabbet ediyorlar” . Evet findik kabugunu doldurmayacak dertler edinenlerin yapay problemlerinin , findiga can verenle ilgilenenler icin hic bir onemi olmayacagini anlamak zor degil…..

Bizim evin esyasini da dort bes Afganli tasimisti. Onlari hatirladim bir an. Bir dusunun , biz agir bir esyayi birer ucundan tutsak , tasimaya kalsak, birbirimize nasil komut yada isaret veririz, nasil sesleniriz. ‘Dur , yavas , hadi yavas yavas” falan deriz degil mi? Onlar ise her esyayi yukleniklerinde birbirlerine sadece” Sabir sabir sabir’ diyorlardi. Koca gun bir evi yerlestirdiler agizlarindan baskaca birsey cikmadi.. Ne bir ah , nede of… sadece sabir , sabir, sabir …..

Sabretmeyi biliyorlar dedim, sukretmeyi de biliyorlar, zikretmeyi de…. Birde fikredebiliyorlarsa ….. Utandim … Yasamim boyunca sarfetmis oldugum her memnuniyetsizlik ifade eden kelime icin utandim, tek tek…

Sabir ve sukurle ilgili bir hikayeyi hatirladim birden . : “ Hicretin ikinci asrinda iki Allah dostu yasarmis . Birinin adi Sakik, digeri Ibrahim Ethem… Iste bu iki veli karsi karsiya oturmus sohbet ederken , Sakik sormus:’ Nasil yasiyorsunuz? ‘ Ibrahim Ethem :’ nasil yasayacagiz.. Bulursak sukrediyoruz. Bulamazsak sabrediyoruz…’diye cevaplamis. Sakik” Bizim Horasanin kopekleri de boyle yaparlar.” Demis. Bu cevaba sasiran Ibrahim Ethem: “Ya siz ne yapiyorsunuz?’ deyince Sakik:” biz mi? Bulursak bizden daha muhtac olanlara veriyoruz . Bulamazsak sukrediyoruz. Ibrahim Ethem ayaga kalkip dostunun elini opmus. Iste marifet sirrina erenler boyle tatli tatli konusur ve birbirlerinden tatli tatli ayrilirmis. Herkes noksanini gormege, gidermeye , bilmedigini ogrenmeye calisirmis……

Iste burdaki iscilerde her daim sabrediyor , bulamadiginda sukredip buldugunda ise hep beraber paylasiyorlardi benim gozledigim. Bu hikaye canlaniverdi gozumde…

Onlardan ogrenilecek ders alinacak cok sey var diye dusundum…Kendimize dert edindigimiz anlamsiz yapay sorunlari bir tarafa birakip dusunmeliyiz biz de ….. Daha cok cok kullanmaliyiz bu uc kelimeyi sabir , sukur ve zikir . Bir de fikretmeliyiz. Dusunmeliyiz . Belki de en az yaptigimiz sey bu bu yasam kargasasinin icinde . Programlanmis robotlar gibi haraket ediyoruz. Gazete denilen kagit parcalari, televizyon proramlari , etrafimizdakilerin hic durmadan yaptiklari yorumlar ve yonlendirmeler…. Ve daha pekcok olumsuz etken programliyor bizi. Oysa bir basarabilsek dusunmeyi, farkina varmayi … etrafimiz oyle guzelliklerle mucizelerle dolu ki…. Her kotu dedigimizde de ne dersler ne guzellikler sakli….

Kardescigimin dedigi gibi “… dusunelim katiksizligi, safligi; eldegmemisligi, dokunulmamisligi ,salt olani ve guvenelim kendimize….
Salt olan, mutlak olan oyle bir ates ki, ates ustune ates. Oyle bir yag ki nerdeyse kendi kendini tutusturacak billurlukta. Ve salt guzellik nurun adi , kim ne derse desin senin icinde… Neyi gormek istersen onu gorursun, neye dokunmak istersen ona dokunursun. Sen ugrunda evrenin yaratildigisin. Istanbul onu anlayanlar, Bogazici onunla huzunlenip onunla cosanlar, kitaplar onlari cocugu gibi bagrina basanlar ve bilinenler onlari bilenler olmasaydi ne ederdi.?……….’

Dusunelim ve artik farkina varalim bazi seylerin….

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

SIS

Sabahin erken saatleri… Yine penceremin onundeyim. Disariyi yogun bir sis perdesi kaplamis goz gozu gormuyor. Neredeyse onumuzdeki evi bile goremiyorum. Bulut bulut inen sis bazen hafif ruzgarla aralanir gibi oluyor. Az otedeki parkin yesilini, yada evlerin catilarini secer gibi oluyorum , sonra heresy yine o yogun beyazligin arkasinda kayboluyor. Nem, evin icinde bile hissediliyor sanki…. Kendime sicak bir cay yapiyorum, fincanimi avuclarimin icine aliyor, uzerinde dumani tuten mis gibi burcu burcu kokan cayimi yudumlayarak bu inanilmaz guzel, mucizevi manzaraya daliyorum.

Yasami dusunuyorum …. Cogumuz icin su sis tabakasindan farkli gorunmuyor. Bir adim sonrasini bile hesaplamaktan , bilebilmekten aciziz aslinda… O yaptigimiz uzun vadeli planlarin kaci gerceklesebilecektir aslinda…. Birden annecigimden duydugum bir soz aklima geliyor. "Hayat aslinda bir halinin dokunusu gibidir" demisti. "Desen bellidir gercekte ama sen goremezsin tamamini. Her an bu deseni olusturmak icin yeni bir ilmek atarsin hayata ve ilmek ilmek dokursun yasamini." Omur tamama erdiginde de halinin tamami dokunmus olur. Iste o an ortaya cikmis olur butun desen , dogrusuyla, hatalariyla…….

Bu zorlu hayat yolculugunda her an, her davranis cok onemli bizler icin. Cunku sarfettigimiz her soz. attigimiz her adim olusturuyor bu yasam halisini. Soyledigimiz her soz uzayda cinlayarak dolasmaya basliyor, yok olmuyor. Yaptigimiz hatalari zamani geri alarak duzeltme imkanimiz yok. Elimizden geldigi kadar az hata ile dokumaliyiz onu….

En kolay yaptigimiz hata nedir? diye dusunuyorum. Bence kendi isimizden cok baskalarinin ne yaptigi ile, nasil oldugu ile, onlarin hatalariyla ilgileniyoruz hep….. Kulaklarimda Peygamber Efendimizin (SAV) su Hadisi Serifi cinliyor. " Bir mu'min diger bir mu'min kardesinde gordugu bir ayiptan oturu onu kinarsa, kinayan o kinadigi ayibi islemeden can vermez" Urperiyorum:

Bu konuyla ilgili bir hikaye okumustum: Yalova Vaizlerinden Mevlud Karakus Hoca Efendi anlatiyordu: " Istanbul'da taninmis hocalardan Hafiz Mehmet Efendi 'nin derslerinde bulunuyordum. Her biri inci mercan kadar kiymetli sozlerini dikkat ve alaka ile dinliyor cok istifade ediyordum. Merhum Hoca o kadar guzel konular secerdi ki hayran olmamak mumkun degildi. Fakat cok acele konusur , adeta kelimeleri birbirine karistirirdi. Bu nedenle dersleri dinlemek. Hele kulagi biraz az isitenler icin hayli zor oluyordu. Bir gun yine onu dinlemistim. Kendi kendime : - Ah ne olurdu , su hoca efendi biraz agir konussa, kelimelerin ve cumlelerin hakkini verse , soyledikleri daha iyi anlasilirdi diye icimden gecirdim. Aradan zaman gecti, nasil oldu anlamadim , O gune kadar tane tane konusmak aliskanliginda olan fakir de, tipki Hoca Mehmed Efendi gibi acele konusmaya, kelimeleri karistirmaya basladim. Sanki, Onun hali bana giydirilmisti. O gunden beri bunu duzeltemiyorum……"

Evet bir kimsede hata , kusur ayip gordugumuz zaman, once kendimizi bir yoklamaliyiz degil mi? Eger dikkat edersek ona benzer bir kusuru kendimizde de buluruz. Yada o kusur o anda bizde yoksa herhangi bir gaflet aninda ayibi, benzer bir seyi yapmayacagimizi kim garanti edebilir ki !!! degil mi? Bizim de baska baska zaaflarimiz , eksiklerimiz, hatalarimiz yok mu?

Ne demis Koca YUNUS

" Cumleler dogrudur sen dogru isen,
Dogruluk bulunmaz sen egri isen"

Yavas yavas sis perdesi aralanmaya basliyor, Sicak simsicak gunes isinlari uzaniyor beyaz pamuk yiginlarinin arasindan. Aydinlatiyor isitiyor dunyayi. Butun guzellikleri ve ihtisamiyla ayaklarimizin altina seriliveriyor Yuce Rabbimizin bize sundugu nimetler….

Cok yolumuz var daha alacak , cok…. Sukrederek Rabbime , kalkiyorum yerimden , karisiyorum hayata…...

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

ISTE YASAM ELLERIMIZDE

Durum boyle olunce findik kabugunu doldurmayacak tasalarin , yapay problemlerin, findiga can verenle ilgilenen bizler  icin hicbir anlami olmadigi ve hicbir sorun yaratmiyacagini anlamak zor degil! degil mi?

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

MUTLU OLMAK ICIN NE BEKLIYORUZ

Ýþte yine sýcak ama gerçekten sýcak bir yaz sabahýna günaydýn diyoruz. Bu coðrafyada çoktan yaz ortasý oldu bile.. Artýk gökyüzü kum rengi, o güzelim maviyi görebilmek çok zor.... Sarý , puslu , nemli bir sýcak kaplamýþ her yeri... Dürüstçe söylemek gerekirse bazen düþünüyorum niye burdayým diye.. Oysa ben masmavi gökyüzüne . yemyeþil aðaçlara çimenlere aitim. Öyle bir ortamda mutlu hissederim kendimi. O zaman daha bir ilham gelir, içim kýpýr kýpýr , dudaklarýmda sevdiðim þarkýnýn melodisi kendimi kuþlar gibi özgür hisseder , sevinç dolu olurum.

Evet bu gördüðüm sarý puslu , kum rengi gökyüzü , duru mavisi bulanmýþ deniz ve yapraklarýn yeþili solmuþ palmiyeler için ne hissediyorum acaba... Mutlu olmak , þükretmek, sevinmek için yeþile ve maviye kavuþmayý mý beklemeliyim....??

 Ama hani an bu andý yaþanacak ... Belki bir an sonrasý olmayacak... Mutuluðu kurallara ve mekanlara baðlamaya, sevinci,sevmeyi ve elimizde olana þükür etmeyi ertlemeye ne zamanýmýz ne de hakkýmýz vardi hani.

Her güzellik kendi mekanýnda ve zamanýnda, ortamýnda güzel... Eðer öyle olmasa Rabbim öyle yaratmazdý deðil mi. ? Neyi neyle kýyaslýyoruz ki... Yeþil yaðmurla,  çöl sýcakla güzel... Kar daðlarda ve soðukla var... Deniz ise her haliyle gizemli ... Týpký bir ayna gibi .... Kurþuni iken hüzünlü, masavý sevinçli, yeþil iken romantýk ve dinlendirici , bulanik iken saklar bütün içindekileri, gizemli.... Ama her hali  bir baþka duruþtur, baþka bir deyiþ, bir baþka güzellik...

 Bu güzellikleri göremeden hep ayný hayalin peþinde koþmak ve mutluluðu hep orada sanmak ne kadar doðru ki... ?? Mutluluðu ertelemeye zaman var mi...?? 

 Rabbimýn yarattýðý her bir atomdan elektrondan, gözle görülemeyecek en minik varlýktan güneþ sistemlerine, bütün kainata kadar her þeyi görüp algýlamak, anlamak, insan denilen varlýða dönüp bakmak, kainatý içinde barýndýran bu muhteþem varlýðýn farkýna varmak için daha ne bekliyoruz ki..??  Rabbimýn azameti ve büyüklüðü, güzelliði, cömertliði, bütün evreni kaplayan rahmetini idrak edebilmek için , fikretmek ve þükretmek için illa ki herþey bizce yolunda mý gitmeli....??

Bulunduðumuz ani inci dakikasýna , mekaný ise cennete çevirecek yine biz deðilmiyiz? Neyi görmek istersek onu görürüz, neye dokunmak istersek ona dokunuruz... . Ne kimlik kaygýsý , ne yalnýzlýk, ne bunalýmlar, ýþýðýn özünde kaybolur kaygýlar..

Öyle ise nedir bu memnuyetsizlik... Ýliklerimize iþleyen sýcaðýn gücünü , sararmýþ gökyüzünün ve bulanik denizin gizemli güzelliðini farketmek , hissetmek, tadýna varýp þükretmek varken nasýl böyle gaflet içinde olabiliyoruz ki...??

Haydi , muhteþem güzel bir dünyanýn , harkulade sýrlarý içinde bulunduran bu inanýlmaz güzel coðrafyasýnda hayata yine, yeniden merhaba ...

Bu Güzel Cuma sabahýnda Rabbime  söyle dua ediyorum:

Ey sýkýntý vr dara düþtüðümde dayanaðým olan,

Musibet zamanýnda yegane umut kaynaðým olan

Yalnýzlýk ve kimsesizlik anýmda beni her daim huzrunda olduðumu hissetirerek yanlýzlýktan kurtaran

Elimizdeki her çeþit nimetin yegane yaratýcý ve sahibi olan

Keder ve sýkýntýlar altýnda ezildiðimde onlarý üzerimden kaldýran,

En muhtaç hale düþtüðümde bana yardým eden

En dar ve zor durumda olduðumda, her korkumda yegane sýðýnaðým olan

Hayret ve þaþkýnlýða düþtüðümde bana yol gösteren

Ayýp kusur ve çirkinliklerimi örten

Kalp yaralarýný tedavi eden ve olmuþ kalpleri nuruyla dirilten

Zulme ve haksýzlýða uðrayanlarýn yegane sýðýnaðý olan

Ey mülkün gerçek sahibi olan Rabbim

Sen her türlü noksan ve kusurdan munezzehsin, Senden baþka ilah yok ki bize imdad etsin. El aman ., cehennem azabýndan bizleri muhafaza eyle .

Bize her iki dünyada da güzellikler ihsan et, Yaratýlýþýmýzý güzelleþtirdiðin gibi ahlakýmýzý da güzelleþtir, Bize senin sevgini, senin yanýnda sevgisi bize fayda vereceklerin sevgisini ver Nimetlerin de hayýrlýsýný ver. ,  Allahým, seni anmak, sana þükretmek,sana güzelce kulluk etmekte bize yardým et . Fayda vemeyen ilimden, husu duymayan kalpten, Kabul olmayan duadan sana sýðýnýrýz, Ey kalpleri halden hale çeviren Rabbim kalplerimizi dinin üzere sabit kýl !

AMIN

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

INSAN

Tam gün batýmý , güneþin kýzýl sarý ýsýnlarý ile boyanmýþ yeryüzü.... Denizin mavisý, gökyüzü, çatýlar, göðe doðru yükselen camla kaplý binalalarýn yüzleri hep turuncu ýþýn hüzmeleri ile kaplanmýþ. Yangýn yeri …

Hafif bir serinlik çökmüþ ortalýða, gündüzün nemi sýcaðýnda nefes alamayanlar sokaklara dokulmuþ.. Akþam ezaný yankýlanýyor minarelerden… Bir gün daha sona eriyor… Akþamýn alacakaranlýðý çökerken yavaþ yavaþ insanýn gönlüne de bir hüzün , bir ürperti düþüyor. Gecenin sessizliðinde kendini daha mý iyi dinliyor insan… Ondan mýdýr bu ürperti… kendiyle baþbaþa kalmasý zordur aslýnda… Kendine dönüp vicdan aynasýndan bakabiliyorsa insan en deðerli vakitlerdir bunlar..

Yedi küsur milyar insanýn yaþamýný sürdürdüðü bir dünyadayýz. Nefes alýp veriyoruz. Öyle yada böyle bir topluluðun içindeyiz, sosyal iliþkilerimiz , bir çevremiz var. Yiyip içiyor, temel ihtiyaçlarýmýzý , hatta fazlasini karþýlýyor, kimi etrafýmýzdakilerle anlaþýp mutlu oluyor,  bazen seviyoruz onlarý ve de sevildiðimizi düþünüyoruz kimi zaman… Bazen mutlu bazen üzgün hissediyoruz kendimizi… Kýrýldýðýmýz  gücendiðimiz anlar da oluyor, hatta öfke , kýskançlýk, piþmanlýk gibi duygularý bile barýndýrýyoruz içimizde…

Sabahlarý uyanýyoruz ya yeni güne… Selamlýyoruz ya bütün mahlukatý, insanlarý ve doðayý.. Demek ki yaþamamýz gereken anlar var daha… Yoksa her ne kadar düþünmek istemesek de bu yaþamýn bir sonu olduðunu , dünya hayatýnýn geçiciliðini hatta ne zaman konup göçeceðimizin de belirsiz olduðunu çok iyi biliyoruz… Biliyoruz da hatýrlamak istemiyoruz. O kadar çok iþ var ki yapacak zahirde görünen.. Gidilecek yerler, alýnacak mallar, görüþülecek insanlar, sevilecek insanlar, kýzýlacak, kýrýlacak insanlar, görülecek hesaplar… Çok meþguluz çok…

Oysa alýnan her nefes bize bir armaðan  öylesi bir armaðan ki altýn deðerinde, asla boþa harcanýlmamasý gereken.. Ýnsan olabilme yolunda bir iðne ucu çaba sarfedeceðimiz, kullukta bulunabilmek için bir fýrsat her alýnan nefes, yaþanan her an… Yoksa terket dünyayý emri ilahisi geldiðinde diðer kaygýlarýn , meþgalelerin, duygularýn ne önemi ola ki…

Ýnsan olabilmek dedik ya; ne kadar düþünüyoruz nasýl insan olunur diye.. Ya da insan olabilmek nedir diye… Herkesin kendi yaþamý , kendi düþünceleri , kendi alýþkanlýklarý ve içinde bulunduðu toplumun adetleri hoþ gelmez mý nefsine?

Nasýl dönüp bakabilecek ki kendine doðru bir insan modeliyim diye,; neyle kýyaslayacak ki kendini, nasýl ulaþacak mükemmeliyete, kemalata… Eðer bu dünya yaþamý bir imtihan ise nerede bu imtihanýn cevap anahtarý diye sormaz mý insan..

Aslýnda çok karmaþýk deðil bunun cevabý öyle imkansýzlýklarda , karmaþýk felsefelerde aramaya da gerek yok. Ne demiþ sevgili Rasulumuz “En mükemmel iman çölde yaþayan bir yaþlý kadýnýn imanýdýr “ O kadar yalýn, o kadar sade, o kadar katýþýksýz… kim  tahmin eder ki en kompleks olanýn en sadenin perdesi arkasýnda beklediðini... Sonsuzluðun, hýçliðin gözünden gülümsediðini...

Madem alabildiðimiz her nefes bir armaðan bize insan olabilme yolunda bir fýrsat daha; bakalým imtihanýmýzýn cevap anahtarý olan Yüce Kur’anýmýz nasýl tanýmlamýþ insani.. Sevgili peygamberimiz nasýl ahlaklanmýþ Kur’an ahlaki ile. Nasýl örnek olmuþ bizlere… Bu yaþamda yaþadýðýmýz ve yaþýyacaðýmýz bütün zorluklar, meþakkatler, darbeler, haksýzlýklar, iftiralar, kayýplar, kýrgýnlýklar, sevgiler, sevgisizlikler, aldatýlmalar, aþaðýlanmalar …. Hepsini yaþamýþ Sevgili Peygamberimiz ve nasýl yaþamýþ, nasýl karþýlamýþ bütün bunlarý.. Neden yaþamýþ … Ýþte sýr burada… Rabbi onu bütün insanlara insan olmayý örneklesin diye imtihan etmiþ her biriyle…

Öyleyse dönüp bakalým kendimize.. Çareyi nerelerde arýyoruz… Kiþiliðimizi geliþtirirken, olaylara sevinirken, tepki verirken nerden alýyoruz desteði, dersi, aklý… Oysa ne kadar açýk ne kadar kolay… Þifre bile yok. Cevap anahtarýmýz elimizin altýnda bu imtihanda , her an bakmak , görmek, tefekkür etmek de serbest… hala nasýl bu kadar kör olabiliyoruz ki?

Bir insan ne kadar aðýr bir musibete , belaya, diðer insanlardan gelen iftira yada benzeri olaylara maruz kalýrsa kalsýn ona ayný þekilde kötülük ile karþýlýk vermemeli, tövbe ve iþtiðfara devam ederek, sabýr ve tahammüle çalýþmalý, baþýna gelen olaylardan ibret ve ders çýkarmaya çalýþmalýdýr, degil mi? … Kendisine bunu reva görenlerle ayný þekilde , onlarýn seviyesine inerek uðraþmamak kemalatýn özelliklerindendir ve ancak veliler, enbiyalar ahlaki ile ahlaklanmaktýr.

Kendi nefsini daima kötülemek, kendi küçük kusurlarýný büyük görmek, baþkalarýnýn büyük kusurlarýný küçük görmek çok yüksek b ir fazilettir. Takvada doðrulukta , edep ve ahlakta kendisi iyi ve mükemmel olmaya çalýþmak , baþkalarýnýn ne yaptýðý ile uðraþmamak ya da onlara ikaz ve hatýrlatmalarda yumuþak bir üslup kullanmak gerçekten din kardeþlerine hizmet adýna büyük bir adýmdýr.

Ýnsan beþerdir þaþabilir. Dýþ etkilerle yada nefsinin esiri olup hata yaptýðýnda , gördüðümüz bu kusuru ona ama sadece ona söylemeliyiz. Bu davranýþ þekli ruh , kalb , akýl ve ferasetin eseridir . Yoksa ona fayda verir diye ayýp kusurlarýný baþkalarýna anlatmak ; fayda vermek niyetiyle aslýnda zarar vermektir . Kiþi bir dönüp kendine bakmalý ; herkes için bir kusur buluyorum acaba kusursuz bir ben mý kaldým diye kendini sorgulamalý . Ýyi olmak istiyorsak öncelikle kötü yönlerimizi bulup çýkarmali, kendi kusurlarýmýzý görmeliyiz. Asýl insan olan baþkasýna nasihat edilirken bundan kendine pay çýkarýp ibret alan deðil midir? Kendini ýslaha ve derse muhtaç görmeyen , bilmeyen gafletten uyanmalýdýr.. Baþkalarýný ýslah için önce kendimizi ýslah etmemiz gerekir. Yoksa herkesin bir kusurunu bulup kendi kusurlarýný görmeyen, dostlarýný terkeden , terk edilir. Bizi bize methedenlere aldanmayacaðýz. Dost acý söyler , Yanlýþlarýmýzý açýk yüreklilikle bize söyleyenler hakiki dostlarýmýzdýr.  Acý nasihat , faydalý serbet hükmündedir çünkü..

Allah yumuþak huylu , insanlara sevkat ve merhamet eden kulu sever. Baþkalarýný sýk sýk affedelim ama kendimizi ve nefsimizi asla.. Rifk ve merhametten mahrum olan , bütün hayýrlardan iyiliklerden mahrum olur.. Merhamet tohumunu eken muhakkak ki huzur ve saadet harmanýný biçer..

 Bir hadisi kutside dediði gibi “Hiddete getirilince kýzmayýp hilm ve sabýr gösteren kimse, Allah’in sevgisine mazhar olur.

Terbiyenin en makbul olaný önce kendimizi terbiye etmektir. Ýnsanýn düþünce ve niyeti ne ise , o insan ancak onlara göre bir insandýr. Zihindeki olumsuz dusunceleri cikarip atmak  bedendeki urlari cikarmaktan daha onemlidir. Yeknesak dünyevi meþguliyetler, insanýn sahib olduðu ülvi melekeleri köreltir. Kabiliyetleri de verimsiz kalir, geliþemez. Yüksek bir amaç üzerine fikirlerimizi odaklandýrýrsak ancak hedefe varabiliriz.

 Rabbým bizi önce düþünüp sonra söyleyenlerden , insanlara Rifk ile muammele edenlerden ve önce kendini terbiye etmeye uðraþanlardan , Ya hayýr söyle ya sus hadisi þerifi üzerine olanlardan eylesin..

Amin..

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

Ýster nârýna garket Ýster nuruna

 


Ýster nârýna garket Ýster nuruna




Aþk da týpký elif gibidir, isminde gizlidir, ama okunmaz. O olmadan da besmele sese gelmez. O her þeyin içindedir, ama hiç bir þeyde görünmez. Hz. Mevlana




Ýnsan vav þeklinde doðar, bir ara doðrulunca kendini elif sanýr. Ýnsan iki büklüm yaþar, oysa en doðru olduðu gün ölmüþtür. Kulluðun manasý vavdadýr, elif uluhiyetin ve ehadiyetin simgesidir. O yüzden Lafz-ý ilahi elifle baþlar. Elif kainatýn anahtarýdýr, vav kainattýr.





Rabbi vav gibi mütevazý olsun ister kullarý.
Musa dal olmuþtur ama Firavunun gözü Elifte kalmýþtýr.
Ýbrahim ateþte vavdýr, Nemrut bizzat ateþe odun.








Yunus, vav olup balýðýn karnýnda anca kurtarmýþtýr kendini.
Ýnsan iki büklüm olunca rahat eder ana karnýnda.
Boylu boyunca uzansa da kim rahattýr mezarýnda?






Vavýn elifle münasebeti ne kadar iyiyse, kainatýn dengeside o kadar düzgündür.
Kim kimi hatýrlarsa evvel o ona koþar.
Kainatta tüm cisimler boþlukta dönerken insan belki o yüzden boþlukta kalmamýþ, Rabbi onu imanla doldurmuþtur.
Evvelde eliftir, bir ilahi nefesle ahirde vav olur kainat.






Ýyi bakýldýðýnda, görmek için bakýldýðýnda; Bazen bir insanýn secdedeki hali, bazen bir ceninin anne karnýnda ki haline benzer. Vav Harfi, 'ýn Vahid ismini ve birliðini simgeler. Ebced hesabýnda 6 rakamýna denktir ki; Bu yönüyle ayný zamanda imanýn 6 þartýný temsil ettiði söylenir. Harfi med olduðu gibi, kasem harfidir. Ayný zamanda, iki cümleyi veya özneyi baðlayan baðlaçtýr.






Ey aþkýn binbir baþlý vav hali
Ey sonsuz kavram Gaflet vaktinde
Gel gönlümün üstüne Usta bir hattatým ben
Aþký çizerim mekânlara Aþk sýðmaz ki bu ummana
Vav olur gözlerimiz Bürünürüz canlara
Bir seyyah gibi Gelip göçen, göçüp giden
Bu mekândan mekân'a
Demem o ki Tarifini yapamam ben imkâna
Bir hattatým Zamana vav çizmekteyim
Hilalin dolunaya Dolunayýn hilale dönüþtüðü zamana

Ve mahlukat
Nefes nefes aþk çekerken Mevla'ya
Üstümde aþk kokusu var
Yaþadýkça beni yontar
Ve benzetir insana
Elimde vav Gönlümde vav
Gözümde vav
Dem dem vav kesilirim Beni insan yapana
Ey kalbimden geçeni bilen Allah'ým
'Kulum' de kâfi bana
Ýster nârýna garket Ýster nuruna




Meþhur bir hikayedir:

Hafýz Osman fýrtýnalý bir günde dolmuþ kayýkla Beþiktaþ'a geçecektir.

Bir kayýða biner. Yol bitmek üzereyken kayýkçý ücretleri ister. Fakat Hafýz Osman o gün aceleyle çýktýðý için yanýna para almayý unutmuþtur.

Kayýkçýya; 'efendi, yanýmda param yok, ben sana bir 'vav' yazayým, bunu sahaflara götür,karþýlýðýný alýrsýn' der. Kayýkçý yüzünü ekþi tip söylenerek yazýyý alýr.

Bir müddet sonra kayýkçýnýn yolu sahaflar tarafýna düþer. Bakar ki yazýlar, levhalar iyi fiyatlarla alýnýp satýlýyor. Cebindeki yazýyý hatýrlar ve götürür satýcýya.

Satýcý yazýyý alýr almaz 'Hafýz Osman vav'ý' diyerek açýk artýrmaya baþlar. Sonuçta iyi bir fiyata 'vav'ý satar kayýkçý.

Kayýkçý bir haftalýk kazancýndan daha fazlasýný bu 'vav' ile kazanmýþtýr. Bir gün Hafýz Osman yine karþýya geçecektir ve yine ayný kayýkçýyla karþýlaþmýþtýr.

Yol bitmek üzereyken yine ücretler toplanýr. Hafýz Osman da yol ücretini uzatýr kayýkçýya. Kayýkçý 'efendi para istemez, sen bir 'vav' yazýver yeter' der.

Hafýz Osman gülümseyerek ; 'efendi o 'vav' her zaman yazýlmaz.Sen dua et para kesemi yine evde unutayým' der...Ruhlarý þâd olsun üstadlarýn.




'Sabýr ve namazla Allah'tan yardým isteyin. Rablerine kavuþacak ve O'na döneceklerini umanlar ve Allaha karþý gerçek bir saygý gösterenlerden baþkasýna namaz elbette aðýr gelir' Sonra çaðýrýr insaný, belki cennet kokusunu duyurmak içindir bu davet, belki kendi yanýna çaðýrýyordur.



Ýþte o ayet: 'Secde et, yaklaþ!' Eðil ve ben senin baþýný göklere erdireyim, yýldýzlarý ayaðýna sereyim, sana gezmekle bitiremeyeceðin cennetler, sayamayacaðýn nimetler vereyim demektir bu. Secde et, vav ol, vay dememek için þey olan insan herþey demek olan Rabbinin önünde

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

VELiLERDEN NASiHATLER

VELiLERDEN  NASiHATLER

Lokman Hekim ogluna söyle nasihat etmis : 

Yavrum, Allah kuru topraga yagmur ile hayat verdigi gibi ariflerin hikmetli sözleriyle de ölü kalpleri de öyle diriltir,onlara hayat verir.Onun için onlarin sohbetinde bulun.

Yüce bir himmet, saglikli bir sevgi ve samimi bir irade, mutlu bir hayati temin eder.

Siirt evliyasindan Seyh Turki hazretlerine gencin biri sordu;

-Efendim, ben namazlarimi muntazam kiliyorum, ama hiç lezzet alamiyorum,Sebep nedir acaba?

Mübarek , sefkatle bakti gence :.

-Rabbini , yalniz namazda degil, her zaman hatirla evlâdim.

Genç anlayamadi:

-Nasil  hocam ?

-Günahlari terk edersen, namazlarindan lezzet alirsin.

Beyazid-i Bistami Hazretlerine, Hakk ile kul arasindaki mesafenin ne kadar oldugu soruldu, söyle cevap verdiler:

“Kul ile Hakk arasinda dört adim vardir.

Kul ilk adiminda dünyadan,

ikinci adiminda halktan,

üçüncüsünde nefisten ,

dördüncüsünde ise ahiretten geçer.

Bu adimlari attiktan sonra Allah ile her dem beraber olur.”

Câfer-i Sâdik Hazretleri talebelerine sunlari nasihat etmistir:

Bir sâlih amel isleyince onu gözünde küçültesin ve gizli tutasin. Çünkü küçük görürsen seni kendini begenmeye götürmez. Gizlersen, eksigi tamam olur, fazîleti artar. Salih bir amel islemek istedigin zaman acele et, zira nefs zayifliga kapilip onu geciktirebilir veya seni ondan vazgeçirebilir.

Mümin kardesine âit sevmedigin bir sey duyarsan, israrla onun bir mâzeretinin olabilecegini düsün. Bulamazsan, belki benim anlayamadigim bir özrü vardir, de ve ayibini ört!

Cüneyd-i Bagdadi  Hazretleri söyle buyurmus:

Allah adaminin üç vasfi vardir:

1-Toprak gibidir; iyi kimseye de, kötü kimseye de verir.

2-Bulut gibidir; herseyi gölgelendirir.

3-Yagmur gibidir; sevdigini de, sevmedigini de sular.

Abdülkâdir Geylânî hazretleri felsefe ile mesgûl olmayi hos görmezdi, ondan men ederdi. Seyh Muzaffer Mansur der ki:

 Birkaç kisi ile Abdülkâdir Geylânî hazretlerinin yanina gitmistik. Elimde, felsefe ile ilgili kitaplar vardi. Bizi süzdükten sonra kitabi görmeden bana; "O elindeki kitap ne kötü bir arkadastir." buyurdu. Bu esnâda oradan ayrilip kitabi bir yere koymak ve bir daha tasimamak hatirima geldi. Kitabi çok seviyordum. Içerisindeki çok seyi de ezberlemistim. Tam kalkacaktim, bana dikkatli dikkatli bakmaya basladi. Sasirip kalkamadim. "Su kitabi bana versene."buyurdu. Vermek için kitabi açtim. Bir de ne göreyim kitabin sahifeleri bembeyaz olmustu, hiçbir sey yazili degildi. Kitabi kendisine verdim. Tek tek sahifelerine baktiktan sonra bana geri verdi. "Iste Ibn-i Dâris'in Fedâil-ul-Kur'ân (Kur'ân-i kerîmin fazîletleri) kitabi." buyurdu. Kitabi elime alip baktim, gerçekten onun güzel bir hatla yazilmis bir nüshasi idi. Bana; "Kalb ile tövbe etmek ister misin?" buyurdu. "Evet." dedim. "Öyleyse kalk!" dedi. Kalktim. Zihnimde felsefe ile ilgili bütün ögrendiklerimi unuttum. Daha önce onlari hiç okumamis gibi oldum.

Abdülkâdir Geylânî hazretlerinin insanlari gafletten uyaran, kendilerine gelmesine vesîle olan pekçok sözü vardir. Bunlardan bazilari sunlardir:

Kötü arkadaslari terket. Onlara sevgi duyma, sâlihleri sev.

Yakinin bile olsa, kötü arkadastan uzak dur.

Uzak bile olsa, iyi arkadaslarla berâber ol.

Kimi seversen, seninle onun arasinda bir yakinlik hâsil olur.

Bu bakimdan, sevgi besledigin kimsenin kim olduguna iyi bak.

Rabbine itaatte bütün gayretinle çalis.

Sana vermeyene sen ver.

Sana gelmeyene sen git.

Sana zulmedeni affet.

 Niyetinde kullarla, kalbinde ise kullarin Rabbi ile beraber olmaya bak.

Sadik olmaya, yalanci olmamaya gayret et.

Büyük âlimlere tâbi olunuz;

bid'at yoluna, dinde olmayip, sonradan çikarilan seylere sapmayiniz.

Sabrediniz, sizlanmayiniz.

Sâbit kaliniz, ayrilip dagilmayiniz.

Bekleyiniz, ümit kesmeyiniz.

Özünüzü günahdan temizleyiniz, kirletmeyiniz.

 Hele Rabbinizin kapisindan hiç ayrilmayiniz.

Hz Musa (a.s) bir münacatinda:

“Ya Rabbi! Seni bulduktan sonra senden vazgeçene sasarim!” diye niyaz eder. Sonra Allah-u Teâlâ söyle karsilik verir: “Ey Musa! Beni bulan hiç benden vazgeçer mi? Benden ancak yoldan dönenler vazgeçer!”

Mevlam bizleri her daim kendisi ile beraber olanlardan eylesin, Hakk dostlarinin sohbetleriyle riziklandirsin, gönüllerimizi onlarin nuruyla aydinlatsin.

Allah’a emanet olun.

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

EY NEFSIM

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!