IKI EV HANIMININ GUNLUGUNDEN

BÝR EV HANIMININ  GÜNLÜÐÜNDEN (I)

Calar saatin o keskin sesi ile uyandým yine. Her tarafým tutulmuþ, belim , sýrtým aðrýyor bu yatak da ortopedik diye aldýk bir ise yaramýyor galiba.. Çocuklarý uyandýrmam gerek yoksa okula geç kalacaklar. Hiç sevmiyorum bu saatleri. Akþam söz dinlemeyip geç yatýyorlar sabah kaldýrmak için vinç lazým. Tek tek baþlarýna gidip çaðýrýyorum. Hadi çocuðum hadi bak servise geç kalacaksýn diye çekiþtiriyorum nafile. Zorla kaldýrýp banyoya sürüklüyorum bir bir. Yüzlerini yýkayýnca gözleri açýlýyor. Hadi çabuk giyinin diyorum. Mutfaða gidip birer kase corn flaks koyuyorum taslara. Benim de gözlerim açýlmýyor aslýnda. Sonra hadi gidin kahvaltýnýzý yeyin , bak biþey unutmayýn sonra arkanýzdan getirmem haberiniz olsun diyorum. Apar topar servise zor yetiþiyorlar. Neyse gittiler. Geri dönüp eþime sesleniyorum. Hadi kalk bak geç kalacaksýn sabah trafiðini biliyorsun… Yataktan kalktýðýný görünce Çayýný yaptým mutfakta diyorum vede gönül rahatlýðý ile yataða geri yatýyorum. Nasýl olsa kahvaltý etmiyor…

Uyandýðýmda saat dokuz olmuþ. Ýyiki yine saat kurmuþum yoksa öðlene kadar kalkamayacaðým diye düþünüyorum. Yüzümü yýkýyorum . Pencereleri açýyorum odalar havalanana kadar ben bir internete bakayým. Ne var ne yok.. Zaten çocuklarýn odasýna caným hiç girmek istemiyor yine her taraf her yerde… Kendime bir çay yapýyor internetin baþýna oturuyorum… Gerçi mutfak da çok daðanýk ama neyse.. On dakika bir bakayým kalkýp toplarým. Hay Allah kendime söz vermiþtim þu internetten indirdiðim Kur’an dan da bir cüz takip edecektim. Oda çok aðýr açýlýyor. Program açýlana kadar bir maillerime bakayým bari. Pek birþey gelmemeis. Yine arkadaþlardan forwardlar. Yani ordan oraya dolaþan mailer iste.. bazýlarý görüntülü sesli falan , neyse onlara da baktým .. bazýlarýný bende diðerlerine yolladim.. Haberlerde ne vardý… Ya akþam benim diziyi seyrederken öbürünü kaçýrdým , niye hep bunlarý ayný saate koyarlar ki. Dur youtube den ötekine de bir bakayým… Aslýnda bu sabah yürüyüþ yapacaktim. Neyse kalsýn þimdi. Yarýn baþlarým artýk. Þunu da bir seyredeyim de .. Acaba flimleri seyrederken dün topladýðým çamaþýrlarý mý ütülesem , bari onlar ortadan kalkar.. Dur neyse þu bölüm de bitsin.. Tv seyrederken ütülerim onlarý..

Hay Allah salondaki saat kaçý vuruyor öyle.. Bir bakayým off 12 olmuþ. Ne zaman geçti saatler. Býrakmam lazým bilgisayarý. Hay allah cüz takip edecektim zaman kalmamýs. Bak öðlen oldu daha hiçbiþey yapmadým. Þu internet ne kötü birþey.. Þimdi koþtur bakalým. Çocuklar gelene kadar evi nasýl toparlayacaksýn… Diðer taraflar neyse de þu çocuk odasý felaket .. Yine herþeyi karma karýþýk yapmýþlar. Dolaplarý açýnca içindekiler yerlere dökülüyor.. Gelsinlerde bir güzel kýzayým onlara. Koca adam oldular daha daðnýklýklarýný toplayamýyolar…Mutfaðýda temizleyip biþeyler hazýrlamak lazým þimdi gelirler aciz diye tuttururlar..En iyisi dondurulmuþ börek patates falan kýzartayým daha çabuk olur..

Bak kapý çalýyor , geldiler iste.. Hey çocuklar çantalarýnýzý atmayýn orta yere diyorum dinlemiyorlar… Bak þimdi birisi daha üstünü deðiþmeden açýk unuttuðum bilgisayarýn baþýna geçmiþ oyuna dalmýþ bile. Gerçekten kýzýyorum þimdi. Hadi elinizi yüzünüzü yýkayýp giyinin. Bak burda yemek hazýrladým gelin diyorum. Aklýma geliyor peþlerinden gidiyorum , formalarýný da yere atýp býrakmýþlar , kirli çoraplar kapýnýn önünde.. Kendimi tutamýyor söylenmeye baþlýyorum. Kazýk kadar oldunuz hala benmi  toplayacaðým peþinizden .. Çýkardýklarýnýzý düzgünce asýn. Bak sabah mahvoldum dolaplarýnýzdakileri katlarken, yerlere saçtýðýnýz kitap defterleri toparlarken….  Hiç duymuyor mu bunlar , cevap bile vermiyorlar.. Sesimi yükseltiyorum… Aman anne tamam toplarýz diyor birisý.. Ýki dakikada yalan yanlýþ toplayýveriyorlar. Nezaman adam olacak bunlar. Bak þimdi de öbürü mutfaktan bir tabak alýp tv nin baþýna geçmiþ yine o lüzumsuz programlardan birini açmýþ.. Evladým masada yesene bak koltuklara dökülüyor  diyorum. Ama anne bunu seyrediyorum diyor. Gelmiyor.. Bari sofrabezi sereyim de halýya dökmeden yesinler… Bak yarým saat tamam mý sonra derslerinizin baþýna diyorum… Tamam diyorlar. Onlar oyalanýrken bende gidip akþama yemek yapayým. Ne yapsam acaba Biri sebze yemez öbürü et sevmez. Off yine bul bakalým biþeyler….

Bak yaramazlara ben yemek yaparken tv den bilgisayara geçmiþler. Ýki saat oldu hala odalarýna geçip ödevlerine oturmamýþlar.. Söyleniyorum biraz.. Bu ödevler nezaman bitecek.. Zorla kapatýyorum bilgisayarý onlarý kollarýndan tutup odalarýna götürüyorum. Ödevler bitmeden dýþarý çýkmayýn diyorum. Zaten az sonra babalarý gelecek benim ütü masasý hala ortada… Tam son parçayý ütülüyorum ki bizimki kapýyý çalýyor.. yorgun görünüyor… karný da ac.. Tamam yemek hazýr bende ancak ütüyü býyýrýyordum. Valla bütün gün koþtur hiç birþey tam olmuyor. Çocuklardan da hayýr yok. Bak daha ödevlerini bitirmediler diyorum. Tamam diyor hadi sofrayý hazýrla da yiyelim. Neyse sofrada bir araya geliyoruz. Zaten bu gece çocuklarý erken yatýrýcam . Güze bir filim var söyle çay yapýp , ayaklarýmý uzatýp seyredicem. Çok yoruldum bugün.. Hep ayný rutin hayat. Býkýyorum bazen. Çok caným sýkýlýyor. Yarýn birlerine gezmeye gideyim, biraz sohbet eder açýlýrým, havam deðiþir bari..

EV HANIMININ GÜNLÜÐÜNDEN (II)

Çalar satýn keskin sesi ile uyandým . Ýyiki bu saatler var diyor , yeni bir sabaha uyandýðým için þükrediyorum. Biraz belim aðýrýyor galiba son günlerde yoruldum, düzenli eksersizleri aksatmamak gerek , buna da þükür diyrum.. Çocuklarý uyandýrmaya zaman var önce sabah namazýmý kýlayým . Biraz da kur’an takip ederim internetten indirdiðim programdan… Kahvaltýyý da hazýrladým þimdi çocuklarý uyandýrayým. Ne güzel uyuyorlar melek gibi .. yavaþça okþayýp sesleniyorum. Hadi evladým uyanýn okul saati. Teker teker gözlerini açýyorlar. Onlar da haklý, çok erken servise binmeleri gerekiyor. On dakikada hazýrlanýp kahvaltýya geliyorlar. Gerçi onlarla beraber yemiyorum ama kahvaltý sofrasýna oturayým da sabah biraz konuþalým. Çok yemiyorlar ama neyseki süt ve balli ekmek onlara gerekli enerjiyi saðlar.. Ellerine çantalarýný verip uðurluyorum…

Þimdi eþimi uyandýrýyorum yavaþca.. Utülü gömleðini ve takýmýný hazýrlýyorum o yüzünü yýkarken.. Sabah namazdan sonra uyuduðu bir saatlýk uyku iyi gelmiþ dinlenmiþ görünüyor.. Kahvaltý etmiyor biliyorum. Onun için mutfaða gidip çayýný ve domatesli peynirli sandvicini hazýrlýyorum. Trafik yoðun yolda yiyebiliyor nasýlsa..

Onu da selametle uðurladýktan sonra etrafýma bakýnýyorum. Allahým bize verdiðin huzur, saðlýk ve mutluluk için þükürler olsun… Uykum açýlmýþ. Yatmak istemiyorum artýk. Ýyisi mi eþofmanlarý giyip bir saat yürüyüþe çýkayim. Park þimdi çok güzeldir…

Evet doðrusu yürüyüþ çok iyi geldi… Temiz hava , yeþil çimenler ve kuþlar, aðaçlar çiçekler… Ýyiki çýkmýþým.. Sanki enerji depolamýþ gibiyim… Evimin iþlerini daha bir güzel yapabilirim þimdi. Müzik setine bir ilahi cd si koyuyorum.. Ýçim coþuyor birden.. Nasýl da bitirivermiþim bütün evin iþini bilmiyorum… Yalnýz itiraf etmeliyim

ki çocuklarýn odasý gerçekten savaþ alaný gibiydi.. Tamam, okul zamaný yataklarýný ben topluyorum ama akþam biraz fazla karýþtýrmýþ vede hiç düzenlememiþler. Onun için sadece genel bir toparlama yaptým. Yerdeki defterleri masalarýnýn üzerine koyup süpürdüm. Dolap içlerini ellemedim. Gelince onlarla konuþmak gerekecek..

Utüyü de bitirdiðimde henüz öðlen olmamýþtý. Kendime bir kahve yapýp kitabýmý elime aldým. Penceremin önündeki þu yarým saat beni nasýl da dinlendiriyor..

Bir ara da bilgisayara bakayým belki dostlardan haber vardýr… Lüzümsüz forwardlar ile kimden geldiði belli olmayan mesajlarý doðrudan siliyorum zaman kaybýndan baþka birþey deðil..

Þimdi güzel bir ikindi kahvaltýsý hazýrlayayým çocuklar nerdeyse okuldan gelecekler. Birlikte yer hemde sohbet ederiz. Onlarý özledim. Kapý çalýyor geldiler. Sarýlýyor yanaklarýndan öpüyorum. Okul kokusunu içime çekiyorum. Seviyorum bu okul kokusunu. Birlikte odalarýna gidiyoruz… Masalarýnýn üzerindeki daðnýklýðý görünce bozuluyorlar biraz. Annecim napayým toplamamýþsýnýz dün. Neyse biraz dinlenin, yemek yiyelim birlikte hem sohbet eder hem toplarýz diyorum.. Soyunup üzerlerindekileri asýyorlar. Bende azýcýk destekle kirlileri çamaþýra atmalarýný

saðlýyorum. Yýkanýp temizlenen mutfaða geliyor. Acýkmýþlar. Annecim sofrayý nereye kuralým. Bakýn neler hazýr;ladým diyorum. Sevinçle el çýrpýyorlar. Hep birlikte salondaki masaya güzel bir sofra kuruyoruz… Bugün anlatacaklarý çok þey var galiba býcýr býcýr hiç susmuyorlar..Hem güzelce ikindi kahvaltýsý yapýyor hemde yaþadýklarýmýzý paylaþýyoruz. Sonrada iki dakikada sofrayý topluyoruz… Þimdi ödev zamani.. Birlikte odalarýna geçiyoruz.. Onlara kendi okul anýlarýmý anlatýyorum , hep birlikte gülüyoruz. Bu arada küçük yardýmlarla bütün dolaplarýný topluyorlar.. Artýk derse baþlayabilirler. Güzel ve hafif bir müzik cd si koyuyorum. Yardýma Ýhtiyacýnýz olursa , bir se soracaksanýz çaðýrýn, ben þimdi mutfaða gidiyorum akþam yemeðini hazýrayacaðým diyorum. Annecim bilgisayardan bir konuda araþtýrma yapabilirmiyim diyor birisý. Elbette çocuðum diyorum.. Ýyiki bilgisayar kendi odalarýnda deðil. Oturma odasýnda , göz önünde olunca onlar da kendilerini lüzumsuz programlara dalmaktan kurtariyorlar.

Aksama ne piþirelim. Söyle güzel bir sofra hazýrlayayým, sanat eseri gibi , gözümüz gönlümüz açýlsýn. Çorbasý , yemeði, salatasýyla .. Dur bir de tatlý yapayým, helva bile olur aðzýmýz tatlansýn.. Rabbime þükürler olsun verdiði bütün nimetler için. Bak istediðimizde herþeyi yiyebiliyoruz. Rabbým olmayanlara da versin.. Bak þimdi içime sinmedi þu aþaðýdaki iþçilere de bir tabak yemek yollayayým çocuklarla….

Kapý çalýyor. Babamýz geldi. Yasasýn!. O gelene kadar çocuklar ödevleri kolayladý, sofrayý hazýrlarken bana yardým bile ettiler.. Babamýz daha kapýdan almýþ kokularý. Çocuklarý kucaklarken gülerek ziyafete mý geldim yoksa diyor.. Akþam saatleri en mutlu olduðumuz saatler. Hep birlikte olduðumuz þu birkaç saatte bütün yaþadýklarýmýzý, sevinçlerimizi, hüzünlerimizi paylaþýyoruz.. Sofrayý elbirliði ile toplayýp çay saatine geçtik… hepsi helvaya bayýldýlar… Çocuklarýn ödevlerinde

anlamadýklarý yerler varmýþ önce onlarý hallediyoruz.. Sonra da sohbet ediyoruz.. Bu arada babamýz çok güzel bir film almýþ.. Bir bölümünü seyrediyoruz ve üzerinde konuþuyoruz.. Çok dersler çýkarýlacak bir filim hemde heyecanlý. Neyse arkasý yarýn diyoruz.. Çocuklarýn yatma saati.. Balli sütlerini hazýrlýyorum.. Babamýz bana yokmu diyor gülerek. Bir bardak ta ona getiriyorum.. Biz de balkona çýkýyoruz. Serin havaya raðmen bu saatlerde , gecenin siyah kadife örtüsü altýnda , Ayý ve yýldýzleri seyretmek dayanýlmaz güzel. Sohbete orda devam ediyoruz.. Rabbýmýn nimetlerine þükürler olsun. Bana böyle bir aileyi nasip ettiði için nasil þükretsem az. Ýçim kýpýr kýpýr kanat çýrpýyor sanki mutluluktan. Ne güzel.. Ýnþallah yarýn yeni bir güne uyanmak nasip olur. Allah izin verirse hasta bir arkadaþ var yarýn onu ziyarete gitmek istediðimi söylüyorum eþime.. Çok iyi olur, giderken yolunun üzerinde þu yaþlý teyzeye de uðra da bir hatrini sor istersen diyor.. Evet.. Yarýn cok guzel bir gun olacak insaallah..

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

SIYAH BEYAZ DUNYA

Güneþin son ýþýklarý yavaþ yavaþ çekiliyor ,… Penceremin önünde iftar saatini bekliyorum. Bu gün havada tek bir bulut yok. Kuvvetli rüzgar, sis ve nem perdesinide alýp götürmüþ. Bu net havada günbatýmý.. Allahým bu ne inanýlmaz renk cümbüþü.. Gökyüzünün mavisine güneþin turuncu – sarý iþin hüzmeleri karýþmýs. Ufuk çizgisi adeta alev alev… Yemyeþil çimenlerin , hurma aðaçlarýnýn üzerine vuran turuncu gölgeler onlara büyülü bir güzellik katýyor.. Gözlerimin önünde yaratýlýþýn muhteþem mucizelerinden birini seyrediyorum..

Birden aklýma on yaþlarýndayken evimize ilk kez giren televiziyon geliyor. Þimdi çocuklara anlatsak gözlerinde canlandýramayacaklar belki ama o zamanlar televiziyonlar siyah beyazdý ya , onu düþünüyorum. Sanki bir film gibi seyrettiðim günün son ýþýklarýný bir siyah beyaz Tv de seyretsem bu coþkuyu hissedebilirmiydim?… Ya da Rabbimin yarattýðý bu güzelliklerin farkýna varýp böylesi tefekkür edebilirmiydim.? Sanmýyorum, hatta kesinlikle hayýr.. Her ne kadar herþey kesin hatlarý ile siyah ve beyaz deðilse de gri tonlar bile yetmezdi bu muhteþem güzelliði farkettirmeye… Rabbim nasýl da muhteþem yaratmýþ gözümüzü.. ve de renkleri… Yarattýðý ve güzelliklerle donattýðý dünyayý ve nimetleri gorebilmemiz ve güzelliklerini farkedebilmemiz için de renkleri yaratmýþ. Ve bizlere verdiði gözler ile de bu muhteþem görüntüleri idrak edebilmemize , coþku ve mutlulukla tefekküre yönelmemize olanak saðlamýþ.. Rabbim gönül gözü de açýk olanlardan eylesin inþaallah.

Bazen günlük yaþamda da siyah – beyaz görüyoruz herþeyi . Yaþamýn o çýlgýn ve coþkulu renklerini býrakalým bir kenara , grinin tonlarýný bile farketmiyoruz maalesef…

Geçtiðimiz gün elsanatlarý kursumda bir taraftan elimizdeki iþleri boyamaya çalýþýrken bir yandan da muhabbet ediyoruz hanýmlarla… Konu Mübarek Ramazan ayýna geliyor doðal olarak. Silvana bana doðru eðiliyor hafifçe: “ Ben de Ýslama dönmeyi düþünüyorum bu günlerde”… diyor alçak sesle. Bir an duraklýyorum… Sonra inþaallah , hayýrlýsý diyorum… Þaþýrýyorum elimde olmadan… Þaka mý yapýyor bu kýz diye düþünmeden edemiyorum. Yüzüne bakýyorum, gözleri ruhuna ayna olmuþ… Evet gerçeði söylüyor..

Yine de inanamýyorum… Silvana , hani þu bizim sýnýfýn deðiþmez elemani… Bir güldümü kahkahasý her yeri çýnlatan, canlý, haraketli, espirili, kendinden emin, büyük bir þirkette finans müdür yardýmcýsý olarak çalýþan, otuzlu yaþlarýn sonlarýna gelip dayanmýþ, yalnýz yaþamaktan mutlu , ozgur, tipik Latin Amerikalý, Silvana… Ýlk zamanlar onu Ýspanyol sanmýþtým da Sili’ den geliyorum ben ama bizde Ýspanyolca konuþuyoruz demiþti… O kadar iþinin arasýnda bir de sanat ile uðraþýyor diye takdir ederdim de bilemezmiþim dini araþtýrmalara da zaman ayýrýrmýþ meðer.

Ne kadar da insanlar hakkýnda önyargýlý kesinlikle düþünmeyeceðim, onlarý tanýmadan haklarýnda peþin hüküm vermiyeceðim diyeyim yine de kafamda onu baþka bir imaja oturtmuþum demek ki bu kadar þaþýrdým. Demek ben de siyah – beyaz ve gri tonlarý ile seyreyliyorum cihani… Renklerin parýltýlarýndan yoksun

Oysa o, gözlerini bana dikmiþ tepkimi ölçmeye çalýþýyor.. Þu anda araþtiriyorum diyor sesi titreyerek.. Kur’an in Ýspanyolca tercümesini getirttim. Bazý sorularým var onlarýn cevaplarýný bulmaya , okumaya , anlamaya çalýþýyorum. Ama kendimi çok, çok yakýn hissediyorum diyor..

Ya bizler, ….Yavru balýðýn anne balýða “ deniz nerede “ diye sorduðu gibi Rabbini arýyanlar… Yada pek çoðu denizi merak bile etmeden yaþayýp giden balýk sürüleri gibi telaþla oradan oraya akýp giderken ömrünü tüketenler…. Ýçinde yaþarken ellerindeki nimeti farketmiyenler….. Bizler neye yakýn hissediyoruz kendimizi….

Gözümdeki siyah beyaz gözlük sanki büyük bir çatýrtý ile kýrýlýyor , dökülüyor.. Gökkuþaðýnýn bütün tonlarý kuþatýyor her yani… Ben, kendimi birþeyler yapmýþ, bir yollar katetmiþ , yada yolunda bulunan sayan ben … Bu Þili den gelmiþ içi titriyerek teffeküre çalýþan dostuma kýyasla nerelerdeyim acaba… Ýçim onunki gibi titriyebiliyor mü, nerede gözlerimdeki yaþ taneleri… Bir an sonra o ülvi duygularý ve taptaze imanýyla nerelerde olur , biz nerelerde?....

 Yaradýlýþ her dem ise … Her an yeniden varoluyorsa her zerre…. Her an tetikte olmalýyýz bizde … Her an tazelemeliyiz kendimizi, imanýmýzý…. Her an tefekkürde olmalý her an Rabbimin nimetlerini nasýl yalanlayabilirim ki diye sormali, her an þükür, her an zikirde olmalýyýz deðil mi..?

Evet son günlerdeki hocam Silvana … Onu izlerken farkediyorum ki verilen mücadele, azim, elde edileni daha da deðerli kýlýyor… Rabbim ona ve hepimize görebilen gözler, hissedebilen kalp ve son nefese kadar iman nasip etsin inþaallah

Kalýcý Baðlantý Yorum (4) Yorum yaz!

HER OLAYDA BÝR HAYIR VARDIR-GERÇEK HÝKAYE

Dün akþam üzeri gerçek bir olayý dinledim sevgili Ýkbal Gürpýnar'ýn programýnda, Kendisi o güzel uslubu ile Sayýn Öznur Hocamýzdan naklediyordu.. Belkide sizler de dinlediniz  ,yada sizlerin de  bildiði bir hikayedir ama beni gerçekten etkiledi.. Bazen insan her olanda bir hayýr olduðuna inansa da hayatýn akýþýna öyle bir kaptýrýyor ki kendini , olumsuzluklar karþýsýnda yelkenleri suya indiriveriyor, ümitsizliðe kapýlýyor, dövünüyor, yakýnýyor, hayata küsüyor belki de isyana kadar gidebiliyor Allah korusun...

 Bir hapisanemizde geçiyor olay.. Hapisanedeki mahkumlara dini konularda bilgiler veren, ve tövbeyi , piþmanlýðý, hayata yeniden baþlamayý anlatmaya çaliþan kýsacasý onlarla rehabilitasyon çalýþmalarý yapan bir ilahiyat hocasý anlatýyor...  Kadýn mahkumlarla birbir görüþürken birisi dikkatini çekiyor. yeni bir mahkum bu, içe kapalý , ketun fakat depressif bir görüntüsü var. Onunla baþbaþa görüþüyor ve sýrrýný öðrenmeyi baþarýyor. Bu mahkum haným baþörtüsünü açarak kemoterapi nedeniyle saçsýz kalmýþ baþýný gösteriyor ve anlatýyor; kendisi kanser hastasý , ameliyat olmuþ, tedavi uygulanmaya baþlamýþ ama pek olumlu sonuçlanmamýþ... Zaten maddi olanaklarý hiç yok, tedavinin devamý imkansýz ... Bu arada kardeþi bir gasp ve yaralama olayýna karýþýyor.. Aile toplanýyor kardeþini korumaya karar veriyor bu kýzcaðýza da " sen zaten ölüyorsun kaybedecek birþeyin yok suçu sen üstleneceksin " diyorlar. Hem fiili hem de vicdani baský sonucu suçu üstleniyor ve hapise giriyor , böylece tedavi imkaný olmayan hastalýðý ile birlikte tamamen kaderine terkediliyor.. ailesinin onu feda etmeleri ve bu kendine reva görülen davranýþ onu iyice yýkýyor , tamamen hayata küsüp içine kapanýyor.. Hocamýz ona verdiði söz üzerine kimseye kýzýn suçsuz olduðunu söyleyemiyor ama onu ikna ederek hiç olmazsa hastalýðýný hapishane müdürüne açýklamasýna yardýmcý oluyor.. Hapishane müdürü devreye giriyor ve hastalýðý aðýr þekilde seyreden hükümlü bayan GATA ya sevkediliyor. En güzel þekilde , en son týbbi imkanlar ile tedavisine devam ediliyor.  bu arada mahkeme süreci de devam ediyor.. Sanki Allah onu normal þartlarda imkansýz olan tedavisini yaptýrabilsin diye hapse yollamýþ...  Yavaþ yavaþ saðlýðýna kavuþuyor... Mucize gerçekleþiyor ve yaþam devam ediyor.. Bu arada son mahkemesinde de ailesinin ona yaptýðý baský ve yalan yere suçlanmasý da açýða çýkýyor ... Hapisaneden aklanmýþ ve iyileþmiþ olarak çýkarak yeni bir hayata merhaba diyor...

Evet acaba dikkat ediyormuyuz; etrafýmýzda cereyan eden ve bize kötü gibi görünen olaylar sonucunda biz ne gibi hayýrlar elde ediyoruz... Belki hemen bunlarý farkedemiyoruz ama yýllar yýllar sonra iyiki de böyle olmuþ demez miyiz çoðu kez...

O yüzden umutsuzluða kapýlmak, isyan etmek, karamsarlýk, kötümserlik, þikayet bize göre deðil....

Biliyoruz ama bir kez daha tekrar edip gönülden inanmalýyýz ki her olanda bir hayýr vardýr...

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

AFET ANNE

Son günlerdir oturup yazmaya pek zamaným olmadý .. Yaz yaklaþýrken çocuklarýn ve benim kurslarýn yoðunluðu epey arttý. Ancak bu düþünmeme engel deðil tabi. Son haftada anneler günü geldi geçiyor derken, kýzlarýmla çeþitli olaylarý yaþayýp çözümlerken kafamýn içinde hep Annelik, anne merhameti, annelik duygusu , ve bununla iliþkili hikayeler, anýlar, yaþananlar … Kýsa da olsa hiç olmazsa birini sizlerle paylaþayým istedim.

Ýzmir Tire’de bir Afet teyzemiz var. Kendisi 80 yaþlarýnda .. Hoþ sohbet, tüm insanlara kapýsý açýk, sevgi dolu bir teyzecik.. Hatta çocuklarýn Afet ninesý, büyüklerin Afet Annesi. Görmüþ geçirmiþ , zarif, bilgili, kültürlü bir insan. Yaklaþýk 6 sene önce sevgili beyini , rahmetli Burhan Amcayý Hak’ka uðurladý. O gün bu gündür yalnýz yaþýyor. Ayaklarýndan rahatsýz olduðundan tek baþýna dýþarýya çýkamýyor, evceðizinde konu komþunun ilgi alakasý ile , beyinden kalan dul maaþý ile yaþamýný sürdürüyor. Evi bir yeni gelinin titizliði ile düzenli, temiz ve bakýmlý.. Koltuklarýnýn üzerine örttüðü bembeyaz dantelli, kanavice iþli örtüler bizleri bile özendiriyor.. O herzaman þükrediyor ama Afet Teyzenin gönlünün bir yerinde bir yara her daim kanamakta..

 Afet Teyze’nin þimdilerde ellili yaþlarýda olan oðullarý bir zamanlar onlara darýlmýþlar. Miras meselesimidir, para meselesimidir , hanýmlarý mý iþin içine karýþmýþ nedir (pek anlatmaz) küsmüþler… Çocuklarýný hanýmlarýný alýp Ýzmire gitmiþ ve yerleþmiþler. O gün bu gündür aramaz sormaz olmuþlar. Ne kendileri gelmiþ nede torunlarýný getirip göstermiþler..Oysa izmir bir saatlýk yol… Kaç torunu olduðunu biliyor ama küçüklüklerinden sonra hiç görmediðinden onlarý tanýmýyor.. Yýllar yýllar sonra oðullarýndan birinin kanser olduðunu öðreniyor.. Arýyor ama yinede görüþmüyorlar.. Sonunda oðlu vefat edince cenazesine gidiyor Burhan amca ile .. Sonra gelini tamamen iliþkiyi kesip atýyor.. Diðer oðlu ise Burhan Amca vefat ettiðinde sadece büyük kýzýný alýp geliyor. Eve hiç girmeden kýzini eve býrakýp cenazeyi defnetmeye gidiyor ve dönüþte kýzýný alýp Ýzmire geri dönüyor. Torununa yalvarýyor kalýn bu gece babanda gelsin diye ama kalmýyorlar.. Ýþte þimdilerde yine konu komþusu yapýyor carsi pazar alýþveriþini, manevi evlatlarý pek çok etrafýnda maaþallah hiç yanlýz býrakmýyor her derdine koþuyorlar. Kayýnvalidemin en sevdiði ablasý ; bir gün arayýp sormasa içi rahat etmez. Biz ne zaman gitsek önce ona uðrar , elini oper hayýr duasýný alýrýz… Çocuklar gibi sevinip aðladýðý görünce de iyiki gelmiþiz deriz…

Ýki yýl önce yine Tire’deyiz tatilde.. Evde oturuyoruz çay hazýrladýk vede güzel bir ikindi kahvaltýsý.. Annemin içine sinmedi “hadi gidip Afet Teyzeyi getir” dedi eþime… “Birlikte çay içelim , hem ona da bir deðiþiklik olur ne zamandýr evden çýktýðý yok…” Yarým saat sonra eþim Afet Teyze ile geri dondu.. Hal hatýr sorduk, balkonda çay sofrasýna oturmuþtuk ki masanýn üzerinde benim sabahtan beri okuduðum kitabý gördü.. “Bu nedir kim okuyor” diye sordu.. “Ben okuyorum , menkibeler var içinde…”dedim. “Hadi kýzým dedi , bir tane de bize oku , içimiz güzelliklerle dolsun”. “O zaman rastgele acayým dedim bakalým kýsmetimize ne çýkacak.” Söyle rastgele açtým kitabý. Bakýn ne çýktý.. Aþaðýdaki hikaye!....

Peygamber Efendimizin sahabesinden Alkame adýnda, aslýnda sadakasý bol, hayýr ve hasenatý çok, namazýna düþkün, iyi bir kimse aðýr bir hastalýða tutulmuþ, koma halinde yatýyormus. Durumun aðýr olduðunu gören Hz. Ali yanýnda kelimeyi sahadet getirmeye baþlamýs. Ancak hastanýn dili tutulduðundan hiçbir þey söyleyemiyormus. Hemen Peygamber Efendimize haber vermiþler.”Alkame’nýn annesi, babasý sað mý ?” diye sormus. Evet anasý yaþýyor diye cevaplayýp yaþlý kadýný Peygamber Efendimize getirmiþler. Sevgili Peygamberimiz sormuþ” Oðluna bir kýrgýnlýðýn varmidir?” diye. “Evet ya Resullallah oðlum benim kalbimi kýrmýþtýr, bu nedenle ona dargýnlýðým vardýr” diye cevaplamýs. . Peygamberimiz:’Anladým , Alkame’ye annesi dargýn olduðundan kelimeyi sehadet getiremiyor, korkarým ki imansýz gidebilir. Hadi hemen çalý çýrpý toplayýp getirin. Ateþ yakýp Alkeme’yi ateþe atacaðýz” deyince Kadýncaðýz aðlamaya ve feryada baþlamýþ” Bunun üzerine sevgili Peygamberimiz:

“Allah’in azabý çok þiddetli ve devamlýdýr. Dünya ateþine hiç benzemez. Sen eðer evladýnýn ateþe atýlmasýný istemiyorsan Alkame’den hoþnut ve razý olmalýsýn . Ve analýk hakkýný da ona helal etmelisin , ta ki evladýn , ciðerparen cehennem ateþinde yanmasýn” demis. Annenin merhametinin kudretine bakýn ki kadýncaðýz derhal ellerini semaya çevirerek” Ya Resullallah , Allah’i seni ve bu etrafýmýzdaki mübarek sahabey’i kýramý þahit tutarým ki ben oðlumdan razý öldüm. Ona olan bütün analýk haklarýmý helal ettim, helal ettim, helal ettim. Ahirette de oðlumdan þikayetçi olmayacaðým” demis. Bunun üzerine Peygamberiniz Bilal ‘i hastanýn yanýna göndermis. Görülmüþ ki Alkame nin dili çözülmüþ ve kelime-i sehadet getirerek ruhunu teslim ediyor.

Afet Teyze hikayenin baþlarýndan itibaren aðlamaya baþladý. Ben üzüldüm, acaba okumaþam daha mý iyi olurdu diye düþündüm bir an… Ama itiraz gelmeyince devam ettim. Hikaye bittiðinde ellerimi tutu. Gözyaþlarý içinde “Ah kýzým dedi.. Sen bunu nasýl buldun, nasýl okudun, bana bunlarý nasýl anlattýn.. Bu günlerde gönlümden dargýnlýk geçiyordu. Kendi kendime üzülüyordum.. Bunlardan sonra hiçbirinin önemi kalmadý.. Ben oðullarýma karþý bütün haklarýmý helel ettim. Allah onlarýn yerdýmcýsý olsun. Þükürler olsun ki bana sizzler gibi evlatlar Verdi, beni tek baþýma koymadý. Allah senden razý olsun ki bana bunu okudun. Bundan sonra onlar için de hep dua edeceðim.. O aðlýyor biz aðlýyoruz…

Ýþte annelik böyle birþey… Evlat ne olursa olsun, ne yaparsa yapsýn Allahýn ihsan ettiði o anne merhameti herþeyin üzerinde … Anne yüreði narýn, hassas, her daim baðýþlayýcý evladýna karþý.. Boþuna deðil “cennet analarýn ayaðý altýndadýr “ hadisi þerifi..

Tüm annelerin her günleri anneler günüdür bence öyle olmalýdýr..

Kalýcý Baðlantý Yorum (3) Yorum yaz!

INSAN OLMAK ZOR ZANAAT

Bazen düþünüyorum da insan olmak zor zanaat.. Ýnsan topluluðunun içinde yaþamak, diðer insanlarla güzel geçinmek, kimseyi incitmemek, kimseden incinmemek…

Her insan baþlý baþýna bir dünya… Bazen olaylara karþýndakinin gözüyle bakmak , deðerlendirmek ne denli güçleþiyor. Herkesin davranýþlarýný , düþüncelerini etkileyen o kadar çok sebep var ki.. Doðduðu zaman birlikte getirdiði genetik özelliklerinin üzerine, yaþadýðý her an yeni birþeyler inþaa ediyor.. Bebekliklten itiberen yaþadýðý her olay onun kiþiliðinde bir yapýtasý oluyor.. Ve zamanla, içinde besleyip büyüttüðü kiþiliði, varsa inancý onun toplum içindeki davranýþlarýný biçimlendiriyor. Ne tek baþýna genler sorumlu, ne tek baþýna aileden aldýðý eðitim, ne de inancý.. Hepsi öyle derin bir etkileþim içindeler ki.. Üstelik herþeyin doðrusunu bilmek de yetmiyor.. O benlik , o nefis var ya her yerde zorluyor insani.. Doðru bildiðini uygulama noktasýnda bir iç savaþ yaþanýyor … Hani çizgi filimlerde görürsünüz , benim çok hoþuma gider.. Bir insan tam önemli bir karar aþamasýndadýr ki , basýnýn iki yanýnda minik bir melek ve minik bir þeytan belirir. Melek doðruyu ve güzeli söyler ona yönlendirmaye çalýþýr, Þeytan ise ha bire kötü yönde aklýný çelmeye çalýþýr. Hepimiz her an bu çatýþmalar içinde deðilmiyiz aslýnda..

Davranýþlarýmýza ne kadar dikkat edersek edelim, ne denli hassas olursak olalým, insanlara ne denli deðer verir ve onlarý üzecek yanlýþ birþey yapmaktan sakýnýrsak sakinalým yine de kendimizi insanoðlunun bazen hiç beklenmedik tepkilerinden kurtaramýyoruz.. Daha dün bir arkadaþla bu konuyu uzun uzun konuþtuk. Kesinlikle çok iyiniyetle yaptýðý bir davranýþ sonucu yanlýþ anlaþýlýmýþ ve üzüntüye boðulmuþtu.. Ýstemeden birinin incinmesine sebep olduðu için acý çekiyordu ... Sanki biz daha hassas ve ihtimamlý davrandýkça olaylar daha da üzerimize geliyor.. Biz kimseyi kýrmamak için çabaladýkça , karþýmýzdakiler olmayacak þeylerden beklenmedik sonuçlar çýkarýyorlar..Dedim ya insan olmak zor zanaat..

Bundan yirmi yýl kadar önceydi. Üniversiteyi bitirmiþ çalýþmaya baþlamýþtým. Yeni gençlik yýllarý , yeni çalýþma ortamý, insanlarýn bazen acýmasýzca olan davranýþlarý, iþ hayatý sanki kurtlar sofrasý.. Öyle zorlanýyordum ki.. O kadar sevecen , ne kadar yardýmsever, iyiniyetli olmaya, herkesi sevmeye çalýþýrsam , sanki daha çok üstüme geliyorlar, çok inciniyorum, çok kýrýlýyorum.. Düþündüm zaten lise yýllarýnda iken yüksek tahsil yapmak istediðim konu psikoloji idi. Adaletli (!) üniversite sýnav sistemindeki muhteþem(!) sýralama düzeni yüzünden iþletmeyi kazanmýþ okumuþtum(þikayetçi deðilim ama) demek ki ben psikoloji okumalýymýþým ki bu insanlarý belki anlar nasýl davranacaðýmý bilirim.. Yeniden girdim üniversite sýnavýna.. Kimse ciddiye almadý beni. Hazýrlanmaya çeliþmaya hiç vaktim yoktu ama yine de I.U. Psikoloji bölümünü kazandim. Bursa da çalýþtýðým iþi býrakmadým . Haftada iki gün günübirlik Ýstanbula gittim geldim, okudum .. Ve sevdim bu bölümü hemde çok..Teorik olarak herþey mükemeldi.. Ama etrafýmýzda gördüðümüz hocalarýmýzýn bile insanlarla problemleri, geçimsizlikleri, hayal kýrýklýklarý vardý… Demek ki bilmek yetmiyordu uygulamak gerekli idi. Demek ki bilim tekbaþýna yetmiyordu eksik birþeyler daha vardý.. Demek ki tek taraflý insanýn özen göstermesi yetmiyordu iliþkiler ikili idi ve tek basýnýza herþeyi düzeltemezdiniz, demekki insan denilen varlýk öyle birþeydi ki aslinda, okul sýralarýnda , kitaplar ile öðrenilemiyordu.. .

Yýllar geçti, pekçok acý tatlý tecrübe, hayal kýrýklýklarý,tanýþtýðým her yeni insan , her yeni dünya bizi bu günlere getirdi..

Hani Yunus ‘un dediði gibi

Bir çeþmeden akan su

Acý , tatlý olmaya..

Þimdi ne denli baþarýyorum incitmemeyi ve incinmemeyi dersiniz? Þimdi inanýyorum ki dünya hayatý bir sýnav, hemde zorlu, çetin bir sýnav . Her bir olan olayda çýkarýlacak bir ders var, kýsmetimde bu maruz kaldýðým durum da varmýþ demek ki.. Hesaplaþýyorum kendimle, Eðer ben sebep oldum ise düzeltmeliyim hatami ,  özür dilemeyi bilmeliyim, eðer vicdaným rahat ise , niyetim iyi ise ama yanlýþ anlaþýldý isem o zaman Rabbime emnet bundan sonrasý,

Hoþtur bana senden gelen

Ya hilat u yahut kefen

Ya taze gul yahut diken

Kahrin da hoþ lütfun da hoþ.

Diyebilimeliyim Erzurumlu Ibrahim  Hakký hazretleri gibi..

Bir de insanlardan çok birþey (hiç birþey) beklememeyi öðrendim… Çünkü ben ne kadar iyi ve özenli davrandýysam ve bunu sürekli düþünerek kendimden memnun olursam karþý taraftan ayný hassasiyeti , düþünceyi bulamadýðým, hatta tam aksine hoyrat davranýþlara maruz kaldýðým oluyor. Ýþte o an insan istemese de, içi açýyor. O yüzden iyilik yap denize at misali ... Biz bize yakýþan , inandýðýmýz ve Rabbimizin emrettiði þekilde doðru dosdoðru , ince , düþünceli , sevgi dolu olmalýyýz. Arif olan anlar.. Zaten insanlara söyleyebildiklerin onlarýn anladýklarý kadardýr… Eðer ayný þekilde karþýlýk görürüsek mutlu oluruz. Aksi halde de bir beklentiye girmediðimizden kýrýlýp üzülmeyiz. Herkes kendi davranýþlarýndan sorumludur deðil mi? .. Hayatý hep baþkalarý ne diyecek , ne söyleyecek ne düþünecek, beni nasýl deðerlendirecek, beni begenecekler mi,  diye düþünüp yaþamaya çalsýmak ne acýdýr deðil mi.. Ya da hep, ben bunu isterim, ben bunu doðru diyorum, ben bunu yap dedim, ben en iyisini bilirim diye yaþamak…

Çözüm yüce yartýcýmýzýn dediði ve istediði gibi yaþamak ve davranmak.. Buyuk Ýslam alimi . Bediüzzaman’in dediði gibi AMELÝNÝZDE RIZA-Ý iLAHi OLMALI, EÐER O RAZI OLSA BÜTÜN DÜNYA KUSSE EHEMMÝYETÝ YOK, EÐER O KABUL ETSE BÜTÜN HALK REDDETSE TESÝRÝ YÖK

Biz bizim üzerimizde oyunlar oynayan ve bize kötülüðü dokunanlara karþý ayný þekilde karþýlýk vermeyeceðiz. Çünki altýn olanýn muhatabi hiçbirzaman teneke olmamýþtýr., Altýn olan en azýndan elmasla ayný kefeye koyulmaya çabalamalý ve umut etmeli ki deðerine deðer katýlsýn. Bu arada içine düþülmemesi gereken yanlýþ , belki de kötü olaný küçümsemek olur Unutmayalým bugün iyi olan biziz ama yarýn kötü olan da bizden baþkasý olmayabilir.. Ýnþaalah Rabbým gönül gözümüzü her daim açýk etsin ve içimizden insanlara karþý, tüm yaradýlmýþlara karþý sonsuz sevgi ve muhabbeti eksik etmesin. Ýçimizdeki o Allah rýzasý için sevgi kapýsý açýlmadýklatan sonra , tüm insan üzerine söylenenler, yazýlanlar , okunanlar boþ ve býçare kalir…Imandan baþka hiçbir güç bizim bu acýmasýz yaþam kargaþasýnda, bu insan kalabalýðýnda yara almadan , tökezleyip düþmeden, yýkýlmadan mücadele etmemize yardýmcý olamaz..

Kalýcý Baðlantý Yorum (3) Yorum yaz!

DOSDOGRU INSAN OLMAK

Birkac ay onceydi.. Oglen vakti , bir alisveris merkezinin mescidine girdim.. Vakit epeyce ilerledigi icin iceride pek kimse yoktu. Uzakdogulu gorunumlu 30 - 35 yaslarinda bir hanim abdest almis titizlikle ortusunu baglamaya calisiyordu. Uzerinde yukaridaki fast food yiyecek satan yerlerden birine ait , armali uniforma vardi. O sirada iceriye orta yasli arap bir anne ile 14- 15 yaslarindaki kizi girdi. Genc kiz aynanin onunde ortusu ile ugrasan bayani gorunce heyecan ile annesine birseyler soyledi sonra da yanina giderek: ‘Sen yukarida calisiyorsun hep goruyorum ama sasirdim simdi, masaallah cok sevindim ne zaman musluman oldun?’ diye sordu. Genc hanim kisik ve titreyen bir sesle cevap Verdi “ 3 gun once” Iste bundan sonrasi benim icin anlatilmasi guc duygularin yasandigi cok onemli dakikalardi.. Ucumuz gayriihtiyari hanimin etrafini cevirdik heyecan icinde, anlattigi hikayesini dinlemeye basladik… O ise gozleri dolu dolu, sesi titreyerek, tedirgin , sicak ama sicacik bakislar ile anlatiyordu…. “ 10 yildan fazladir bu ulkedeyim ‘ diyordu. “ Buraya calisip para kazanmaya geldim. Sri Lanka liyim . Ayni memleketli 5- 6 arkadas ayni evde kaliyoruz. Ben yillardan beridir dikkat ediyorum da Islami kendime cok yakin buluyordum. Sessiz bir insan sayilirim, Kimsenin isine karismam, kimse ile alay etmem, kimse hakkinda konusmam, hep iyi insan olmaya calisirim, pek fazla paraya onem vermem. Arkadaslarim da cogu zaman benimle dalga gecerler. Bu ramazan birden tuhaf birseyler hissettim. Kendi kendime dedim ki ben de muslumanlar gibi oruc tutacagim. Denedim , cok muthis hissettim kendimi. Ne kadar guclu oldugumu anladim. Icimdeki duygular o kadar guclu idi ki anlatamam. Ramazanin sonlarina dogru karar verdim ben musluman olmaliyim diye… Islam merkezine gittim. Oradan Allah , Islam , ibadet gibi konularda merak ettigim herseyi sordum. Sonra dedim ki iste benim aradigim bu.! 3 gun once de musluman oldum , belgemi de aldim. Ama evde artik benimle kimse konusmuyor. Bu zaten deliydi, simdi artik iyice cildirdi diyorlar. Bende sadece gulumsuyorum.! Yalniz simdi cok korkuyorum . Hic hata yapmamam lazim. Hersey sifirlandi yeniden basliyor hayatimda. Her attigim adima dikkat ediyorum. Agzimdan her cikan soz icin on defa dusunuyorum. Acaba yanlis birsey soyler de kimseyi uzermiyim diye… Yaptigim iste azami dikkat sarfediyorum kimsenin hakki uzerimde kalmasin diye. Herseyi dosdogru yapmam lazim, ben artik muslumanim , olabildigince, elimden geldigince iyi olamam lazim……. “ Boyle anlatip gidiyordu iste…

Icimin titredigini hissettim. Hepimiz yan yana namaz kildik. Onun, yanibasimda elleri ayaklari titreyerek , husu icinde kildigi namazi hic unutmayacagim. Sonra da bana gozlerini dikerek “ dogru yapabiliyorum degil mi, Kabul olur degil mi?’ diye sorusu… Aman Allahim!… acaba ben , ya benim yaptiklarim. O kadar ozendim ki. …. Onun yerinde olup Rabbime en az onun kadar yakin olabilmeyi istedim…. Ellerini tuttum dua ederken eger beni de hatirlarsan bana da du et olur mu dedim. …. Oradan nasil ayrildigimi eve nasil geldigimi hatirlamiyorum. ….

Aslinda her an yeni bir baslangic yeniden bir yaradilis degil mi… Rabbim her an yenibastan yaratmiyor mu her seyi. O zaman hicbir zaman gec degil ! degil mi? … Su an , simdi herseye yeniden baslayabiliriz onun gibi. O kadar titiz. Dogru ve durust bir insan olmaya… Her soyledigimize, her attigimiz adima dikkat edebiliriz. …. Gecmis gecmistir ders aliriz ama ‘ keske oyle degilde boyle yapsaydim …..’diye birsey yok , zamani geri getiremeyecegimize gore bu keskeler daha fazla zaman kaybindan baska birsey degil. Gelecekte ise bizi neler bekliyor bilmiyoruz. Iste elimizdeki en buyuk hazine …. Yasadigimiz an . Onu en iyi nasil yasariz . !!! ona bakmali degil mi?…


Nerede olursak olalim, ortam nasil olursa olsun biz hep olmamiz gerektigi gibi dosdogru olacagiz. Bazen kendimizi yapayalniz hissediyoruz bu insan kalabaliginin icinde Oysa bir bilebilsek hic bir an yalniz olmadigimizi………

Yillar once bir mektubunda soyle yazmisti rahmetli kardesim :
“ Yalnizlik yalnizligi hakedenlerin defterinde, etrafinda kalabalikla yitip gidenlerin vicdanlarinda… Bir tek kisi gulmese icten, hep maske altindan baksa yuzler, umrumda bile degil. Ne taninmak amacim , ne de istenmek. Verdigim kadarini bile almak istemiyorum. Bana degnegi verene , korluk edip vurmuyorum ya gerisin geriye. Gulden ne koku istiyorum , ne de sarki bulbulden. Hirslar sadelikte erirken, kim tahmin ederdi ki en kompleks olanin en sadenin arkasinda bekledigini. Sonsuzun hicligin gozunden gulumsedigini…..”

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

DUBAI'de BIR DOST

Bu gun size burada tanistigim guzel bir insani, sevgili dostumu tanitmak istiyorum.

Onunla ilk kez bir okul toplantýsýnda karþýlaþmýþtýk. Mavi mavi gülen gözlerinden , uçuk beyaz cildinden sarýsýn olduðu anlaþýlýyordu. Konuþmaya baþladýðýnda mükemel aksaný ve kibar tarzýndan Ýngiliz olduðuna hükmettim. Öylesine arkadaþ canlýsý ve sarýlgandý ki bir saatlýk sohbetin sonunda haftasonu buluþmayý ve çocuklarý birlikte bir oyun ve eðlence yerine götürmeyi teklif ettiðinde hemen kabul ettim.

Herhalde çok uzun süredir bu denli pozitif enerji yüklü bir insanla sohbet etmemiþtim. Onun bu canlýlýðý bana da geçmiþti sanki..

Haftasonunu iple çektik. Çocuklar oynarken biz de uzun uzun sohbet imkaný bulmuþtuk. Merak ettiðim pekçok þeyi kendiliðinden anlatýverdi..Dubai’ye geleli daha birkaç ay olmuþtu. Sohbet ederken ,  çok zorlandýðýný düþündüðüm olaylarý bile gülümsiyerek anlatabilmesine hayran olmuþtum.. Bir de her cümleye baþlarken , yada bitirirken mutlaka Rabbýný tesbih etmsine… Ya maþaallah, ya inþaallah, subhanallah, ya da bismillah.. Nasýl da güzel söylüyordu, konuþurken hiç bitmesin istiyordum.. Birden bana döndü . “Biliyormusun iki ay kadar önce mutfaðý yaktim” dedi. Yine gülümsüyordu.. “Nasýl oldu? Ciddi birþey olmadý inþaallah dedim.. “Elhamdülillah itfaiye 5 dakikada geldi.. Çok þükür hemen müdahale ettiler ve söndürdüler. Gazlý olan fýrýda kek piþiriyordum, gaz kaçýrmýþ , sonra da alev almýþ, perdeler tutuþmuþ, birden görüverince hemen çocuklarý dýþarý çýkardým, Sonrada itfaiye çaðýrdým. Elhamdülillah diðer odalara sýçramadan söndürdüler. Allah razý olsun onlardan.. Zaten böyle birþey bana gerekliydi. Çok þükür fazla birþey olmadý “ diye anlatrken ben hala þaþkýn þaþkýn yüzüne bakýyordum. O cývýl cývýl sesiye anlatmaya devam ediyordu.. “Biliyormusun buraya gelince birden çok sýkýldým, yapacak birþey bulamadým, kýzlarýn ikisi okula gidiyor, oðlan bebek , onunla eve týkýldým kaldim, suratýmý astým, þükretmeyi ihmal ettim, ben þimdi napýcam , sýkýlýyorum dedim…. Ýþte Allah bu yangýný verdi, kendi ellerimle yaptým.. Mutfak mahvoldu. Hertaraf is, pis, kurum, dolap kapaklarý yandý. Elhamdülillah .Þimdi yapacak çok isim var hiç caným sýkýlmaya zaman bulamýyorum. Önce yangýn enkazýný temizledim, duvarlarý boyadým, þimdi dolaplar yapýlýyor onlarý takacagim, daha birkaç ay uðraþýrým. Böylece birdaha þikayete ne zaman ne de halim var..” Hayretle yüzüne baktým. Bir de kahkaha attý yine.. Gerçekten mutlu ve huzurlu görünüyordu..

Onu tanýdýkça , dostluðumuz ilerledikçe, evlerimize gidip gelmeye baþladýkça, hikayesini yavaþ yavaþ öðrendikçe anlayacaktým ki gerçekten inanýlmaz pozitif enerji dolu bir bir insandý. . Bir üniversite öðrencisi iken Ýslam ile þereflenmiþ, ailesinin kesin tepkilerine karþý o sakýn ve kararlý tavrýný sürdürmüþtü… “Annem babam sonunda baktýlar ki ben yine onlarýn evladiyim, onlarý seviyorum ve saygý gösteriyorum onlar da bana saygý gösterdiler… “diye anlatýyordu.. Söylediðine göre þimdilerde annesi ve babasý bosanmýþlardý ama onu ziyarete Dubai’ye birlikte gelmiþlerdi ve torunlarýný inanýlmaz seviyorlardý.. Üniversitede tanýdýðý Sudanlý bir genç ile evlenmiþti “önceleri düþündüm ki o müslüman ben müslüman baþka birþeye gerek yok nasýl olsa anlaþýrýz.. Ama öyle deðilmiþ, pek de kolay olmadý , kültürer çok farklý… Ama Allah’a þükürler olsun baþardýk.. Ben öyle muskulpeþent biri deðilimdir, kendimi alýþtýrmasýný, teskin etmesini bilirim.. Þimdi mutluyuz çok þükür.” Diyordu.. Kocasý kendinden yaþça epey büyüktü ve hemen bütün ailesi burada Dubai deydi... Sudanlý akrabalarýnýn hepsini evinde büyük bir saygýyla aðýrlýyor , onlara hizmetini güler yüzle , tatlý dille yapiyordu..Bir keresinde beni de çaðýrdý.. onun kalabalýk bir afrikali akraba topluluðuna nasil elleriyle hizmet ettigini, onlar tarafindan  nasýl sevildiðini ve nasýl kaynaþtýðýný görünce hayretler içinde kaldim. Gözümün önüne ayný kültürden olmasýna raðmen benlik ve hasetler yüzünden birbirini yiyen aileler, çatýþan gelin kaynanalar geldi… Hayranlýðým bir kat daha artmiþti.. Sonra kendi anne ve babasý geldiðinde de onlarý baþý tacý ediþine , en güzel þekilde ilgilenip , aðýrlamasýna þahit oldum. Annesi ile sanki bir arkadaþ bir dost gibiydi…Her zamanki gibi sevgisi ve pozitif enerjisi ile onlarý da sarýyordu..

Onu tanýdýðým bu kýsa süre içinde kendimle çok kez hesaplaþtim, cok davranýþýný örnek aldým, çoðu olaya bakýþým farklýlaþti, insanlara daha da önyargýsýz yaklaþmaya baþladým .. Ýnsanýn kendi elleriyle, enerjisi ve olumlu davranýþlarýyla dünyasýný nasýl cennete dönüþtürdüðüne þahit oldum ... Dünyada böyle bir örneði bana gösterdiði için Rabbime þükürler ettim… Çok güzel bir dost kazandýðým için mutluyum.. Rabbým her daim yardýmcýsý olsun ve bizim dostluðumuzu sürekli kýlsýn diyorum..

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

KADINLAR GUNU

Bugün sabahtan bu yana dünya kadýnlar günü ile ilgili pek çok mail aldým. Aslýnda sadece yýlýn bir gününü birilerine ya da birþeylere adayýp sonrasýnda umursamamak bana göre deðil. Ýnsan her daim yaradýlýþ üzere olduðundan her güzelliðin, her nimetin her insanýn deðerini de her dem bilmelidir diye düþünüyorum.

Ancak madem konu böyle açýldý bir anýmý paylaþmak isterim. Dubai de dünya kadýnlar günü dolayýsý ile devlete ait bir üniversitenin her yýl düzenlediði bir etkinlik var. Okul kampüsünde bahçeye çadýrlar ve standler hazýrlýyorlar. Dubai’de temsilciliði , konsolosluðu bulunan ülke sayýsý kadar. Sonra bu standleri hazýrlamak için kýz öðrencileri gruplara ayýrýyorlar. Her kýz öðrenci grubu kura sonucunda kendisine düþen ülkenin konsolsluðuna giderek, o ülkeyi internetten araþtýrarak , ya da o ülkeye mensup bildiði insanlar varsa onlarla görüþerek bilgi topluyor. Konu o ülkenin vatandaþý olan dünya çapýnda ün yapmýþ en az beþ kadýn bulmak. Onlarla, yaptýklarý iþler ve baþarýlarý ile ilgili yazýlar resimler hazýrlayarak kendilerine ayrýlan çadýr standý düzenlemek. Gerekirse video görüntüleri ile yada yaptýklarý maketler ile de zenginleþtirerek en güzel sunumu hazýrlamak…Çünkü sonuçta bu hazýrlýklarýna göre not alýyorlar ve en iyi stand ödüllendiriliyor.

Geçtiðimiz yýl Türkiye yi hazýrlamak durumunda olan öðrenciler bana da ulaþmýþlardý. Ancak son gün haberimiz olduðu için, gösteri gününde çadýrda sadece öðrencilerin hazýrladýklarý dokümanlarý , belgeleri düzenlemelerine yardýmcý olabildik. Aslinda ulkemizi tanýtmak için de çok iyi bir fýrsattý. Gün boyu konsolosluktan temin edilen broþürleri daðýtarak gelen ziyaretçilerin sorularýný yanýtladýk. Maalesef konsolosluðumuzun desteðinin azlýðýný kiþisel çabalarýmýz ve evlerimizden götürdüðümüz Türkiye’ye ait malzemeleri sergileyerek hissettirmemeye çalýþtýk. Ancak ortam görülmeye deðerdi. 50 civarýndaki çadýrý dolaþýrken her ülkenin kendine özgü kültürünü, kadýnlarýný tanýma imkaný bulduk. Türkiye projesini yapan öðrenci kýzlar araþtýrmalarý sonucu beþ ünlü isime ulaþmýþlardý… Ancak gönül isterdi ki Türkiyemizin baðrýndan çýkardýðý daha pek çok hanýmý orada eserleri ve baþarýlarýyla gösterebilelim. Yine çok arzu ederdik ki diðer ülkelerin büyükelçilik yada konsolosluklarý gibi bizimkilerde bu konuya daha ciddi yaklaþsalardý da, bir Iran.. standýnda kitaplarýný imzalayan ünlü Iranlý kadýn yazar Miriam Beham gibi bizde bir kadýn yazarýmýzý getirebilseydik. Ya da Pakistan’i tanýtmak için Standa gelen Benazir Butto gibi bizim kadýn parlementerlerimizden biri barý haberdar edilebilseydi. Ancak son gün haberimiz olduðundan bizler elimizden geldiði kadar hiç olmazsa sözlü olarak ziyaretçilere bilgiler verdik … Yine de en çok ilgi gören isimler arasýnda dünyadaki ilk kadýn pilot Sabiha Gökçen ve Kurtuluþ savaþýnda gösterdiði kahramanlýkla efsaneleþen Nene Hatun da vardý…

MAdem ki bu güne kadýnlar günü diyorlar ;o zaman ben de bu günlerde üzerinde çok konuþtuðumuz milli bilinç ve þuur , vatan sevgisi gibi konularý da göz önünde bulundurarak pekçoklarýmýza örnek olabilmesi açýsýndan Nene Hatun’un hayatýný kýsaca burada özetlemek istiyorum:

Nene Hatun Erzurum'da doðdu. 98 yýl Erzurum'da yaþadýktan sonra yine Erzurum'da, zatürre hastalýðýndan hayata vedâ etti. Ölümünden üç ay önce Türk Kadýnlar Birliði tarafýndan yýlýn annesi seçilmiþti. Tarihimizde 93 Harbi olarak anýlan 1877 - 1878 Osmanlý - Rus Savaþý sýrasýnda, Erzurum'daki Aziziye Tabyasý'nýn savunulmasýnda kahramanca çalýþtý. Adýný bu þekilde tarihe yazdýrdý. Mücâdeleye, küçük yaþtaki oðlunu ve kýzýný evde býrakarak katýlmýþtý. O sýralarda 20 yaþlarýnda genç bir gelindi. 7 Kaþým 1877 gününün gece yarýsýnda, bölge halkýndan olan Osmanlý vatandaþý Ermeni çeteleri Erzurum'un Aziziye Tabyasý'na girmeyi baþarmýþlardý. Tabyayý koruyan Türk askerlerini öldürdüler. Arkadan gelen Rus askerleri, hiçbir mukavemetle karþýlaþmaksýzýn tabyayý ele geçirdiler. Baskýndan yaralý olarak kurtulmayý baþaran bir er, þehir merkezine ulaþýp kara haberi Erzurum'lulara ulaþtýrdý. Sabah ezanýndan hemen sonra minârelerden þehir halkýna duyuru yapýldý. "Moskof askeri Aziziye Tabyasý'ný ele geçirdi." Bu haber, Erzurum halký tarafýndan, vatan savunmasý içýn emir telakki edildi. Silâhý olan silâhýný, olmayanlar; balta, týrpan, kazma, kürek, sopa ve taþlarý ellerine alarak Tabya'ya döðrü koþmaya baþladý. Kadýn - erkek tüm Erzurum halký yollara dökülmüþtü. Koþanlar araþýnda, erkeði cephede çarpýþan bir tâze gelin de vardý. Aðabeyi bir gün önce cepheden yaralý olarak gelmiþ ve kollarýnda can vermiþti . Üç aylýk bebeðini emzirmiþ, "Seni bana Allah verdi. Ben de O'na emânet ediyorum." Diyerek vedâlaþtýktan sonra birkaç saat önce ölen aðabeyinin kasaturasýný alarak sokaða fýrlamýþtý. Erzurumlular, ölüme gittiklerini bildikleri halde, Aziziye Tabyasý'na doðru koþuyordu. Tabyaya yerleþmiþ olan Rus askerleri, gelenlere yaylým ateþi açtý. Ön sýradakiler o anda þehit oldular. Arkadakiler, geri çekilmek yerine daha bir kararlý ve hýzlý olarak ileri atýldýlar. Demir kapýlar kýrýlýp içeri gýrýldý. Boðaz boðaza bir savaþ baþladý. Mükemmel silâhlarla donanmýþ Moskof ordusu, baltalý - týrpanlý, taþlý - sopalý eðýtýmsýz halk karþýsýnda ancak yarým saat tutunabildi. 2300 Moskof öldürülüp, Tabya geri alýndý. Türkler, 1000 kadar þehit vermiþlerdi. Hemen yaralýlarýn tedâvisine baþlandý. Nene Hâtun da yaralýlar araþýndaydý. Fakat o yarasýna aldýrmýyor, evindeki.. bebeðýný unutmuþ, diðer yaralýlarýn kanýný durdurabilmek, yaralarýný sarmak içýn çýrpýnýyordu. Nene Hâtun böyle bir ortamda tanýndý ve saygý ile sevildi. O'nun, vatan için gece baþlayan mücâdelesý, tüm düþman Erzurum'dan kovuluncaya kadar devam etti. Erzurum'un her karýþ topraðýnda cephâne taþýyarak, yaralýlara hemþirelik yaparak, yemek piþirerek, þu daðýtarak, hizmetten hizmete koþarak destanlaþtý. Gazi Ahmet Muhtar Paþa'nýn zaferinde Nene Hâtun'un ve O'nun vatan aþkýný paylaþan sivil insanlarýn da payý vardý. Savaþtan sonra da Nene Hâtun, destan kahramanlarýna yaraþýr bir asâletle yaþadý. Kendisini zýyâret eden NATO'da görevli Amerika'lý subayýn bir sorusuna: "O zaman vazifemi yapmýþtým. Bu gün de ilerlemiþ yaþýma raðmen ayný hizmeti, daha mükemmeliyle yapacak güç ve heyecana sahibim." cevabýni vermisti . Allah rahmet eylesin..Mekaný cennet olsun..

Bu günlerde Çanakkele Savaþýnda þehit düþen bütün vatan evlatlarý için ,  Kurtuluþ savaþýnda þehit düþenler için ve gazilerimiz için gelin hep birlikte dua edelim. Ve çocuklarýmýza onlarý anlatmayý tanýtmayý unutmayalým…

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

SORUNLAR VE SIRLAR

Cok onceleri anlatmisti annecigim ; Evlenip gelin olacagi zaman rahmetli annanem onu bir kenara cekmis ‘Bak kizim ‘ demis. ‘artik evlenip bir yuva kuruyorsun. Senin de bir ailen olacak. Esinin ailesi ile birlikte yasiyacaksin. Onlara her zaman saygili davran. Olur da esin ile , kayinvaliden ile, esinin kardesleri ve akrabalari ile anlasamadigin, ayni fikirde olmadigin birseyler olur, aman dikkat et aranizda kirginlik olmasin ve bu tur problemleri kesinlikle gelip bana anlatma. Gun gelir sen herseyi unutur gidersin, aranizdaki sorunlar hallolur, yine birlikte guler soylerseniz. Ama bir annenin yuregi cocugu icin hep yumusaktir. Kimse evladini uzsun istemez. Eger ben bunlari duyar da uzulursem, kalbim onlara kirilirsa bir daha unutamam. O insanlar ile aramda en ufak bir yanlis anlama , kirginlik olsun istemiyorum. Onun icin artik sen kendi sorunlarini kendin hal yoluna koymalisin. Bana hic bir laf ve sikayet getirme. Mutlu ol ve mutlu et. ‘ . Iste bunlari duyunca cok uzulmus annecigim .O an icin artik annem beni sevmiyor diye dusunmus. Cunku o zamana kadar birbirlerine cok bagli ana kiz imisler. Ama yillar sonra bunlara bize anlattiginda cok hak veriyordu rahmetli annaneme. Ben annanem ve babanem kadar birbirine sevgi , saygi gosteren hurmet eden dunur cok az gordum. Birbirlerine elleri ile hizmet eder , oturtacak yer bulamazlardi.

Gecenlerde bir hikaye okudum ve annemin bu anlattiklari aklima geldi . Eskiden Kafkasya da "Kubaniska Cerkezleri arasinda bir adet vamis. Evlenecek kizin ceyizleri arasina kakmali bir cekmece konurmus.Bu cekmece anneden kiza verilerek boylece nesilden nesile gecermis. Cekmecenin anahtari, gelin evden cikarken boynuna takilirmis. Ruslar ve etraftaki baska kavimler bu cerkez kizlarinin cok gecimli ve hallerinden hic sikayet etmeyen birer aile kadini olmalarina bakarak "Tabii gecinirler, babalari ceyizlerine bir cekmece altin koyuyor, kocalarinin basi dara gelince cikarip veriyorlar, kocalari da onlari hep hos tutuyor"derlermis. Bir sosyolog arastirma yapmis. Bakmis ki isin ic yuzu cok farkli. Ici bos kucuk bir sandik bicimindeki bu cekmeceyi kizcagiz cok basi dara dustugunde gizlice sirlarini , acilarini anlatir ve anlatirken de nesilden nesile gelin giderken bu cekmeceyi sir ortagi olarak goturen buyukannelerini dusunur, icini iyice doktukten sonar tekrar kilitlermis. Kizi gelin olurken de bu cekmeceyi onun ceyizine koyarmis.Boylece hem derdini anlatma ihtiyacini gidermis hem de aile sirlarini ortaya dokmemis olurmus.

Bu hikayeyi okuyunca "ama ben" diye soze baslayacak ve " …bugun…bu zamanda…. Benim hayatim..… benim haklarim…." diye devam edecek insanlari dusunmeden edemedim. Her gun hayatta her yerde olup olmadik herseyi anlatip konusan, medyada boy gosterip aile ici yada ozel butun herseyi ayaklar altina alip da cigneyen….. Neyse, bunlari dusunmek bile istemiyorum…

Biz yine iyi ve guzele donelim….

Rahmetli Buyukbabacigimin cok meshur bir hikayesi vardi…" Bir memlekette 90 yaslarinda fakat cok dinc ve genc gorunumlu bir adam yasarmis… Etrafindakiler ona cok ozenir ve sorarlarmis bu gencligin sirri nedir diye. Bir gun yasli adam onlari yemege davet etmis. Bu davette size sirrimi aciklayacagim demis. Herkes merakla davete gelmis. Yemekler yenilmis , icilmis, sohbetler edilmis vakit iyice gecikmis. Adamcagiz karisina seslemis:"Hatun, su kilerde karpuzlar olacak bir karpuz getirirmisin bize!.." Hanim hemen gidip bir karpuz getirmis. Adamcagiz soyle eliyle bir vurmus tik tik diye sonra da " Bu olmamis hanim, guzel cikmayacak, baska getirirmisin bir zahmet" demis. Hanim onu goturmus bir tane daha getirmis. Adam onu da bir yoklamis yine begenmemis. Baska istemis…. Bu boylece uc dort sefer daha tekrarlamis. Neyse besincide karpuz begenilmis kesilmis ve misafirlere ikram edilmis…. Herkes karpuzunu afiyetle yerken bizim dedecik sormus. "Eeee …. Arkadaslar iste benim gencligin sirri burda anladiniz mi…" Herkes birbirinin yuzune bakmis. Kimse bisey anlamamis.."Aman dede demisler nerde? Anlamadik biz bu sirri!" Dedecik gulmus. "Efendiler" demis "O gordugunuz karpuz kilerde bir tanecikti, tekti. Ben hanima git de baska getir dedikce o kilere gidip geliyor ayni karpuzu getiriyordu. Bir kere bile "aman be adam , delimisin nesin su tek karpuzu ne tasittiriyorsun bana.." demedi. Beni sizin onunuzde mahcup duruma dusurmedi. Iste ben butun gencligimi hanimima borcluyum. Biz birbirimizi hic baskalarinin onunde zor duruma dusurmeyiz. Aile icindeki hicbir seyi disariya yansitmayiz. Hep birbirimize destek olur, dert ortagi olur, yardim ederiz. Birbirimizle ilgili olan problemleri yine birbirimize anlatiriz. Iyi kotu her olayi da birlikte paylasiriz.' demis.

Eger dikkatle cevremize bakarsak; hic kimsenin yasami boyunca sorunsuz ve puruzsuz bir hayat yasamadigini farkederiz. Mutlaka bir yonden eksigi, zorlugu oluyor basacikilmasi gereken. Bediuzzaman eserlerinin birinde 'SEKVA(sikayet) SIKINTIYI ARTTIRIR' diyor. Gercektende deneyin (ben bizzat denedim); bir olayin uzerine ne kadar cok giderseniz ve durmadan sikayet ederseniz, icinizin daha cok daraldigini, karardigini, islerin daha da cikmaza girdigini farkedeceksiniz. Ustelik problemi anlattiginiz her kisinin verdigi farkli farkli akillar, soyledikleri olumsuz yaklasimlar sizi iyice depresyona sokacaktir nerdeyse… Ustelik hikayeyi her tekrar ettiginizde, sizde yavas yavas kendinize acimaya baslar, saglikli dusunemez hale gelirsiniz. Karsi tarafa duyulan kizginlik hisleri her sikayet ve tekrarlarla nefrete donusmeye baslar Allah korusun.

Ancak , Insanin Allah sevgisi ve Allah'a guveni alaninda bilgi ve imani derinlestikce derin bir tevekkule burunebildigi goruluyor. Iste boyle insanlar bos yere laf sarfetmenin, sikayette bulunmanin ne kadar faydasiz oldugunu idrak edip ona gore davraniyorlar. Kanimca problemlerimizi, sirlarimizi HAK ile paylasacak seviyeye gelmek icin gayret etmek en hayirli olan yol!....... .

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!