UZAKLARDAN BIR SES

İstanbul’un incileri olan Adalar eskilerden beri benim en çok huzur duyduğum, yaşamayı düşündüğüm , yurdumun en güzel köşelerinden biridir. Üniversitede de öğrenci iken hafta sonlarında eğer Bursa’ya ailemin yanına gitmeyeceksem illa ki Heyeliada’ya teyzemin yanına gitmek isterdim. Oksijen deposu mis gibi havası , cam ormanları, araç trafiği olmayan dar sokakları, eski ahşap konakları, geniş bahçeli köşkleri beni bir mıknatıs gibi kendine çekerdi. Hele İstanbul’un kalabalığı ve yoğun temposundan kopup sadece 40 dakika sonra ada iskelesine adım attığımızda kendimizi bambaşka bir dünyada hisseder ve oradan İstanbul’un muhteşem siluetini seyretmekten müthiş tad alırdık

İşte bu yaz yine bir kaçamak yapıp kızlarım , annem babam ve teyzemle birlikte adanın inanılmaz huzurlu bağrına sığındık. Teyzemin tadilat yapılmış üç katlı , cumbalı eski tarz ahşap evi, serin bahçesi, çatı katındaki terastan dolu dolu İstanbul manzarası bizi büyülü bir alemde misafir etti sanki.

Bu kez, bahçede bulunan Yasin çiçeğini haytımda ilk kez gördüm. Belki bilenler vardır ama anlatmadan geçemeyeceğim. Yasin çiçeği ,söyle bir parmak kalınlığında bir çubuk şeklindeki sapın etrafında sayısız tomurcuklar veren bir çiçek. Ancak ilginç ve inanılmaz olan her akşam sadece akşam ezanı saatininde bütün taze tomurcuklar aynı anda 3 dakika içinde açıyor. Ezan okunurken açmaya başlıyor ve de ezan bitene kadar yeni çiçekler açmış oluyor. İnanılmaz güzel bir şekilde sarı tomurcuklar titreyerek döne döne açılıyor ve bir anda yeşil çubuk sap sarı çiçeklerle donanıyor. Acan çiçekler bütün gece açık duruyor ancak sabahın ilk ışıklarıyla beraber solmaya başlıyor. Akşam ezanı saatine kadar hepsi solup kapanıyor, yeni tomurcuklar yine akşam ezanıyla açıyorlar. Rabbımın bu güzel mucizesini her akşam yeniden yaşamak için pür dikkat hep Yasin çiçgının etrafına toplandık.

Adanın o güzel sokaklarında zakkum ağaçları ve mor begonviller arasında yürümek de insana inanılmaz huzur verir. Özellikle bayir yukarı yaptığımız zorlu yürüyüşler bizi ormanın içine ve muhteşem İstanbul manzarasına kavuşturur. Yine böyle bir yürüyüşte beyaz boyalı kocaman bir köşkün bahçesinden sarkan karadut ağacını görünce durup soluklandık. Dallardan sarkan karadutlar öyle güzel görünüyordu ki.... Köşkün bahçesinden bir bey bizim ilgimizi görünce hemen devreye girdi ağaçtan avuç avuç karadut toplayarak bize uzattı. Buyrun zaten biz bitiremiyoruz afiyet olsun diyerek bizleri uğurladı. Teşekkür ederek bayir yukarı merdivenlerden yolumuza devam ediyorduk ki Çok güzel restore edilmiş kocaman bir ahşap evin üst kattaki açık penceresinden dışarıya tasan inanımaz güzel bir piyano melodisi ile olduğumuz yerde kalakaldık. Öyle duygusal ve düzgün çalınan bir klasik müzik parçası idi ki gayri ihtiyarı evin önündeki banka oturduk, bu arada cisildemeye başlayan yağmur damlaları altında gözümüzün  önünde alabildiğine uzanan İstanbulun muhteşem siluetini ve denizi seyre daldık. Müzik sona erdiğinde bile bir süre yerimizden kalkamadığımızı farkettik.

Yavaş yavaş yağmur altındaki yürüyüşümüze devam ederken ıslanmaya pek aldırmıyorduk ancak hızlanmaya başlayan yağmurla biz de adımlarımızı sıklaştırmak zorunda kaldık. Yolun üzerindeki bir evin çardağında oturup sohbet eden hanımlar bize gülümseyerek bakıp kahve içmeye davet ettiler , yağmur bitene kadar buyrun bari diyorlardı. Yürümeye davam etmek istediğimizi anlayınca içlerinden bir bayanın içeriye girerek bir şemsiye getirdiğini gördük. Bunu buyrun o zaman dedi hanım. Size hediyemiz olsun, hiç olmazsa ıslanmadan yürürsünüz. Hiç tanımadığımız bu hanımların tatlı ve güler yüzleri, bu davranışları bizleri masal aleminde olduğumuza daha bir inandırdı sanki.

Bu kez ada tatilimiz marti yavrularının yuvalarından uçurulma zamanına denk gelmiş meğer. Bütün evlerin çatılarında marti yavruları var , sabaha karşı anaları yavrularının yanına gelip onlara yiyecek getiriyor , sonrada çığlıklar atarak onları yuvalarından uçurmaya çalışıyor. Kanat çırpa çırpa sokaklara inebilen marti yavrularının tekrar çatılara kadar yükselebilmesi kolay olmuyor tabi. Sokaklar marti yavruları ile dolu. Bunu bilen ada halkı kaplar içinde kapılarının önlerine ve bahçelerine yavrular için su bırakıyor. Sokaklarda inanılmaz şekilde marti yavruları, kediler ve yavruları hatta köpek yavruları dostça birlikte yaşıyor hatta oyunlar oynuyor. Elimizde fotoğraf makinaları hem manzarın, sokakların, çiçeklerin hemde marti yavruları ve kedilerin resimlerini çekiyoruz.

Bir akşam İstanbul’dan gelen kuzenler ve yeğenler ile birlikte çok neşeli bir akşam yemeğinden sonra geç saatte yürüyüş yapmak ve dondurma yemek için sahile inmiştik. Öyle hoş ve güzel bir sohbet vardı ki saatler şu gibi akıp geçiyordu. Sahilde kitap şeklinde yapılmış banklara oturduk. Bu bankların her birinin üzerinde ünlü şairlerimizin İstanbul , adalar yada deniz ile ilgili şiirleri yer alıyordu. Bir taraftan şiirleri okuyor , bir yandan muhabbete devam ediyor bir taraftan da dondurmalarımızı yiyorduk. Vakit de epeyce ilerlemiş insanlar yavaş yavaş evlerine çekilmişlerdi. Ortalıkta sokak köpekleri cirit atmaktaydı. Birden karşımızda epeyce büyük kızıl kahverengi bir köpek belirdi. Adeta gülerek bize bakıyordu. Yavaşça oturdu ve de arkasından uzanarak tam karşımıza yerleşti. Bir taraftanda adeta bizim sohbetimizi dinliyordu. Kuzenlerden biri “Elimdeki dondurmayı versem yer mı acaba “dedi. Sonra da dondurma kabını köpeğin önüne koydu.  Köpek yavaşça basını kaldırıp baktı sonra yine sakince basını öne eğdi, pozisyonunu hiç bozmadı. Biraz bekledik dondurmayı yemediğini görünce bir yeğenimiz alayım da dondurmayı diğer sokak köpeklerine vereyim diyecek oldu. Ama o da ne!.... Bizim köpek bir ok hızıyla fırladı o sürekli havlayan sokak köpekleinin önünden dondurmasını kaptı ve bir lokmada yutuverdi. Sanki o dondurma benimdi onu nasıl başkasına verirsiniz der gibiydi. Artık epeyce geç olduğunu ve soakaların sokak köpekleri tarafından adeta istila edildiğini görünce biraz da tedirgin olarak evin yolunu tuttuk. Fakat bir de baktık bizim kızıl tüylü dostumuz bizim peşimizi bırakmıyordu. Bir sağımızdan bir solumuzdan ilerliyor, adeta bizi olası tehlikelerden koruyor gibiydi. Etrafta dolaşan hiçbir köpek hatta hiç bir canlı onun iri yapısı ve keskin bakışlarıyla yanımızda duruşu karşında bize zarar vermeye cesaret edemezdi. Bizi eve kadar getirdi dostumuz. Kapıdan içeri tek tek girişimizi bekledi sonra da kapının önüne kıvrılıp yattı. Gidip mutfakta ona verebilecek birşeyler aradık, gündüz çayla yemek için yaptığımız kurabiyelerden bulduk. Kapıyı açıp yavaşça önüne koyduk, yine gülere ize bakıp kuyruk salladı sonra da patilerinden birini kurabiyelerin üzerine koyarak olduğu yere yattı. Sabaha kadar ara ara camdan baktığımızda orda yatttiğini gördük. Ancak gün ışıdıktan sonra kahvaltıya uyandığımızda gitmişti... O vazifesini yapmış ve bize verdiğimiz dondurmayı hakettiğini göstermiş , eve kadar eşlik edip korumuş , kapımızda sabaha kadar bekçilik yapmıştı. Daha sonraki günlerde de sokaklarda yürürken rastladığımda hep selamlastik. Her bizi gördüğünde kuyruğunu sallayıp kocaman ağzı ile gülüyordu.

Ada da ki günlerimiz sona erip de Bursa’ya donduğumuz gün de bizi ilginç bir olay bekliyordu. Kartal’dan aktarmalı olarak Yalova’ya gecektik. Motor ve denizotobüsü saatlerini tarifeye bakarak ayarladık. Ancak sahile indiğimizde denizin epey dalgalı olduğunu gördük. Bu nedenle geç kalkan deniz motoru Büyük ada iskelesinde de gelen yolcuları beklediği için daha da gecikmişti. Daha sonra da denizdeki dalgalar yüzünden hız kesmek zorunda kalınca Kartal iskelesine yaklaştığımızda binmeyi planladığımız Yalova deniz otobüsünün hareket ettiğini gördük. Ucu ucuna iki dakika ile kacirmistik. Bir sonraki deniz otobüsü iki saat sonra idi. Ancak demek ki böylesi hayırlı imiş deyip tevekkül etmek en doğru olandı. Bir çay bahçesine oturup beklemeye karar verdik. Az sonra iskeleye bir deniz otobüsü yanaştığını görünce merak edip bakmaya gittiğimizde az önce kaçırdığımız denizotobüsü olduğunu şaşkınlık içinde gördük. Sorduğumuzda bir yolcunun rahatsızlandığını öğrendik. Kalp ile ilgili bir problem yaşayan yolcu için ambülans çağrılmıştı. Bu arada görevlilerden rica edince bizi deniz otobüsüne aldılar. Böylece kaçırdığımızı sandığımız araca binerek evimizin yolunu tuttuk. Hayatta hiç bir şeyin garanti olmadığını, her an yeni bir yaradılışta olduğumuzu, Rabbımızın hikmetinden sual olunamayacağını, mucizelere her an hazır olmamız gerektiğini, tevekkülün en büyük yardımcı olduğunu bir kez daha yasayarak anladık.

Evet önceki yazımda da söz ettiğim gibi buralar gerçekten eşi az bulunur güzellikte.. Sabah kuş sesleri ile uyanmayı, serin çam havasını soluyarak uzun yürüyüşler yapmayı, yürüyüş sırasında bir kara kaplumbağası ile yarenlik etmeyi çok özlemişiz. Üstelik bu güzelim doğa harikasında yürüyüşünüz sırasında kuzuları keçileri, tavukları  ziyaret edebiliyor, ertafımızda dolaşan keklikleri , salınarak gezen tavuskuşunu fotoğraflayabiliyoruz.  Aşağıda denizkenarı 40 derece sıcaklıkla kavrulurken , biz az yukarıda , çam korusunun içinde serin esen rüzgar eşliğinde kahvaltı edebiliyoruz.. Bütün ömrü bu güzellikler içinde geçenler belki de bu duygularımızı anlayamazlar ama , yılın büyük bölümünü yurdundan uzakta , cöllerle çevrili bir şehirde geçiren bizler için bu muhteşem birşey.. Rabbime verdiği nimetler için şükürler olsun..

Aşağıda atölyesinde İsmet hocamız bizi bekliyor... Yine güler yüzü ile bizleri karşılıyor ..Herzamanki gibi çayımızı hemen önümüzde buluyoruz.. İsmet Bey yıllardır burada... Uzun seneler önce Kosova'dan kalkıp gelmisler hanımı ve iki çocuğu ile.. Şimdi yirmili yaşlarda birer genç olan evlatları da o ve eşi gibi zarif, ağırbaşlı, efendi, kibar ve günümüzde eşi az bulunur şekilde aklıbaşında gençler..  O bulunduğu hiç bir ortama ve insanlara karşı duyarsız değil. Memleketini çok çok seviyor.. Araştırmacı ve sanatçı kişiliği bir araya gelince her bir detayı kaçırmıyor... Etrafımızdakı tablolardan pek çogu doğduğu şehri, yolları, arnavut kaldırımları, Osmanlı camileri, güzelim köprüleri ile o ecdad yadigarı güzelliklerin hikayesini anlatıyor bizlere.. Ayrıca tarihi bütün belgeleri eşyaları topluyor İsmet bey, tercüme ediyor, ettiriyor, resmediyor.. bir bakıma tarih yazıyor... En büyük hayali ve isteği ise doğduğu topraklarda, şehrinde bir müze açıp onlara kendi tarihlerini hediye etmek... Şimdilerde yaşadığı köyü için de aynı duyarlılık içinde.. Bize etraftaki bütün tarihi ve doğal güzellikleri anlatıyor bir bir.. Onun rehberliğinde biz de bu eşsiz doğal milli parkta bir safariye karar veriyoruz.. Antik çaglardan bu güne kadar gelebilen taş kemerler, antik sehir kalınıtları, korsan koyları, binlerce yıldır insanlardan gelen yıkımlara ve doğal afetlere direnebilmiş kanallar, su yolları, liman kalıntıları, tiyatrolar onumuzde tarihe açılan birer kapı gibi dimdik duruyor.. Phasalis, Olympos, Adrasan derken zamanı unutuveriyoruz...... Anadolu medeniyetleri önümüzde resmigeçit yapıyor sanki..

Akşam saatlerinde geri döndüğümüzde üzerimizde tatlı bir yorgunluk var ama değdi diyoruz. İsmet Bey'e ise özel teşekkür.. O ise dağlardaki küçük bir köyü anlatıyor bize... orada yağmurda sığındığı ona kapılarını sonuna dek açan evi, güzelim insanları , yediği gözlemeleri anlatıyor ballandıra ballandıra... İçimiz durmuyor oralarada uzanıvermek istiyoruz...

Ya uludere de kiremitte alabalık yemek... gürül gürül akan suların üzerine kurulmus sekilerde, ördekleri besleyerek , çağlayan suları dinleyerek  ..... Rabbime yine şükrediyorum bize bu güzellikleri ihsan ettiği için...

Memleketıme ulaşalı yollarına düşeli neredeyse on gün oldu. Bu süre içinde her türlü teknolojiden de uzak kaldığımızdan bu satırları yazmaya ancak fırsat bulabildim... Aslında her an içimde yazama iategi vardı ama güzellikleri içimize sindirmek hemde doyasıya yasamak belki de depolamak ıstedığimizden buna fırsat bulamadım.

Istanbul a ulastığımız gece Antalya ya doğru otobusle yola devam ettik. Uzun fakat cok rahat ve zevkli bir yolculuktu. Otobüsümüz sabah saatlerinde kalacağımız yerin kapısında indirdi.. Bu arada gercekten otobuste calısanları tebrik etmeliyim. butun gece boyunca yolculara büyük bir sabır ve saygı ile hizmet ettiler. Rahat edebilmemiz için ellerinden geleni yaptılar. Bize sonunda "Işte müşteri memnuniyeti budur "dedirtmeyi başardılar.. Uçak yerine otobüsle yola devam etme riskini aldığımız zaman bu kadarını beklemiyorduk doğrusu..

Evet , uzun bir yolculuğun ardından o cennet vatan parçasına ulaşmıştık. Geçen yıl ilk görüşte vurulduğumuz yer burası.. Mis gibi çam kokan, o koyu gölgeler arasında serın tepede yer alan  minik taş evler...  İçinde herşey, tüm eşyalar dogal agaç ve taştan yapılmış .. Minik evin onunde minik bir bahçe yine çam ağaçları ile çevrilmiş korunun içinde.. Günün her saati cır cır böceklerinin sesi... Ne de çok özlemşiz... Derin derin nefes alıp adeta depoluyorum bu mis gibi havayı...

 Asagıda yolun girişe yalım Ecodemia yı keşfediyorum  akşamuzeri... Geçen yıl da giderayak bulmuş ama pek de detaylı görüşememiştik sanatcısı ile.. İsmet bey elindeki kitaba dalmış okuyordu biz yanina yaklaştığımızda.. Bir kısa tereddütten sonra hatırlayıverdi geçen yıl yaptığımız görüşmeyi.. Nazik, hassas, kibar, düşünceli tam bir sanatçı  duruyordu karsimizda... Buradaki atölyesinde yaptıgi resimleri, gravürleri, değişik çalışmaları... İşte yine burada da kendimize göre bir yer bulmuştuk.... Günün o sıcak saatlerinde bilgilerimizi düşüncelerimizi paylaşabileceğimiz, çok şeyler öğrenebileceğimiz bir yer.. İnanılır gibi değil.. .. Ertesi gün öğle saatlerinde soluğu atölyede alıyoruz. Boyalar, fırçalar, kil, çamur derken ... Birde sohbet.. Bir sanat dostu derken meğerse bir gönül dostu, bır Allah dostu bulmuşuz biz.. Akşam üzeri davet ettiği evinde daha iyi anlıyoruz bunu.. Sirin bir köy evinin serin agaçlık bahçesine bakan verandasında oturup, kendısi gii zarif ve misafirperver hanimin yaptıği tavşan kanı çay ile harika lezzetli keki yerken anlıyoruz ki karşımızda gerçekten bir Allah dostu var... Evinin duvarlarını bile hat ile süslemiş İsmet bey, sohbet derinleştikçe gözleri parlıyor.. Düşünüyorum da Rabbim ne kadar büyük, hazinesi ne kadar geniş. Siz sadece isteyin .. İhlasla isteyin.. Bıkmadan , umutsuzluğa düşmeden isteyin... Ortam ve şartlar ne olursa olsun sizi koruyor ve dualarınız gerçek oluyor... Yoksa kim derdi ki az ötede insanlar sadece deniz ve kumu tatil zannedıp, gece gündüz eğlenmek, çılgınlık yapmak, edepsizlikleri medeniyet adletmekte iken, diskolar gece kuluplerı rezilliklerle dolup taşarken, bu coğrafyada Rabbimin bize armağan ettiği bu güzel doğa harikasında ona hakkını verip sükrünü eden ve gönlü güzel , kendi güzel Hak dostları karsımıza çıkarıyor ve biz gönül dünyamızı zenginleştirip güzellikleri paylaşabiliyoruz..

Şükürler olsun...

Devam edecek..

Bu gun tatil icin Turkiye'ye dogru yola cikiyoruz. Insaallah 2 ay boyunca memleketimin degisik sehirlerinde tatilimizi gecircegiz. Memleketimin tasi topragi, ovasi dagi gozumuzde tutuyor. Hayirlisiyla ozlemimizi gidermek kismet olsun. Bu arada bolgumdan biraz uzak kalacagim. Firsat buldukca izlenimleriizi aktarmaya calisacagim. Bakalim Mevla neyler , Neylerse guzel eyler..

Evet bir rüya gibi başlayan Türkiye seyahatimiz bir rüyadan uyanır gibi sona erdi. Rabbım kısmet edince nasıl da kapılar açılıveriyor, uzun yollar kısa, imkansızlar mümkün oluyor. Binlerce , milyonlarca şükürler olsun.

Kandil gecesi  aklımıza düşmüştü bu seyahat, 24 saatin içinde kendimizi evimizde , ana babamızın dizinin dibinde bulduk elhamdülillah. Türkiyemi özlemişim. İstanbul’dan Bursa’ya kadar olan yol güzergahının her karesini doyasıya seyrettim içime sindirdim. O güzelim yemyeşil kırları, tarlaları, feribotle geçerken koyu mavi hafif çırpıntılı Marmara denizini … Yağmuru, güneşı, baharı yaşadık bir haftanın içinde.. Serin havayı doyasıya içimize çektik. Pazar yerinden geçerken taze sebzelere ve rengarenk meyvelere bakarken Rabbımın nimetlerine şükrettim… İnsan içinde olduğu zaman yaşadıkları normalleşiyor ve nimetleri olağan görmeye başlıyor. Onların ne denli mucize olduğunu , nasılda büyük bir lütufla kendisine sunulduğunu görmüyor… Biz burada dünyanın dörtbir yanından soğukhava depoları ile gelen sebze ve meyveleri yerken onları öylesine bol ve tazecik yiyenlere gıpta ederdik.. Teyzeciklerin köyden elleriyle sabah topladıkları ispanağın lezzetini hiç unutmayacağız…Annecigimin elleriyle yaptigi ispanakli boregi de…

Ancak bir şey dikkatimi çekti ki yollarda, evlerde insanlarda bir stress, bir durgunluk, bir donukluk… Sanki sorunlar  olmasa yaşayamayacaklar gibi.. İllaki kafalarında problemler, düşünceler, çıkmazlar…Gözlerini güzelliklerden çevirmiş yapay problemlerin pencesine düşmüşler…Evet bir de Türk Tv kanallarından uzak kalmanın ne denli doğru bir karar olduğunu gördük daha yakından.. yazları pek anlamıyorduk ordan oraya gezerken .. Ama bu kez daha bir dikkatlı baktık.. Sanki hepsi topyekün insanların iç huzurunu bozmak, psikolojilerini etkilemek, onları gerginleştirmek için taarruza geçmişler. Haberler , haber programlarından başka herşeye benziyor…Hangi kanala atlasan kurtulmak çok zor bu girdaptan… Talebelerinin önünde bir öğretmenin meslekdaşı tarafından öldürülmesi görüntüleri aynı gecede onlarca kez ekrana geliyor örneğin… Böylece olay tüm Türkiyenin gözleri önünde birdaha , birdaha cereyan ediyor. Sonunda benim kızlarım bile şahit oluyorlar bu olaya vede o gece iki sokak ötedeki amcamlara gideceğimiz zaman, biz gelmiycez korkuyoruz diyorlar.. Evet korku salınıyor içlerine ve sokağa çıkmak istemiyorlar..İkna etmek için epey dil döküyoruz. Peki ama her gün bu görüntüleri seyredenler ne oluyor.???

Önce korkup , sonra alışıp sonra da normal mı karşılıyorlar??? Ya her gece ,her kanalda oynayan diziler??? Entırıka, İhanet, cinayet, dolu sahneler… Bence bunların tamamını birden protesto etmek lazım… Evet belki çok radikal ama sağlıklı nesiller için bu oyunlara bir dur deyip bazıkanallara, galiba pek çoğuna karşı bu protestoyu uygulamak lazım.. Biz büyükler bile etkilendikten sonra çocukların ruh halini bir düşünelim. Ve çok ciddi olarak bu konu üzerinde karar verelim…

Dikkatimi çeken bir başka konu ise (belkide benim çevrem pek çok olduğu için ) üniversite sınavına hazırlanan öğrenciler oldu.. Bir dersane furyası, bir sınav stresi, illaki üniversiteye girme çabası , neresi olursa olsun diyenler… Peki hangi üniversitelere… Çok azı istisna çocukların bu üzüntüsüne, çabasına, uğraşına, ailelerin maddi manevi çektiklerine değecekmidir acaba diye düşündüm ister istemez.. Bu konu ile ilgili daha detaylı birşeyler yazmak isterim Rabbım nasip ederse inşaallah..

Uzaklardan gelip de baktığınizda bazı şeyler daha net, daha çarpıcı görünüyor diyorum ya… Gönlü güzel insanlar, gönül gözü açık olanlar ise bu kargaşanın içinde birer yıldız gibi, hatta güneş gibi parlıyorlar… görmesini bilene..

En kısa zamanda, daha cok  zaman ayırıp daha ayrıntılı yazmak isterim aslında ama bu günlük sizelere veda etmem gerekiyor… İçim hala coşku ile dolu vatanımın havasını solumuş olmanın sevinci ile daha bir sarılacağım buradaki işlerime… Sınıflarda anlatacak pekçok hikayem var şimdiden…

Gectigimiz ilk baharda , tatilimiz yavas yavas yaklasirken, internet uzerinden gazete sayfalarina goz gezdiriyordum. Baktikca icim karariyordu diyebilirim. Hep olumsuz olaylar haber yapiliyordu. Darp, gasp, siddet…. Bu kadar olumsuzluk insanin icini daraltiyordu. Tatilde ne yapmaliyiz diye dusunduk. Ya her zaman yaptigimiz gibi ailelerimizin yanina gidip butun tatili onlarla gecirecektik, ya da …. Evet bu yil degisik birseyler olmaliydi. Kizlar artik buyuyordu. Onlarda ulkesini tanimali gormeliydi. Bizde son onbes yirmi yildir gormdigimiz yerlerin ozlemini duyuyorduk. Guzelim ulkemiz sadece buyuk sehirlerden ve turistik tatil beldelerinden 5 yildizli otellerden ibaret degildi ki. Biz gercek Anadoluyu kesfe cikmaliydik. Gecen yil, kisacik bir Kuzey Ege turu yapmis cok memnun kalmistik. Bu yil da Guney Ege ve Akdeniz turu yapmaya karar verdik.

Hic bir plan ve programa dayanmayan, elimize bir harita alarak ciktigimiz bu yolculukta gecirdigimiz 12 gun tam bir masal alemi gibiydi. Her adimda , her yaptigimiz km de etrafimiza bekinirken icimiz kuslar gibi kanat cirpiyor ve Rabbimize bize boyle cennet gibi bir ulke verdigi icin sukrediyorduk.

Fethiye’den sonra Kalkan’a dogru yol alirken haritada daglara dogru bir yerde Saklikent kanyonu yazisini gormustuk. Butun dogal guzellikleri kesfetmeye niyetli oldugumuzdan Fethiye’den 6 km kadar sonda daga dogru uzanan dar yola sapmis, muhtesem guzelliklerin, yemyesil agaclarin arasinda ilerliyorduk. Hava oldukca sicakti . Sirin beyaz minicik evleri ile kucucuk bir koyden, Gebeler Koyu’nden gecerken birden yolun kenarinda pasli sari bir tabela gorduk. Yazisi yer yer bozuldugundan hizla gecerken ancak ‘kaplica’ kelimesini farkedebilmistik. ‘Bak goruyormusun bu vatan hakikatten cennet nerelerde hic bilinmeyen kaplicalar var’ dedik. Tam koy cikisinda agaclarin dallarindan zar zor ikinci tabelayi farkedince durduk. Bu kez ‘Buyuk Iskenderin Magrasi ve Kaplica’ yazilari bizi durdurmayi basarmisti. Sari tabelayi takip ederek koy sokaklarina daldik. Yol , bir bahcenin tel orgulerinin yaninda sona eriyordu. Onumuzdeki yuksek kayaliklarin on tarafinda kocaman bir magra agzi vardi. Yandaki bahcenin sahibinden bu magranin hikayesini dinleyip , icerisinin isiklandirildigini ogrenince gezmeye karar verdik. Ancak bizi baska bir surpriz bekliyordu. Magranin hemen dibinde yer alan dogal kaplica. Hem de oylesine dogal ki!!!. Dogru durust hicbir tesis yok.Bir iki minik baraka ev, kucucuk bir soyunma odasindan girilen bir baska magra… Kayalarin altindan ilerleyerek gecilen 30 40 metre uzunlugunda dar bir dehliz ve demirden yapilmis doner merdivenle inilen 5 6 metre derinliginde bir kuyu. Dibi. sifali sularla dolu dogal bir havuz. Hem de onaylandigi uzere pekcok deri hastaligina , ic hastaliklarina iyi gelen bir su… Kendimizi tarih oncesinde gibi hissediyoruz… Kaplica dehlizinden sonra Iskenderin magrasini gezerken, bu dogal guzelliklerin icinde yaradilisin mucizelerini idrak etmeye, Rabbimin bahsettigi nimetlerin cesitliligini tefekkur etmeye calisiyoruz. Magranin icinde epey ilerledikten sonra diger tarafindaki cikisindan gunisigi ile bulusuyoruz ve de kendimizi Fevzi Dayi’nin bahcesinin icinde buluyoruz.. Fevzi Dayi bir taraftan semaveri yakmakla mesguldu. Bizi bahcesindeki kerevete serdigi halinin uzerinde agirladi. Sirtimizi ot yastiklara dayamis asmanin ve agaclarin koyu golgesinde zamani tamamen unutmustuk. Fevzi dayinin hemen yapiverdigi sac kavurma, domates, sogan, buz gibi ayran, hanimin bahcesinden topladigi sebzelerden pisirdigi zeytinyagli turlu, uzerine de semaverde demli cay … Yerimizden kipirdamak bile istemiyorduk. Fevzi Dayi’nin yegeni Seher sofranin hazirlanmasina yardim ediyordu. Sorduk, o da Betul kizimiz gibi 5’e gecmis on yasinda… Gul yuzlu, gulen gozlu ,piril piril bir kizcagiz. Fevzi dayi’nin torunu Suheda kiz bir parmagi agzinda kosede oturuyor. Az sonra babannesi de cikip geliyor evden. Bir sohbet basliyor. Suheda iki bucuk yasinda, konusmayi yeni yeni ogreniyor, ama ikram ettigimiz biskuvileri yerken, ilk yudumu agzina ‘bismillah’ ile atmasini biliyor. Yemegini bitirince de dili dondugunce ‘elhamdulillah’ demeye calisiyor. Seher’e soruyoruz : ‘Okulu seviyormusun? Dersler nasil ? ‘ diye.. Cok sevdigini soyluyor. 5’i bitirdikten sonra yakindaki koydeki okula devam edecekmis . Bu sirda Fevzi dayi’nin hanimi lafa karisiyor. Okullarindaki ogretmenleri methetmeye basliyor. ‘Hele birisi var ki!’ diyor. ‘Melek gibi , gencecik bir hanim. Kendisinin de iki cocugu var, ama bizim cocuklar ile en az kendi cocuklari gibi seviyor ilgileniyor..’ Anlattiklarina gore ogretmen hanim gecen yil ayagi kirilan bir ogrenciyi her gun kendisi okula tasimis, sirasina otutturmus dersinden kalmasin diye… Bir de ozurlu ogrencisi varmis , onu da her gun kendisi okula getirirmis. Oglenleri evlerine gidemedikleri icin yemeklerini yedirir doyururmus. Sonra dersle ilgili gozlem gezisi icin kendisi munubus kiralar , cocuklari evlerinden alir geziye gotururmus. Hatta gecen yil baska bir koya tasinan eski bir ogrencisini bile ugrayip almislar geziye giderken. Gittikleri yerlerde cocuklari doyurur , gerekli butun harcamalari kendisi yaparmis. Koyun hanimlari bir araya toplaninca ogretmen hanimi da seslerlermis. Ama o gelse bir ugrasa bile: ‘Benim cok isim var cok calismam lazim’ der , bir gonullerini yapar hemen ayrilirmis ordan. Birinci sinifi okuturken her bir cocuk okumayi sokene kadar rahat etmemis. Ogrenemeyenleri dersten sonra ayrica calistirirmis. Fevzi Dayi’nin hanimin anlattiklarini dinlerken , anlatis tarzina ,duzgun Turkcesine, isil sisl gozlerine bakarak icim sevincle doluyor. Hele bir de; koy muhtarina giderek koyde hanimlar icin halk egitim merkezi acilmasini istediklerini anlatisi var ki!... ‘Eger muhtar bu isle Eylul ayina kadar ilgilenmezse kasabada ki milli egitime birlikte gidecegiz. Koydeki kizlar, kadinlar oyle yetenekli ki bos oturmamalari lazim , verimli ve faydali olmalari lazim.’ Diyor. Fezi Dayi’nin bahcesinde iki saatten fazla oturuyoruz. Canimiz hic ayrilmak istemiyor. Namaz kilmak icin kibleyi soruyoruz, kosup evden seccade getiriyorlar. Hanimi beni eve davet ediyor namaz icin. Biz artik ayrilma zamani geldigini yola devam etmek istedigimizi soyluyoruz.’ Kalin bu gece yerimiz var.’ diyorlar… Ancak yolcu yolunda gerek.. Istemeden de olsa vedalasiyoruz gul yuzlu Seher ile , Suheda ile, Fevzi Dayi ve hanimi ile… Eger yaz olmasaydi anlattiklari ogretmen hanimi da gormek tanisabilmek, kendisine cok ama cok tesekkur edebilmek isterdim. Seher ve Suheda ile daha cok sohbet edebilmek isterdim. Iki bucuk yasindaki Suheda’ya yedigi nimetlerin adindan once, o nimetleri verenin adini , yuce yaradanimizi ve ona sukretmeyi ogretenlere daha cok tesekkur edebilmek onlarla orada daha cok kalabilmek isterdim. Ama dedigim gibi yolcu yolunda gerekti. Bu yolculukta her an , her yerde yeni birseyler ogreniyoruz…. Yine Rabbnimize sukrederek , yine gonlumuz huzur ve sevincle dolu…. Yola devam , yeni yerlere dogru

Evet , Mekke de Cuma… Iste anlatilmasi imkansiz gibi gorunen duygular ve ruya gibi gelen bir gun. …

Persembe yi cumaya baglayan gece, gece yarisindandan sonra otele ulasinca biraz dinleniyoruz. Ama gozumuzde bir damla uyku yok. Demistim ya onceden, burada cok ilginc bir sey oluyor size … Havasini solumaya basladiginiz an ne aclik ne yorgunluk ne de uyku hissetmiyorsunuz artik. Yine kendimizi Mescid-ul Haram da buluyoruz birden. Sanki bedenimizden siyrilmis kus gibi hafiflemisiz. Sabah namazina kadar o gittikce artan kalabalikla beraber tavaf yapiyor , namaz kiliyoruz. Orada oylece oturup saatlerce Kabe ye baksa insan yine doyamiyor. Sabah namazi yaklastikca kapilardan oluk oluk insan akiyor iceriye. Sefa Merve arasindaki yol bile nerdeyse doluyor sabah namazina gelenlerle… Sonra Kabe de bir Cuma sabahi….. Allahim sen ne buyuksun , bize, benim gibi aciz bir kuluna nasib ettin boyle buyuk bir mucizeyi. Bana bu duygulari yasamam icin izin verdin kismet ettin ya , sana ne kadar sukretsem , gozyasi doksem bunun sukrunu eda etmem mumkun olamaz omur boyu….
Sonra oglen yaklastikca artik Mescid-ul Haram da adim atacak yer kalmiyor. Ortada sadece tavaf yapan bir gurup yuruyor. Herkes hem asagida hem ust katta saflari olusturuyor ha bire… Aritik Cuma saati.. Dis avludaki beyaz taslar dahil her yer doluyor. Onbinlerce insane tek bir yurek olup Rabbinin huzurunda duruyorlar…..

Burada bana iki farkli sey daha nasib oluyor. Bu gune kadar hic cenaze namazi kilmamistim. Burda her vakitte cenaze getiriliyor Mescid-ul Haram a . Bazen birden fazla . Biz de hemen vakit namazinin arkasindan tekbir getiren hocayla birlikte cenaze namazini kiliyoruz. Allah Kabul etsin . Amin! Birde Cuma namazi . Daha once tatmadigim , hissetmedigim bir cosku…… Rabbime sukurler olsun … Herkese nasib etsin….Amin!

Bu seyahatimiz bize cok seyler ogrettti. Pek cok guzelliklere sahit olduk, bazen huzunlendik, uzulduk.. Ama cogu zaman gonlumuz kuslar gibi kanat cirpiyordu. Nefsimizin, hayatimizin buyuk bolumunde bizi nasil oyaladigini farkettik.Ondan siyrilmanin ne demek oldugunu yasadik. Bedenimizin istekleriyle basacikmanin nasilda kolay oldugunu anladik. Maddi ihtiyaclarin aslinda nasil kolaylikla bertaraf edilebilecegini hissettik. Insanlarin istediklerinde nasilda sakin ve birlik icinde davranabileceklerini gorduk.

Bizi bekleyen gunluk hayatimiza donme zamani geldiginde buradan hic ayrilmak istemiyordu canimiz. Sanki o zaman bu guzellikleri bu muhtesem ic huzurunu, teslimiyeti, heyecani, mutlulugu yitirecekmisiz gibi geliyordu…

Bu karisik duygular icinde Cidde hava alanina geldigimizde bizi kapilara sigmayan uzun bir kuyruk karsiladi. Hava alani cok kalabalikti ve sadece bir guvenlik kontrol kapisi acikti. Kuyrukta yarim saate yakin bir sure bekledik ama cok yavas ilerleyen bu kuyrukta iki saat bile harcasak iceriye giremiyecegimizi anlamamiz zor olmadi. Ondan sonraki onbes dakikayi gorevlilere ucagimizin kalmasina bir saat kaldigini ve iceriye giremezsek ucagi kaciracagimiz anlatmaya calsarak harcadik. Neyseki sonunda bir ust duzey gorevliyi ikna edebildik ve baska bir kapidan zar zor iceri girdik. Ancak asil surpriz bizi burada bekliyordu. Ucagn hareketine 45 dakika vardi ve bizim biletimiz bir saat once bavullari teslim etmedigimiz icin baskasina satilmisti. Gorevli bunun normal oldugunu ve bu sekilde uygulandigini, en az uc saat once havaalanina gelip en az birbucuk saat oncede bavullarimizi teslim etmemiz gerektigini soyluyordu. Ucak doluydu vede baska yer yoktu…….. Iste hayata , zorluklara, olumsuzluklara, imtahana hosgelmistik…. Ben aglamak uzere olan kizlarima kaderi aciklayan menkibeler anlatiyor, onlarin gonullerini ferahlatmaya calisiyordum, esim ise bir umut yetkililerin pesinde kosturuyordu. Ucak gozumuzun onunde havalanip gidince gerceklerle yuzyuze geldik. Sirayla esimin ve benim isyerini sonrada kizlarin okulundan bir yetkiliyi ariyarak yarin gelemiyecegimizi soyledik. Cidde de gecelemek uzere bir otele dogru yola ciktik…..

Ertesi sabah gozlerimizi actigimizda bu fazladan bir gun tatilin aslinda Rabbimizin bize bir armagani oldugunu anlayacaktik. Biz nefes almadan , cok yogun bir tempo ile yasadigimiz son bir haftada , yorgunluk, uykusuzluk gibi butun hislerden siyrilmistik. Ama cekim alanindan uzaklastigimizdan iste butun bir haftanin agirligi uzerimize cokuvermisti. Parmagamizi zor kipirdatiyorduk. Eger gece ucmus olsaydik bugun sabahin cok erken saatlerinde herkes isine , okuluna nasil gidecekti?... Iste ‘Her seyde bir hayir vardir. Size olumsuz gibi gorunen olaylarda bile.. ‘ sozu burada kendini dogruluyordu. Rabbim bazen bize olumsuz gibi gorunse de faydamiza olacak seyleri boyle baska insanlarin eliyle nasip ediyor.

Cidde de dinlenerek, gezerek ve Kizildenizi seyrederek gecirdigimiz son gun butun yorgunluk hislerimizi de aldi goturdu…..

O gece ucakta evimize dogru yol alirken huzurlu, mutlu , dinlenmis, ruhen hafiflemis, icimiz butun guzelliklerle dolu, gozlerimide birer damla yas, Rabbimize yonelmis; bize buralara birdaha gelmeyi, bu mutlulugu birdaha yasamayi, hac yolculgu yapmayi nasip etmesi icin dualar ediyorduk….

Aslinda Mescid-i Nebeviden ayrilmak hic icimizden gelmiyor ama Medine’de o kadar cok ziyaret etmeyi istedigimiz yer var ki ! Bir dahaki vakit namazina kadar heyecan icerisinde disariya cikiyoruz. Ilk duragimiz hemen .dogu tarafinda yer alan Cennet-ul Baki kabristanlığı . Etrafi yuksek duvarlarla cevrili olan bu alanda Peygamber Efendimizin SAV amcasi, torunu Hz. Hasan, halasi Hz. Safiye, kizi Hz. Rukiye, Hz.Fatima ve mubarek hanimlari basta olmak uzere pek cok Sahabe yatmakta. Kabristandaki mezar taslari Medine –i Munevvere Osmanli idaresinden ciktiktan sonra yiktirildigi icin su anda duvarlarla cevrili bu alan, bombos bir tarla gorunumunde. Ancak burda yatanlari dusununce insan urperiyor ve dualar ediyor, gozyaslarina hakim olamiyor.Rabbime bana burada bulunanlari ziyaret imkanini verdigi icin sonsuz sukurler ediyorum….

Kabristanin dis tarafinda duvarlarin altinda kucuk kucuk dukkanlarda hediyelik esyalar satiliyor . Onlarin onunden yururken esnafin ‘Bacim bakmak parayla degil gel gel’ diye seslendigini duyuyoruz, gulumsuyoruz. Burda cogu esnaf isine yariyacak kadar Turkce biliyor. Turkce konustugunuzu duyunca hemen basliyorlar.’ Bir riyal iki riyal’ diye bagirmaya… O kadar cok sayida Turk Haci ve Umre ziyaretcisi geliyor ki! Iste sonunda yapacagimizi yapmisiz. Biz Arapca ve Ingilizce bilmeyince onlara Turkce ogretivermisiz… Aslinda bu espirinin yanisira, ogrendigimize gore Medine de Osmanli doneminden bu yana pek cok eski Turk ailesi de yasiyormus….

Ikinci duragimiz sehrin kuzeyinde 4-5 km disarilarina dogru Uhud Daglarinin eteginde yer alan Uhud Sehidligi. Bu sehitlik Kizil renkli Uhud daglarindan gunesin yansittigi isik huzmeleri altinda Uhud savasinda sehid dusmus yetmis sehidi bagrinda sakliyor. Burasida yine duvalarla cevrili… Mezartaslari kaldirildigi icin mezar yerleri belli degil. Ancak sadece Hz. Hamza’nin mezarinin cevresi taslar dizilerek belirlenmis. Yine Rabbimize dualar ediyoruz sehidlerimiz icin . Ancak Sehitligin etrafinda dolasan seyyar saticilardan hic hoslanmiyorum. Buranin manevi havasina hic bagdastiramiyorum.

Bundan sonraki duragimiz Mescid-i Kibleteyn. Beyaz, bembeyaz, temiz , bakimli bir mescid. Anlamini ve onemini ogrenince daha bir husu icinde eda ediyoruz namazlarimizi. Mescid-i Kibleteyn iki kiblelei mescid demekmis. Kainatin Efendisi SAV onceleri namaz kilarken Kudus’te ki Mescid-i Aksa ya yonelirmis. Bir gun bu mescidde namaz kildigi esnada Rabbimden gelen emir ile bundan sonra Kabe’nin kible oldugunu ogrenir ve namazin digger rekatlarini Kabeye yonelerek bitirir. Iste bu nedenle bu mescid iki kibleli mesciddir artik.

Istemiyerek oradan ayriliyor ve sehir disina dogru yol ariyoruz. Bulmak istedigimiz Kuba Mescidi. Onune geldigimizde burayi hatirliyoruz. Medineye girerken onunden gecmis ve cok begenmistik. Yine bakimli bembeyaz guzeller guzeli bir yapi. Cevresi agaclik. Peygamber Efendimiz SAV hicreti surasinda Medine ye yaklastiginda Kuba Koyunde konaklamis ve burada bir mescid yaptirarak namazlarini burada eda etmis. Daha sonralari bu mescid yeniden yapilmis ve Efendimiz her hafta bu mescide gelir . burada namaz kilarmis. Tabi artik Kuba koyu gelisen ve buyuyen Medine ile birlesmis durumda . Mescid de tam Medine’nin giris yolunun uzerinde yer aliyor. Burada bulunmaktan inanilmaz mutluyuz. Unutmadan bir de Tevbe Suresi ayet 108 de bu mescidden TAKVA mescidi diye soz edildigini ogreniyoruz.

Bir de Hendek savasinin yapildigi yerde bulunan yedi mescidler var ki ; bunlar bu savasta orduya kumanda eden komutanlarin vaziyetlerine gore yapilmis kusuk mescidler. Ustelik Hz. Fatima RA da savasta bulundugundan onun cadirinin oldugu yere de bir mescid yapilmis. Ya Rabbim ne kadar buyuksun. Bizlere bu topraklarda bulunmayi bu inanilmaz havayi teneffus etmeyi, buralarda el acip sana dualar etmeyi bu ziyaretleri nasib ettin. Sana sukurler olsun!!!

Medine yollari, carsilari, binalari evleri ve insanlari ile cok ama cok guzel bir sehir. Insana huzur veriyor. Her seyde bir farklilik bir guzellik hissediyorsunuz….. Kainatin Efendisi’nin SAV varligi , Medinelilerin O'na gostermis oldugu sevgi ve kucaklamanin sonucu Rabbim buralara bir nur nasib etmis. Havasi da cok temiz, serin Insan ne yoruluyor ne de bikiyor gezmekten…

Ziyaretlerden sonra bir an once donup Mescid-i Nebevi ye ulasmak istiyoruz. Hatta yemek yemek icin bile ona cok yakin hemen karsisinda onu , butun ihtisamini goren bir yer seciyoruz ki , ayri kalmayalim. Sonra yine vakit namazlari icin o kutsal catinin altina giriyoruz. Bu arada dikkatimi ceken diger bir sey de Medine de guvenlik onlemlerinin cok fazla olmasi. Burada ve diger kucuk mescidlerin girislerinde bile uzerimiz araniyor, Cantalarimiz didik didik araniyor. Hatta cantamizdaki cep telefonu bile sorun oluyor. Bu nedenle esyalarimizin hepsini hemen avluda yapilmis olan kucuk kiralik kasa merkezlerine birakiyoruz. Aslinda buda cok iyi dusunulmus. Otomatik kasalara birakigimiz cantalar icin cok az miktarda para odeniyor.

Icerisi yine hinca hinc dolu. Rabbim bize Medine de , Kainatin Efendisi’nin evinde aksam namazini da nasib etti ya ! Ne kadar sukretsem azdir….. O ne muhtesem cemaat, ne muhtesem bir kiraat, ne buyuk maneviyat. …. Insan, o namazi hic bitirmek , oradan hic ayrilmak istemiyor….. Insallah Rabbim bizlere buralara yine gelip bulunmayi nasib eder. Butun muslumanlara da bir gun burada secde etmeyi nasib eder. Amin!

Medine den ayrilmamiz gereken an geldiginde bir uzuntu, burukluk hissediyoruz. Ama oyle gerekiyor. Her guzel sey gibi istemeyerek de olsa bu anlarin sonuna geldik. Yavas adimlarla arabamiza binip Mekke ye dogru yola koyuluyoruz. Gece , koyu karanlik bir gece var. Ancak hayrettir ki , biz gunduz gelirken bu yolu bos , issiz bulmustuk. Gece ise bir o kadar kalabalik. Vizir vizir, otomobiller, kamyonlar ,tur otobusleri… Mekke istikametine dogru adeta sehir ici trafik gibi… Sonradan idrak ediyoruz ki ertesi gun Cuma . Burada haftasonu . Herkes dunyanin merkezine dogru yol aliyor. Cumayi Mekke de, Kabe de karsilamaya hazirlaniyor. Biz de o konvoya katiliyoruz…..

 Sabah namazindan sonra kahvaltimizi edip Medine’ye dogru yola cikiyoruz. Heyecanliyiz aslinda. Onumuzde 425 km lik bir yol var. Bu sanki hic bitmiyecekmis gibi geliyor bize baslangicta. Bismillah deyip yola ciktigimizdan yarim saat sonra hala Mekkenin icinde dolasiyoruz. Cunku yine kaybolduk. Tabelalari dikkatle takip ediyoruz ancak bir yerden sonra birden Medine tabelasi yok oluyor. Neyse bir iki kisiye sorup birkac tur attiktan sonra birden bulundugumuz caddenin Medine’I Munevvere caddesi oldugunu goruyoruz. Elhamdulillah dogru yoldayiz demek.ki! Aslinda bu cadde Mekke’nin en bakimli ve duzenli caddelerinden. Yolumuza devam edip sehir disina ilerliyoruz.

Yol genis rahat , otoban yol. Onumuzde tepelerle minik daglarla dolu engebeli bir arazi uzaniyor. Biraz sonra hayretler icinde arazinin yuzeyinin siyah taslarla kapli oldugunu goruyoruz, Alti toprak ama goz alabildigine, dag, tepe, duzluk her yer bu siyah tasliklarla kapli . Bir de bodur cali bitkileriyle… Iste burada bir kez daha her seyi gozlerimizle gormenin, yerinde gormenin onemini kavriyoruz. Isterseniz yuzlerce kitap yada hikaye okuyun, gozle gormeden orayi tam tanimaniz, olaylari tam kavramaniz mumkun olmuyor. Peygamber Efendimiz SAV in Mekke’den Medine’ye hicretini hepimiz biliyoruz. Defalarca okuduk, dinledik . Ama ilk kez bunun nasil zorlu bir yolculuk oldugunu hissediyorum. Urperiyorum. Anlamaya , gozumde canlandirmaya calisiyorum. Ben nedense Mekke Medine arasini ; yer yer tepeler daglarla cevrili, toprak yada kumla kapli bir arazi olarak dusunmusum. Sevr magrasindan sonra dumduz bir yolculuk gibi canlandirmisim gozumde. Oysa uzerinde yurumesi cok ama cok zor, siyah irili ufakli taslarla kapli bir zemin ve inanilmaz engebeli bir arazi uzaniyor onumuzde… Yol simdiden bize uzun, pek uzun geliyor. Hem de rahat arabamizda, klimalar calisirken…. Hizla ilerliyoruz otobanda. Tur otobuslerinin disinda tek tuk arac goruluyor. Yol cok sakin. Hayret edilecek diger bir sey hic yerlesim birimi gorulmuyor yol uzerinde. Sadece bi iki terkedilmis ev , yikik binalar ve iki koy…Ayrica benzin istasyonlarinin yaninda dogru durust konakliyacak hicbiryer de yok. …

Rabbimin yardimiyla bize uzun gelen bu yol da sonuna yaklasiyor…. Yavas yavas yeryuzu sekilleri degismeye, toprak yuzunu gostermeye, kucuk koyler, hatta agaclar belirmeye basliyor… Yaklasiyoruz galiba… Evet Medine ilk gordugumuz anda bizi sariveriyor sevgiyle… Gercekten bir peygamber sehri…Kulagimizda Medinelilerin Peygamber Efendimiz SAV i karsilerken soyledikleri karsilamanin sozleri cinliyor. O an gozumuzde canlaniyor. Asirlar sonra Medine, bagrinda o yuce Peygamberimizi, Sahabelerini, ailesini, Halifelerini, yuzlerce sehidini sakliyor…. Genis otoban yoldan ilerleyerek sehre giriyoruz. Burasi yesil, agaclik yollari , bakimli cadde ve binalari ile Mekke den cok farkli bir goruntu sunuyor bizlere.. Yol uzerinde beyaz, bembeyaz cok bakimli kucuk camiler goze carpiyor. Giristen itibaren tabelalari takip ediyoruz, alt ve ust yollardan gecerek kendimizi birden Mescid-i Nebevi’nin onunde buluyoruz.

Muhtesem , tarif edilemez bir duygu… Cok genis, buyuk , cok ama cok guzel bir cami burasi. Buyuk bir alanin ortasinda yer aliyor. Etrafi yine oteller ile cevrili. Ama burada yer musait diye midir bilmem daha edepliler, daha geride, genis cift yol bir caddenin gerisinde yer aliyorlar. Cevre genis kocaman bir bahce ile cevrili , yerler beyaz tas tertemiz. Cok genis bir yapi ; ortada buyuk kapisi iki yanlarda iki nispeten kucuk kapisi var . tabi bu sadec onden gorunus.Daha sonra yanlarinda ve arkada sayamadigim daha pekcok kapisi oldugunu goruyorum. Fazla bekleyemeden nefesimizi tutarak iceriye giriyoruz. Daha arkada bulunan ilk kucuk mescide ilave olarak bu devasa yapi sonradan inasaa edilmis. Daha onceden yaptigim arastirmadan Peygamber Efendimiz SAV in mescidi ile ilgili bazi bilgiler edinmistim. Hicretin hemen ardindan Peygamber Efendimiz SAV in buraya mescidini insaa ettirmeye basladigini , kendisinin de bizzat bu insaatte calistigini dusununce insan bulundugu yerin ve annin degerini daha bir anlayip urperiyor. Heleki bu mescidin hemen dogu tarafinda bitisik olarak yapilmis kucuk odalarda kaldigini , yasadigini,yani Mescid-i Nebevi’ nin Kainatin Efendisi nin hem mescidi hem evi oldugunu dusununce insan bulundugu yerde ayaklarinin titredigini hissediyor. Namaza duruyoruz. Basimizi secdeye koydugumuz an, burda yuzlerce asirdir namaz kilanlar ve sahabeler ile birlikte cemmat olmus gibi hissediyoruz kendimizi . Ya Rabbim bu ne muthis bir duygu. Insanin kaldirmasi cok zor , cok guclu bir hissiyat….

Bir sure sonra Bu muazzam buyuk yapinin icinde dolasirken, Yine yuzyillardir bu Mescidi onaran, genisleten ve bu gunku konumuna getiren medeniyetler, na emek sarfeden o buyuk kumandanlar, sultanlar bir bir gozumde canlaniyor. Her birinin ayri ayri katkilari var uzerinde… Bildigim kadari ile Mescid-I Nebevi Peygamber Efendimiz SAV tarafindan yapitirildigi zamandan itibaren aynı zamanda, bütün faaliyetlerin yürütüldüğü bir merkez niteliğinde idi. Resulullah Efendimiz , ashabıyla orada istişare eder, savaş ve barış kararlarını orada alır, elçi heyetlerini orada kabul eder, savaşa çıkacak orduları orada techiz ederek yola çıkarır, topluma ait bütün meseleler orada çözüme kavuşturulurdu.bEğitim-öğretim faaliyetleri, mescitin "Suffa" denilen kısmında yerine getirilirdi İslâm ümmetinin nüvesini oluşturan Ashab ve seçkin sahabe âlimler, İslâmda ilk üniversite sayılabilecek bu mekanda yetişmişlerdi. İslâm'ın esaslarını öğrenmek üzere Medine dışından gelenler için aynı zamanda bir yatakhane vazifesi görüyordu Ve Kainatin Efendisi Rabbine Kavustugunda bu mescidin bitisigindeki Hz. Aise Validemize ait odada idi ve de orada defnedildi. Daha sonra Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer vefat ettiklerinde Peygamber Efendimiz(s.a.v)'ın yanına defnedilmişlerdi. Bu mescide ilk ilave ve genisletme Hz.Osman (ra) in Halifeligi zamninda yapilmis . Daha sonralari Emevîler zamanında, Abbasiler zamaninda ,Yemen Meliki Muzaffer ve Mısır Meliki Nureddin Ali İbn Mu'iz zamaninda ve Osmanlilar zamaninda defalarca onarilmis insaa edilmis, ilaveler yapilmis. Hatta gecirdigi iki buyuk yangindan sonra hemen hemen yeniden insaa edilmis. Sultan Abdulmecid tarafindan 1849-1861 yılları arasında on iki şene süren inşa çalışmaları ile mescit kesme taslaran yeniden yaptirilmis, 1953 te ise son ilaveler ve onarimlar ile bu gunku halini almis. Allah, Kainatin Efendisi’ne askla baglanan , onun pesinden giden, sunnetini takib eden, tebligine uyan , Islami onun anlattiklari ile bilip gonulden iman eden ve bu Peygamber ocagina, mescidine bir tugla bile katki koyan herkesten razi olsun. Rabbimin rahmeti onlarin uzerine olsun diyorum….

Burasi maneviyati oyle buyuk bir mekan ki : Sa'd ibn Ebi Vakkas (r.a)'dan rivayet edildigine gore Resulullah (s.a.v)'ın şöyle soylemis: Mescidimde namaz, Mescid-i Haram hariç, diğer mescitlerde kılınan bin rekât namazdan daha hayırlıdır"

Iste bu dusunceler ile icinde yuruyoruz. Oyle buyuk ki bir ucundan obur ucuna ulasmak icin epey caba sarfediyoruz. Kubbeli ve revakli yapisi bize hic yabanci gelmiyor. Iceride yine kuslar ucusuyor, Bu nasil mumkun oluyor derken , ortalarda kucuk avlular bulundugunu ve buradan gokyuzunun muhtesem maviliginden suzulerek gelen kuslarin iceriye dogru kanat cirptiklarini goruyoruz. Peygamber Efendimiz in kabri Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer’in kabir leriyle birlikte simdi bu buyuk Mescidin ortalarinda ve arkaya dogru kalan kisminda yesil kubbenin altinda yer aliyor .

O kubbeyi Memluk sultani yaptirmis , Osmanli sultani I. Mahmut zamaninda ise tekrar onarilip yenilenerek yesile boyanmis. O yuzden buraya Kubbetu'l-Hadra yani yesil kubbe deniliyor. Ravza–i Mutahhara, ise Efendimiz SAV in kabri ile minberi arasına deniyor. Efendimiz SAV genelde nafile namazlarını burada kılarmış. Bir hadisinde Efendimiz SAV şöyle buyuruyor: 'Benim evimle minberim arası cennetten bir parçadır.'

Iste bu nedenle orada namaz kilmak icin insanlar birbirleriyle yarisiyorlar. Simdi umre zamani vakit namazlarinin disinda asiri kalabalik olmadigindan bu mumkun oluyor. Ancak ogrendigim kadari ile Hac zamani ve Ramazan ayinda vakit namazlari arasinda saatlerce bekledikleri halde sira gelmeyen secde edecek bir karis yer bulamayan insanlar olurmus. Rabbime sukurler olsun o anda sakin bir zamanda esime nasib oluyor Ravza da namaz kilmak. Maalesef bayanlar ic kisimdan cok yakinina kadar ilerleseler de Peygamber Efendimiz in kabrini gormeleri mumkun olmuyor. Sadece erkeklerin ziyareti mumkun. Onlarda ahsap kafesin dokusu arkasindaki kabri pek goremeden onunde dua ediyorlar. Bir ara disariya cikarak, bahceden arkaya geciyoruz. Orada esimle bulustugumuzda bizi Yesil kubbe ye dogrudan acilan kapinin onune yani Bab–üs Selam kapisina kadar goturuyor. Kapi acik uzaktan da olsa Kainatin Efendisi’nin kabrini cevreleyen kafesleri gorebiliyorum. Orada dualar ediyoruz.

Zaten bu Mescidin , bu mekanin maneviyati oyle yuksek ki her nokteda Onu hissetmek mumkun. Kalbimiz surekli bir kusun kanat cirpmasi gibi cirpiniyor.

Vakit namazi yaklasirken birden Mescide dogru buyuk bir insan akini basliyor ve icerisi hinca hinc doluyor. Dikkati cekecek bir husus Mekke de Kabe de bulunanlarin cogunlugunu Umre ve ziyaret icin disaridan gelenler olustururken , burada cok sayida yerli insanin vakit namazini eda etmek icin mescidi doldurmasi. .
Yine ziyaretciler de cok sayida tabiki. Bu koskoca mekanda Kainatin Efendisi’nin evinde , binlerce insane tek bir yurek oluyor ve Rabbinin huzurunda duruyor o an.

Mekke de butun vakit namazlarini Kabe de kilmak vazgecilemez bir sey. Ezan sesi duyuldugu anda Mescid’ul Haram a dogru giden insan kalabaligi birden artiyor. Butun cevrdeki dar sokaklardan oluk oluk insan akiyor . Herkes bir an once orada olmak , ibadet etmek icin kosturuyor.Bir anda binlerce insan toplaniyor. Orada kilinan namazin lezeeti , hissiyati anlatilamaz derecede farkli. Hic bitirmemek istiyorsunuz. Namaz bitince kalkip cikis kapilarina yonelmek icinizden gelmiyor. Orada kalip tavafa katilmak, dua etmek, okumak, tekrar namaza durmak icin dayanilmaz bir istek duyuyorsunuz.

Ancak, cevrede gormek istedigimiz yerler de var.Zaman buldukca oralara da gidip gormek , ogrenmek istiyoruz. Arabaya binip Arafat’a dogru yola cikiyoruz.

Mekke’nin Kabe disindaki bolgelerini birer birer geciyoruz. Bu arada yollar dar, biraz da karisik oldugundan, tabela sistemi yabancilari pek de yonlendiremediginden , belki de biz biraz dalgin ve saskin oldugumuzan birkac defa yanlis yonlere saparak yolumuzu sasiriyoruz. Burada araba kullanmak simdiye kadar gormedigimiz kadar zor. Hic kimse trafik kurallarina uymuyor. Boylece birkac kez de mecburen yanlis yola giriyoruz. Bu sayede de Mekke’nin aslinda sanildigindan daha genis bir alana yayilmis bir sehir oldugunu farkediyoruz. Ancak pek cok tepelerle cevrili engebeli bir yeryuzu sekli uzerinde yer aldigindan bize epey karisik geliyor. Disariya dogru hizla devam eden yeni bir yapilasma dikkati cekiyor. Bunlarin pek cogu konaklamada kullanilacak apartmanlara benziyor. Yine de icimizi bir uzuntu kapliyor. Cunku Mekke’nin buyuk kismini oldukca bakimsiz ve duzensiz buluyoruz. Hele ki Mescid’ul Haram’a yaklastikca yogunlasan cirkin yapilasma, Kabe nin etrafini yuksek bir duvar gibi sarmis olan oteller , bu tepelerin arasindaki dar alanda, otellerle tepelerin arasinda kalmis olan eski yikik dokuk evler, bakimsiz dar sokaklar….. Hele Tam Kabe nin avlusunun taslarinin bittigi noktada insaa edilmis cok yuksek lux oteller… Onun nurunun isiginin gorulmesini engellemeye calisiyor gibi. Hele bir yeni insaat var ki cok cok yuksek iki kulesi Mekke icindeki ve disindaki her noktadan gorulerek bizim tamamen kaybolmamizi engelliyor. Ancak bizim otelimizde de asili olan ilanlara bakarak bu ikiz kulelerde yer alan dairelerin bir kisminin satilik oldugunu ogreniyoruz. Kim bilir kac daire yer aliyor bu devasa insaatta . Kabe ye bu denli yakin olmak orada kalanlar icin guzel olmali . Ancak ben kendi adima Kabe’nin bu kadar bitisiginde bu kadar ruhsuz bu kadar bogucu insaatlarin bulunmasindan cok rahatsiz oluyorum. Kizim bile “Anne ben Kabeyi daha acik bir alanda , daha uzaktan gorulebilen, etrafinda kucuk kucuk evlerle hayal etmistim hep. Boyle olacagini hic dusunmemistim.” diyor. Ona ben daha yakin olayim, yuksek olup ben daha iyi goreyim, daha cok musteriyi ben alayim , ben ben ben diyen zihniyet…. Iste o benlik burada da kendini gostermis diyorum…. Uzuluyorum. ….

Arastirmalar sonucu birkac geri donusten sonra Mina – Arafat yoluna cikiyoruz. Tepeleri asip da karsimizda uzanan duzlukte binlerce bembeyaz cadirlari goruverince tepeden tirnaga urperiyorum. Su anda hepsi bos. Hac zamani buralara yurunerek gelinecegi ve buranin hinca hinc insan dolu oldugu gozumde canlaniveriyor. Allahim bu ne buyuk bir bulusma… Bi ne muhtesem bir gun ... Rabbim o gunleri bizlere ve herkese nasip etsin insallah. Amin! Etrafi dikkatle inceliyoruz. Bu topraklarda yasanan olaylar , gelip gecen nesiller…. Ya Rabbim maneviyat ne kadar yuksek…Su an bos ama bize cok seyler anlatiyor. Araba ile Mina - Arafat arasinda birkac kez gidip geliyoruz…. Insallah Rabbim nasib ederse bir daha buralara gelip hac icin de buralarda bulunup o maneviyati , o coskuyu yasariz… Amin! Hic kimseler yok iken bizi boyle etkileyen atmosferi o gunlerde nasil olur hayal bile etmek cok guc…..

Ikindi namazini eda etmek icin yine Mescid’ul Haram a dogru haraket ediyoruz. Dar ve karisik sokaklarda arabayi parkedip yuruyoruz. Iste burada , tam Kabe ye karsi olan bir sokakta , bizi yine cok uzen birseyden soz etmeden gecemeyecegim. O kucucuk cocuklar, toz toprak icinde, kirli ellerini acarak eteklerinize yapisiyor, kollarinizdan cekistiriyor para istiyorlar. Ufaciklar, kimileri uc dort yasinda, kimileri kolunu bacagini kaybetmis daha buyuk. Aliskin tavirlarla terslenmelere aldirmadan yaninizda yuruyorlar… Ufaklarin gozleri piril piril, oyle masum ki… neyi niye yaptiklarini bilmiyorlar. Onlari boylece saliverenlere , dilendirenlere, buna goz yumanlara inanilmaz kiziyorum orada… Hele birisi varki gozlerimden yaslar suzuluveriyor… Daha en fazla birbucuk yasinda boynuna renkli bir naylon torba geciriverip tek basina tam yolun ortasina oylece oturtmuslar … yaninda kimseler yok. Oyle saskin bakislarla gelip gecen kalabaliga bakiyor, yerinden kalkmaya calismiyor, gozleri iri iri acilmis, oyle masum ki. Etrafa bakinip onu oraya birakani ariyorum, kimse sahipleniyor gibi gorunmuyor. Ah! diyorum ah! Burada bunlari gormekten inanilmaz uzgunum….

Yorgunlukla uyumak icin yataklarimiza uzandiktan yaklasik iki saat sonra uyandim. Saat sabah dokuz siralariydi. Pencereye yanasip perdeyi araladim Gorduklerim ruya ya da hayal degildi. Iste Kabe butun ihtisami ile karsimda duruyordu.

Dun aksam yaptigimiz yolculugu hatirladim. Ucaktaki dakikalar gozlerimin onune geldi. Bu kez aksamuzeri binmistik ucaga bir sure sonra aksam olmaliydi. Ancak bu kez batiya dogru gidiyorduk. Bu yuzden gunes bir turlu batmiyordu, hava kararmiyordu. Gittigimiz istikamette gunesin saridan turuncuya donen isik huzmeleri dunya yuzeyine yayilmaya devam ediyordu. Sanki gitmekte oldugumuz beldenin butun dunyaya, kainata nasil isik oldugunu ve hic sonmeyecegini anlatir gibiydi… Ara sira meydana gelen kum firtinalari ucagimizi sarsiyor, goz gozu gormez hale geliyordu . Sanki hayatta bazen icine dustugumuz calkantili ve sorunlu , onumuzu gormedigimiz donemleri isaret ediyordu. Fakat bir sure sonra gunesin o piril piril isinlari toz bulutlarinin arasindan kendini gosteriyor, yavas yavas ortaligi kapliyor, bize yeryuzunu butun detaylari ile gosteriyordu. Biz tam Cidde hava alanina indigimiz sirada aksam ezanlari okundu ve gecenin alaca karanligi cokmeye basladi….

Iste insan kus misali …. Dun aksamdan bu sabaha kadar gecen 12 saat icinde sanki birkac gune sigacak kadar olay ve bir omru kaplayacak kadar duygu yasadik. Ve su anda hicbir yorgunluk ve uyku hissi olmadan tekrar disari cikmak ve Kabede bulunmak istegi ile dolup tasiyoruz… Evet burada degisik cok degisik ve inanilmaz bir atmosfer hakim. Daha sonraki gunlerde de daha iyi anlayacagimiz gibi Kabe bir miknatis gibi cekiyor bizi. Ordan ayrildigimiz an tekrar geri donmek istiyoruz. Hic uyumasak, yemekes icmesek ve surekli yurusek ne bir damla uyku ne aclik nede bir an yorgunluk hissediyoruz.

Rabbime sukurler olsun ki bize buralari gormeyi ve bu duygulari yasamayi nasip etti. Biz de elimizdeki zamani iyi degerlendirmek istiyoruz, baska yerlerde zaman kaybetmeden yine Mescid-ul Haram in yolunu tutuyoruz. Burada Kabe nin etrafini cepecevre saran Osmani’dan kalma revaklar ve daha sonra onlara ilave edilen iki katli cok genis bir mescid gorunuyor. Bu yapi ayni anda cok daha fazla sayida insanin namaz kilabilmesine, tavaf yapabilmesine, ibadet edebilmesine olanak taniyor. Iceriler tertemiz, serin… havalandirmalar surekli calisiyor. Kubbelerin altinda kuslar ucusuyor. Sonra suzulerek Kabe ye yoneliyor ve kanatlarini daha bir cirparak gokyuzunden tavafa katiliyorlar. Her adim basi buz gibi zemzem sulari dolu tanklar var. Yanlarinda desteler ile plastik tek kullanimlik bardaklar. Musluklarindan doldurup kana kana , istediginiz kada icebiliyorsunuz zemzem suyunu…Boslan bardaklar her an toplaniyor, yerlerine yenileri konuluyor, tanklar surekli dolduruluyor. Bolum bolum seccade halilar sermisler beyaz taslarin uzerine. Vakit namazlari disinda her isteyen istedigi yerde namaz kilip ibadet edebiliyor, oturup saatlerce Kabeyi seyretmek, her tarafta yapilmis yuzlerce raftaki binlerce Kur’an-i Kerimi lerden alip okumak mumkun.

Inanirmisiniz hayretle gordugum Kabenin icinde ve disinda var olan kalabiligin yuzde yetmisi (en az) Turk . Bizim kizlar: “Anne burasi Turkiye gibi herkes Turkce konusuyor” diye saskinliklarini dile getirdiler… Hatta kucuk kizim soyle bir saptama yapti., cok hosuma gitti: “Anne burdaki Turkleri hemen taniyabilirsin. Ya kiyafetlerinde Turk bayragi armasi var, ya tiplerinden belli oluyor, yada o kadar cok konusuyorlarki hemen anliyorsun”… Evet namazda, tavafta, otururken etrafimiz hep Turk dolu…. Grup grup, Anadolunun her yerinden…. Kimileri onlari getiren turun sagladigi te tip kiyafetler ile, kimleri oylece , elbisesi yelegi ile teyzeler , nur yuzlu amcalar, Anadolunun butun renkleri ile…. Bir bakiyorsunun dun koyunde yun egiren, tarla suren eller bugun Kabe nin karsisinda gukyuzune acilmis, Rabbine yinelmis gonuller….

Bir kolonun arkasinda bir dedecik goruyorum: Boynu bukuk gozlerinde sicim gibi yaslar, avuclarini acmis titriyorlar, dudaklari kipirdiyor, gozleri Kabe de , dalgin … Kimbilir nerelerde geziniyor ruhu…. Allahim diyorum sana gunulden acilan elleri bos cevirme , butun dualari kabul buyur….

Bir ninecik bir ayagini suruyerek yuruyor, bastonuna dayanmis. Tekerlekli sandalye istemiyor. Yuruyebilirim diyor… taa nerelerden geldim bunun icin .. Yavas yavas tavafa katiliyor…

Cocuklar , ya cocuklar… onlar heryerde…. Ihramlarini giymis oglan cocuklar , kiz cocular ana babalari ile tavaf yapiyor, namaz kiliyorlar . Bazilarini goruyorum annesinin kucaginda iki uc aylik ya var ya yok…. Az buyukler namaz kilan buyuklerinin yaninda oturmus … Kosan oynayanlar var… burasi onlarin da evi….

Dikkatimi cekiyor bu kadar kisi , dunyanin her yerinden, uzakdogulu , Avrupali, Amerikali, Afrikali, Arap , Turk , genc yasli, cocuk onbinlerce insan ayni anda iceride , kocaman kapilardan oluk oluk akiyor, girip cikiyor, hic bagrisma , tartisma yok… Demek niyet onemli. Amac onemli. Stress sinirlilik yok…. Herkes baskalarina degil kendine donmus, ne yapacagina , ne kadar yapabilecegine bakiyor cunku…. Kapidan girince ayaklarinizdakileri cikarip oylece bir rafa birakiyorsunuz birkac saat sonra onbinlerce terligin arasinda oylece buluyorsunuz….. Kalabalik artinca , kapilarda yogunlastiginda sadece gorevlilerin sesi duyuluyor onlarda yavas yavas “Sabir haci sabir” diyorlar….

Gelmeden once umre ile ilgili internetten arastirma yapmistim. Turkce sitelere de bakip ziyaret edilecek yerlerin listesini cikarmistim. Iclerinde Peygamberimizin SAV evi de vardi. Onu bulmak istiyoruz, yerli birkac kisiye soruyoruz cevap alamiyoruz. Sonunda bir dukkan sahibi gosteriyor…. Hemen Kabenin onundeki meydani gecince orada… Yavas yavas oraya ilerliyoruz. Yan duvarinda kocaman bezden bir pankart asilmis . uzerinde dort bes dilde birseyler yaziyor. Yaklasip okuyoruz. Turkce bolumu de var.. Gramer ve kelimelerdeki yanlislardan yaziyi hazirlayanin Turk olmadigi rahatca anlasiliyor. Kisaca “Bu evin ziyareti Peygamber Efendimiz SAV tarafindan onerilmemistir. Burayi ziyaret, etrafinda dolasmak size hic bir sey kazandirmaz. Peygamber efendimizi seviyorsaniz ve ona yakin olmayi, anlamayi istiyorsaniz Sunnetlerini uygulayiniz , Kabe ye yoneliniz ve Kur’an – i Kerimi okuyup uygulayiniz.” Diye yaziyor…!!!!..

Evet Kabe ye yonelmek, hele onu bizzat gormek, karsisinda soyle durup dakikalarca belki saatlerce bakmak, oylece bakmak…. Insanin ruhunda firtinalar estiriyor, gozundeki perdeleri kaldiriyor, nasil oluyor anlamiyorum ama yeni bakis acilari kazandiriyor. Insan gozunu alamiyor….

Gecenin karanliginda rahat, genis ve isikli bir yoldan ilerliyoruz. Trafik cok yogun gibi gozukmuyor. Karanlik derin ve koyu oldugundan etrafi tam anlamiyla secemiyoruz. Ara ara aydinlik benzin istasyonlari ve dinlenme yerlerinin onunden geciyoruz. Gece simsiyah bir kadife gibi yumusacik sariyor bizi. Gokyuzunde binlerce yildiz goz kirpiyorlar. Bir sure sonra bir tabela goruyoruz. “Sadece muslumanlar icin “ anlaminda bir yazi var uzerinde. Musluman olmayanlar icin ise baska bir istikamet gosteriyor. Bir iki km sonra bir kontrol noktasi goruyor ve yavasliyoruz. Polis arabanin icine dogru bakiyor ve bizi durdurmadan “Gec” isareti yapiyor. Evet az kaldi galiba.. Heyecanimiz gittikce artiyor. Sehrin girisinde dar caddeler, sonra ust gecitler, yan yollar, tuneller bizi bekliyor. Burasi pekcok minik daglarla cevrili oldukca engebeli bir yeryuzu sekli. Duzluk gormek zor. Bu yuzden de yolumuzu bulmak icin bir iki tur atiyoruz. Sonunda tabelalari takip ederek ilerliyoruz. Ilerde yuksek binalarin arkasinda gokyuzune dogru guclu bir isik yukseliyor. Orasini sanki gunduz gibi aydinlatiyor. Iste diyoruz , orada olmali… Arabamiza guclukle park yeri buluyor esyalarimizla birlikte otele giriyoruz.

Esyalari odaya birakip abdest aldiktan sonra hemen asagiya iniyoruz. Saat geceyarisini iki saat gecmis. Olsun, duramiyoruz. Kalbimiz kut kut atiyor. Otelin on kapisindan cikip aydinliga dogru ilerliyoruz. Disarisi guduz gibi , aydinlik, isil isil, kalabalik, kocaman meydanda karincalar gibi ileri geri dolasiyor insanlar. Bir kismi olduklari yerde oturmuslar. Temizlik iscileri surekli dolasarak yerleri paspasliyor. Aralarindan ilerliyoruz, yanlarinda iki minaresi bulunan buyuk kapiya dogru….
Kapiya ulastigimizda terliklerimizi cikartip bir kenara koyuyoruz. Bembeyaz mermer taslar tertemiz ve serin. Genis bir alanda ilerliyor, onumuzdeki basamaklari inmeye basliyoruz. Gozumuz ileride Onu ariyor, Birden onumuzde butun heybeti ile beliriveriyor. Simsiyah bir kadife gibi yumusacik gecenin , binlerce yildizla dolu gokkubbenin altinda, gozumuzu kamastiracak kadar nurlar icinde. Nefesimiz tutulmus, bakiyoruz bakiyoruz….. Etrafinda donup duranlarla…., bembeyaz insan halkalarinin ortasinda ….., dunyanin merkezi …. Birden kendimizi bir kitle halinde donen o toplulugun icinde buluyoruz… hizli ve guvenli adimlarla bizde tavafa katiliyoruz. Yesil isikli kosede ellerimizi kaldirip “Bismillahi Allah-u Ekber” diyor Hacer-ul Esved-i selamliyoruz. Gozum hep onda , ondan baska hicbirsey gormuyorum. Buyuyor , buyuyor, butun ufkumu, evreni yapliyor, sadece onu goruyorum…. Kulaklarimda herkesin bir agizdan okudugu dualar, tesbihler, salavatlar….dudaklarim kipirdiyor sesim cikmiyor…. Az sonra gozlerim yaslarla dolu , puslu , bugulu gozlerle , gozlerimi acip kapiyor, Onu daha net gormeye calisiyordum. O anda varligimi hic hissetmiyordum. Sadece hafiflemis, kus gibi olmus kanat cirpiyorum sanki…. Birden kendimi Hz. Ibrahim Peygamberin namaz kildigi yerde buluyorum. Kabenin hemen dibinde , elimi uzatip dokunuyorum.!!! … 7 kez donmus tavafimizi tamamlamisiz.Ne zaman bitirmisiz hatirlamiyorum. Namaza duruyoruz. Hemen onunde , …. Yillarca her secdede onumuzdeki hali seccadedeki resmine baktiktan, gozumuzde canlandirmaya calistiktan sonra …. Iste … onumde…. Parmaklarimi uzatip dokunacak mesafede… namaza basliyoruz…Hic bitmesin istiyorum…….

Ancak , sira Sefa ve merve tepelerinin arasinda 7 kez yurumeye yani Say yapmaya geliyor. Kalabalik bir grubun pesinden bizde Safa tepesine dogru ilerliyoruz… Gunumuzde artik o tepeler ve aralarindaki mesafe mermer taslarla kaplanmis , tertemiz… gidis ve gelis yolu olarak ayrilmis. Hatta ortasinda tekerlekli sandalye ile gidebilenler icin ozel yol da var…. yine dularimizi okuyor ve hizli adimlar ile yuruyusumuze basliyoruz. Yesil ile isaretlenmis bolumde daha hizli yuruyor hatta kosuyoruz… Hz . Ibrahim Peygamber hanimi Hz. Hacer ve oglu Hz. Ismail’i burada birakip gittiginde , ac ve susuz kalan Hz. Hacer evladini kurtarmak ve ona bir yudum da olsa su bulabilmek icin bu iki tepenin arasinda caresizlik icinde ve Rabbine dualar ederek, yalvararak kosar dururmus, Allah CC onun bu yakarislarina karsilik, Hz. Ibrahimin topugunu topraga vurdugu yerden zemzem suyunu fiskirtatak cevap vermis. Onlar bu su ile hem susuzluklarini hem aclikliklarini gidermisler. Iste en caresiz kaldigini sandigi anda bile insanin yanliz olmadiginin ve ancak Rabbinden dilemesi halinde, icten ve ihlasla istemesi halinde dualarina nasil icabet edileceginin en muhtesem isareti, gostergesi olarak binlerce yillardir gurul gurul akan zemzem suyu… Dunyanin inanilmaz dercede temiz ve bereketili , hic tukenmeyen su kuyusu… Safa tepesi ile merve tepesi arasi gider gelirken ayaklarimin altinin yandigini hissediyorum. Adimlarim hizlaniyor. Ne denli aciz ve caresiz bir kul oldugumuzu, Hz. Hacer’in icinde bulundugu caresizlige nasil el uzattiysa bana da el uzatmasini Rabbimden diliyerek yuruyorum. Birden gozum babasinin kucaginda , omuzuna yaslanmis, piril piril gozleriyle etrafina bakinip gulucukler sacan, pembe yanakli uc dort aylik bir bebege takiliyor. O babasinin kucaginda, Hz. Ismailin annesiyle brilikte Rablerine en yakin olduklari yerde say yapiyor, o ani , o hissiyati yasiyor. Birden o bebek beni o yuzyila , o ana goturuveriyor. Kendimi kus gibi hissediyorum….. Bizim yanimizda yol boyu siralanmis zemzem suyu dolu su tanklari var . tertemiz bardaklarla agzin kurudukca diledigin kadar icerek tamamliyorsun bu yuruyusu. Ya Hz. Hacer ac susuz , gunesin altinda, caresiz evladini kuratarmak icin nasil kosturmustu?..... Daha bir hizlaniyor adimlarim…… Allahim ne olur bize gercekleri , hakikati gorecek gozler ihsan et… Bize senin varligindan daha yakin hic bir seyin olmadigini, en caresiz anda bile umitsizlige kapilmamayi , ne dilersek yalniz senden dilemeyi ogret….
Sanki bir ruyada gibi Say’i bitirmek uzereyken okunuyor sabah ezanlari. Bir ses ki! Aman Allahim…. Butun hucrelerime kadar titretiyor….. Bu arada buyuk bir insan akini oluyor. Her yer dolu, dopdolu … Binlerce insan oluk oluk kosar adim geliyorlar Rablerinin cagrisina. Bizde duamizi ediyor Say’i tamamlayarak Kabeye yoneliyoruz tekrar. Kalabalikta kendimize bir yer bulup Kabeye bakarak onun yanibasinda , hemen onunde, hic bitmesini istemedigimiz sabah namazina duruyoruz……Belki de yarim saatten uzun suren bu iki rekat namazda hissettiklerimi daha bende cozebilmis degilim. Bir an gibi geciyor…
Gun agiriyor artik …. Ilk isiklarla birlikte , beyaz serin taslarin uzerinde yuruyerek cikiyoruz disariya… Otelimiz tam karsida… Odamiza girdigimizde gayri ihtiyari pencere yuruyup perdeyi araliyorum…. Iste orda Kabe .. butun inanilmaz nuru ile karsimda…. Rabbime sukurler ediyorum… Bu ruya hic bitmesin diyorum… Sonralari diledigimde gozlerimi kapayip bu goruntuyu canlandirabilmek icin bakiyor bakiyorum… adeta depoluyorum sanki…..

Iste Mekke de ilk gece … Ilk gun boyle agiriyor…. Bakalim Rabbim daha neler nasip edecek….

Sabah erken saatlerde yola cikmistik. Haftasonu bu beton duvarlardan , yuksek binalardan , alisveris merkezlerinden uzaklasip yeni yerler kesfetmek istiyoruk. Boyle zamanlarda hep yaptigimiz gibi yanimiza yiyeceklerimizi, meyvalarimizi, bir termos cayimizi almis yastiklarmiza dayanmis ve yola koyulmustuk. Kizlar kasla goz arasinda hikaye kitaplarini , defterlerini ve en evdikleri oyuncaklarini da sirt cantalarina yerlestirmislerdi. Bu kez Basra Korfezi’nin en ucunda , Umman Korfezi’ne birlestigi noktada bulunan, Umman’in Birlesik Arap Emirliklerine vermeyi kabul etmedigi kucuk bir bolgeyi gormek istiyorduk. Neyle karsilasacagimizi bilmedigimiz icin belki de aksama donebiliriz diye dusunmus, yine de tedbir olarak yanimiza yedek giyisiler almistik.

Dubai’den kuzeydoguya dogru iki saat suren bir yolculuktan sonra sinir kapisina vardik. Kapida dort-bes araba sirada bekliyordu. Ancak yeni insaa edilmekte olan kocaman gumruk binalarini gorunce “Galiba burasi da kesfediliyor artik!” diye dusunuyorum. Bu arada , geldigimiz bu bolgenin Musandam yarimadasi oldugunu ogreniyoruz. Ulkeye girdikten birkac km sonra yeryuzu sekilleri tamamen degisiyor. . Artik sol tarafimizda , uzerinde gunes isiklarinin dans ettigi masmavi , dupduru bir deniz gozalabildigince uzaniyor, sag tarafimizda ise dik ve yalcin kalker kayalari sipsivri gokyuzune yukseliyordu. Dar ve yeni yapilmis oldugu belli olan duzgun bir yolda bu muhtesem dogal guzellikleri seyrederek 30 km kadar yol aldik. Bu arada iclerinde ancak sekiz - on kadar minik, tastan evler ve birer camisi bulunan kucuk koylerden gecmistik. Kayaliklar gittikce cogaliyor gecit vermez daglar sag tarafimizi oldugu gibi kapliyordu. Sonunda az cok bir kasaba buyuklugundeki yerlesim merkezine ulasmistik. Sonradan daha detayli ogrenecegimiz gibi burasi baskent sayilan Khasab ‘ ti.
Dar sokaklardan, tas evlere, kapilarin onunde oturuvermis ak sakalli dedelere, keciler ile oynayan kucuk cocuklara bakarak geciyorduk. Onlar da arabamizi ilgiyle takip ediyor, bize gulumsiyerek el salliyorlardi.

Aksama kalacagimiz bir yer arastirmaya basladik. Bir iki yere sorduktan sonra iki kucuk otelcik ve bir de motel oldugunu ogrendik. Ancak ne yazik ki motel doluydu. Aksam uzeri gelmeyen olursa bize bildireceklerdi. Boylece hem etrafi kesfetmeyi hem de aksamustunu beklemeyi uygun bulduk. Kizlar hic memnun kalmamislardi. “ Baba nolur burda kalmayalim. Hicbisey yok, yemek icin restoran bile yok, magza yok, ev yok, nolur kalmayalim. Guzel biryerlere gidelim .” diye yalvariyorlardi. Ama biz coktan kesif gezilerine baslamistik bile. Onlar da arkada somurtarak ellerindeki kitaplara dalmislardi. Kayaliklar oyle dik ve yalcin di ki yol vermiyorlardi. Khasab’in icinden gecen yol evlerin bittigi yerde sona eriyordu. Bizde kayaliklarin arasinda dolasmaya basladik. Keciler erisilmesi guc sipsivri en uc noktalara kadar ustalikla tirmaniyor kayadan kayaya rahatca zipliyorlardi. Bu durum kizlarin da ilgisini cekmisti. Hep birlikte arabadan inip onlari seyretmege, resimlerini cekip burada piknik yapmaya karar verdik.

Aksam uzeri mutlu haber geldi. Motelde yer acilmisti gece burada kalacaktik. Erkenden odamiza yerlestik. Motel sarp kayalarin uzerinde denizin hemen kenarindaydi. Herkes uyuduktan sonra balkona ciktim. Muhtesem bir dolunay vardi. Ayin aydinlik yuzu suda gittikce genisleyen beyaz bir iz birakiyordu ve yakamozlari suyun uzerinde dansediyordu . Etraf oylesine sessiz di ki……. Benden baska tek bir kisi bile fazla burada diye dusundum. Ben de kendimi hic kabul ettigime gore sorun yok demekti.
Iki bucuk saat uzakta gurultulu ve kocaman bir sehrin oldugunu dusunmek bile tuhafti. Oradaki insan kalabaligini, isiklari, gokdelenleri, olabildigince lux ve modern hayati dusundum. Burada oldugum ve sessizligin sesini dinleyebildigim icin kendimi cok sansli hissediyordum.. Rabbime bizim buralara gelmemizi kismet ettigi icin sukrettim. Bu sirada slap slap diye bir ses duydum. Denizden geliyordu. Dikkatle baktim denizin simsiyah yuzundeki kipirtilari farkettim. Baliklar tertemiz dunyalarinda dans ediyorlardi , arada bir suyun uzerine cikip hopluyorlardi bile!…

Rahmetli karsdescigimin yazdigi satirlar geldi aklima:

Karanlik peydah oldu, yol kayboldu,
Yol var edildi karanlik secde duser
Anlamin yaninda karanlik ne ola ki
Yol ne ola!


Ertesi sabah uyandigimizda bizi bir surpriz bekliyordu.. Babamiz bizim icin bir tekne turu ayarlamisti. Aslina, bu turlar kasabanin gecim kaynaklarindan biriydi. Buraya gelen yabancilari teknelerle kayaliklarin aralarinda, sahillerde gezdiriyorlardi. Heyecan ile tekneye bindik. Epeyce kalabalik bir gruptuk. Ortada ikram olarak sepet sepet taze meyveler , termoslarin icinde cay ve kahveler hazirlanmisti. Yavas yavas sahilden uzaklasmaya basladik. Deniz inanilmaz derecede temizdi. Dipteki kayaliklar, mercanlar ve baliklar nefis bir manzara olusturuyordu. Bir burnu donup de dar bir korfeze girdigimizde hayretimiz son derece artmisti. Burasi olaganustu girintili cikintili bir yeryuzu sekliydi. Bize dagitilan kagitlardan ve haritalardan anliyorduk ki, Arabistan’in Norvec’i diye adlandirilan bolgedeydik ve etrafimizda muhtesem fiyordlar uzaniyordu. Kaptanimiz anlatmaya basladi. Su anda karayolu ile ulasimi olmayan ic bolgelere dogru denizden ilerliyorduk. Etraftaki kayaliklar kalker kayalari idi ve binyillar icinde olusan katmanlari cizgi cizgi gozlerimizin onunde uzaniyordu.Her bir cizgi bizi biraz daha tarihin derinliklerine goturuyordu. Bu fiyordlarin ic kisimlarinda minik balikci koyleri vardi ve biz onlara dogru yol aliyorduk. Koylerin bazilarinda 5 bazilarinda 8 –9 aile yasiyordu. Evler kayalardan kesilen taslarla yapildigindan uzaktan farkedilmiyorlardi. Bu arada gokyuzunde muthis bir ciglik duyduk . Kocaman bir kartal kayaliklarin tepesinden havalanmisti. Kizlara donup. “Kizlar ayni Gemici Sindbadin hikayesinde gibiyiz. Onun dustugu kayaliklara benziyor buralar . dedim. Onlar da heyecan ile onayladilar. O sirada Kaptan bize donerek “Buralara Sindbad kayaliklari deniyor “demesin mi. Iste!.. tam Binbir Gece Masallarinin ortasindaydik….. Dort bes evlik bir balikci koyunun onunde demirledik. Evlerin onu balik aglari ve kucuk sandallar ile doluydu. Burada yasayanlar ancak deniz yoluyla kasabaya gidip gelirlermis. Erkekler baliga cikinca haftalarca donmezlermis. Akan bir su yok, elektrik yok….. Cocuklar ciplak ayaklari ile taslarin uzerinde zipliyorlar, bize el salliyorlardi… Hemen yanimizda bir kucuk kayalik yukseliyordu. Buraya telgraf adasi denirmis. Gercektende uzerinde bir telgraf diregi vardi. 1800 lu yillarda Ingilizler Hindistan ile Ingiltere arasindaki telgraf baglantisini buradan saglamislar megerse…!....

Bakiyoruz; baliklar etrafimizda adeta dans ediyorlar. Ellerimizle besliyoruz onlari. Kizlar kahkahalar atiyorlar. Nerdeyse kendi yedigimizden fazlasini balik surulerine yediriyoruz. Renk renk desen desen baliklar. Kucuk kizim bir ciglik atiyor “Anne Nemo geldi bak!!” gerceken de bir palyaco baligi mutesem kirmizi renleriyle saliniyor maviliklerde.

Yavasca haraket ediyoruz oradan. Birden Kaptanimiz bagiriyor. “Iste orda bakin!!!!” eliyle gosterdigi yere bakiyoruz. Yunuslar adeta dans ediyor ilerde. Yavas yavas yaklasiyoruz, sonra birden hizlaniyoruz… Meger, teknelerle yarismayi severlermis. Tam yanibasimdan bir Yunus firliyor yukari, hooop tekrar suya gomuluyor. Suyun serpintileri yagiyor basimizdan asagi.. sevinc cigliklari atiyor herkes. Suyun altinda cok net goruluyor, yarisiyor bizimle, gulumsuyor bize. Herkes fotograf makinalarina, kameralara sarilmis goruntu yakalamaya calisiyor. Inanamiyoruz yasadiklarimiza. ….. yunuslar ile yaris ve dansimiz yaklasik bir saat suruyor. …. Sonra birden kayboluyorlar. Kimse ayrilmak istemiyor oralardan, ama gitmek zorundayiz artik. Yerlerimize oturup etrafimizdaki tanimlanmasi zor , muhtesem manzaraya daliyoruz yine. Donus yolunda pek konusulmuyor. Kimse bu buyuyu bozmak istemiyor anlasilan.

Otele geldigimizde aslinda bir de dag turu yapildigini ogreniyoruz. Gecit vermeyen sarp kayaliklarin 1800 metre yuksekliginde bir koy oldugunu ve ancak jiplerle oraya gidilebildigini soyluyorlar. Yol tamamen patika ve taslikmis, incecik bir kurdale gibi uzaniyormus daglara..Gidip gelmek bir tam gun aliyormus. Cok uzuluyoruz cunku sabah donmek zorundayiz. O yukseklikte koyde bir avuc toprakta tarim yapildigini, islamiyet oncesi devirlere ait tapinak ve mezarlar oldugunu soyluyorlar. Resimlerini gosteriyorlar. Gozlerime inanamiyorum. Kayalarin icersinde fosiller goruluyor. Soruyorum bunlar da gorulebiliyor mu diye… “Hem de elinizle dokunabilirsiniz “ diyorlar. Bu daglar hep suyun alindaymis milyonlarca yil oncesinde … Zaman icinde sular cekilmis ve suyun yuzune cikmislar iste milyonlarca yil oncesinden balik , denizyildizi, denizati ve sayamayacagim pekcok deniz canlisi fosilleri yer aliyor kayalarda , acikca goruluyor. (Sonradan internetten yaptigim arastirmada bu fosillerin 65 milyon yil oncesine ait oldugunu ogreniyorum.) Butun insanliga yaradilisi, yaradilisin mukemmeligini haykiriyorlar. “Biz milyonlarca yil once de bu gunku gibiydik bakin!!!! “
Oraya gitmek icin dayanilmaz bir istek duyuyorum. Zirveden bir yanda Basra Korfezine, Hurmuz bogazina ote yanda Hint okyanusuna bakip olabildigince yuksek sesle haykirmak istiyorum. Allahim sana ve verdigin butun nimetlere sukurler olsun!…….

Ancak insanoglu her istedigini her zaman elde edemiyor. Simdilik sabretmek zorundayiz.

Sabaha karsi uyanip yine balkona cikiyorum. Sessizligi ve kendimi dinliyorum. Ne kadar cok ihtiyacim varmis buna… Yavas yavas gun agirmaya basliyor. Ne benlik kaygisi , ne yalnizlik, ne bunalimlar, isigin ozunde kayboluyor tum kaygilar……

Oglene dogru donuse geciyoruz. Khasab’in dar ollarinda son kez dolasiyoruz. Kizlar ellerinde fotagraf makinasi cocuklarin , kecilerin resimlerini cekiyorlar durmadan. “Babacim nolur biraz dur , biraz daha bakalim” diyorlar. Yavas yavas ayriliyoruz oralardan. Koy cocuklari el salliyorlar arkamizdan. “Babacim nezaman gelicez, noolur yine gelelim, daga da cikalim!” diye bagrisiyor kizlar. “Insaallah evladim” diyoruz. “Insallah en kisa zamanda kismet olur da yine geliriz…..Siz dua edin” Son donemecte bir daha duruyoruz. Arabadan inip geriye dogru bakiyoruz, bir resim daha cekiyoruz ve, ayriliyoruz oradan…..