BAKIS ACISI

Sabahin erken saatleri. Yogun trafikte ise gitmeye calisiyorum. Etrafimdaki otomobillerin icindeki insanlara takiliyor gozlerim. Herkeste bir sinirlilik, bir sabirsizlik, bir ofke sormayin. Herkes arabalarini birbirinin uzerine suruyor, kendine yol acip , yer bulmaya calisiyor, trafik kurallarini kimsenin dikkate aldigi falan yok. Herkes bir an once gidecegi yere ulasma cabasinda. Birbirine neredeyse parcalayacakmis gibi bakiyor. Kimileri ise kararip kalmis, bir bezginlik, bikkinlik…. Gun sanki baslamadan bitmis onlar icin…. Oysa daha sabahin ilk saatleri… Yol kalabalik, yol yetersiz belki, stres had safhada… Ama ya bosa gecip giden dakikalar…. Baskalarina kizip soylenerek, duzeltemeyecegimiz seyler icin bosuna kafa yorarak, icimizi karartarak gecirdigimiz anlar…. Oysa hic bir anin geri gelme olasiligi yok!!! Iste boyle harcanip gidiyor bu omur…. Sermayemiz olan zamani nasil da acimasizca tuketiyoruz…..

Cok yakindan tanidigim dostlar  var. Biliyorum ki cok cok iyi , duygusal, tertemiz insanlar… Ama ne yazik ki bakiyorum cok cabuk parlayip sinirleniyorlar. Herkese , her olaya karsi pesin bir negatiflik sozkonusu. Hatalari hemen goruyorlar ve karsisinda yer aliyorlar. Olumsuzluklar da hep onlari buluyor boyle olunca . Cunku neye dikkat ederseniz onu gorursunuz, neye dokunmak isterseniz ona dokunursunuz.

Aslinda bakiyorum etraflarina, oyle de yetistirilmisler. Hep sert davranilmis onlara buyutulurken. Hep hatalari elestirilmis, hep yapamadiklari icin hayiflanilmis, hep eksiklikleri yanlislari icin dillerden kotu soz beddua duymuslar, surekli baskalari ile kiyaslanmislar, hep karamsar ve problemli hikayeler dinlemisler. Hatta sadece kendileri degil butun insanlarin davranislari hep elestirilmis onlarin ortaminda.. Hep yanlislar konu edilmis . Elestirmek ve sikayet etmek , onlar icin bir yasam tarzi olmus, sanki uzulmek icin yasiyorlar.

Hayatin her aninda hatalar , yanlislar ve olumsuzluklar var. Kotuler olmasa iyilerin degerini kim bilebilirdi ki!... Ya yanlis olmasa dogrunun degerini ?... Hep yanlisa takilip kalmak , sikayet etmek neyi degistirir ki?....... Kizmak soylenmek neyi cozumluyor peki?…..

Kabe etrafinda doner dururken , Kabe'nin ekseninden bakip hep oteleri gorenler , bulundugu yerin farkinda bile olamayanlar icin caliyor icli ney!!!!. Farkedin artik kim oldugunuzu , yasamanin dayanilmaz guzelligini!!

Bir yerde okumustum, memleketimizde uzun yillar kalan bir yabanci : "Sizdeki insanlar hayati –Aman vaktim dolsa da su silahi devretsem – diyen bir nobetci askerin silahi tutmasi gibi tutuyorlar " demis. Yasamayi bir yuk gibi, bir agirlik gibi kabul edenlere her gun tesaduf ediyoruz. Cocuklarin, ev ve yasam kosusturmasinin kendisi icin tasinmasi guc bir agirlik oldugunu her firsatta ifade eden insanlar pek cok. Yalniz baslarina kalsalar ve butun sorumluluklardan bir an icin kurtulsalar, emin olun, hayat yine de bir yuk olmaktan cikmayacaktir onlar icin . Insan, hayata baska bir acidan bakmadan ve kafasindaki dusunce tarzini degistirmeden bu hayat hammalligindan kendini kurtaramiyor.

Yasamayi buyuk ideallere baglayanlar o ideale ulasmak icin onune cikan engelleri bir yuk degil de o hedefe ulasmada bir sebep ve bir atlama tasi olarak gorurler. Oyleyse bizler, hedefini insan gibi insan olmak, Yuce Rabbimin rizasini kazanmak gibi en yuksek yere koyanlar icin , bu etrafta her an olusan irili ufakli problem ve engeller , olumsuzluklar, dertler sevindirici ve hedefe yaklastirici birer basamaktan baska birsey degil!.........

Bahcivan elma agacini yetistirmek icin topragina gubre verir, su doker, alttan fiskiran dallarini keser , budar ki butun kuvvet yukari dallardaki ciceklere ve meyvelere gitsin .
degil mi? Peki biz nasil budanacagiz daha guzel cicekler ve meyveler verebilmek icin?

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

COCUKLAR VE BASARI

Bu gunlerde yine cocuklar , onlarin ilgi alanlari, calismalari ve basarilari ya da bazen basarisizliklari uzerine yogunlasmaktayim.

Bir cocuga sahip olmanin, daha dogrusu Rabbimin bize emanet olarak verdigi bu harkulade varliklarin sorumlulugunu ustlenmenin en zor yani kendi kisiligimiz, isteklerimiz ve arzularimiz ile onlarinkini ayirabilmek herhalde.

Onlar icin en iyi olani dusunebilmek kolay degil, kendi gerceklestirmek istediklerimiz , yada zamaninda gerceklestiremediklerimiz sirada beklerken.

Oysa onlar bagimsiz birer birey, farkli huy, mizac, yaradilis, yetenek ve fikirlere sahipler. Bunlari iyi algilimali ,degerlendirmeli ve onlara kendi kisilik ve yetenekleri dogrultusunda bir yol cizebilmek icin yardimci olmaya calismaliyiz. Onlarin yerine biz kendimizi bir yarisin icinde bulmadan!!!

Aslinda hep basarili , hep mukemmel, hep birinci olmalari da gerekmiyor. Kim kusursuz ki?.. Ya da kim herseyi ile mukemmel, her konuda hep birinci???

Yalnizca mutlu olmalari, yaptiklarini sevmeleri ve de sevdikleri konuya yogunlasmalari gerekli…Belli bir standartta genel kulturu aldiktan sonra kendi ozelliklerine en uygun konuda egitim alabilmeliler.

Tabi bunu soylemek, yada istemek kolay.. Ya gerceklestirmek ??? Bu icinde bulundugumuz  egitim ogrenim ortaminda, sosyal cevrede bu hic de kolay degil. Iste bu noktada bizim yardimimiza ihtiyaclari var.

Okul basarisi her zaman hayat basarisi olmuyor. Bununla ilgili bir arastirma kitabi almistim, hala arada bir acar okurum. Okul hayatinda hep en basarili olan bir ogrencinin gun geliyor hayatta hic mutlu olamadigini, istedigi iste calisamadigini, iyi bir evlilik yapamadigina sahit olabiliyoruz. Ya da okulu zorla bitiren birinin cok basarili bir is hayatina sahip oldugunu… Burada esas olan cocuklarimiza zorla her bilgiyi ogretmek degil. Onlardan daima birincilik yada derece bekleyerk kendilerini dev aynasinda gormelerine sebep olmadan , mizac ve yeteneklerine uygun konuda , sindirerek , sevdirerek egitilmelerini saglamak.

1972 -73 yillariydi. Ankara’nin  Kizilcahamam ilcesinde ilkokul ikinci siniftayim.

Ogretmenimi ve sinifimi cok seviyorum. Okula gitmeden 2 sene kadar once okumayi soktugumden sinif duzeyine gore biraz daha detayli hikayeler hatta romanlar okuyabiliyorum.
Bir gun ogretmenim Sati Kocak Hanim sinifa geldi ve Verem Savas haftasi nedeniyle bir yazi yarismasi duzenlendigini , bu konu ile ilgili arastirma yapmamizi, iki gun sonra sinifta bu konuda bir kompozisyon yazdiracagini soyledi. Eve dondugumde aneme babama sordum veremle savas nedir diye. Babacigim hemen ansiklopedileri acti onume dizdi. Bunlari iyice oku ve kendine gore bir ozet cikar hepsinden bakalim dedi. Ben iki gun boyunca okudum, belli yerleri not alip iyice belledim.
Gunu geldiginde ogretmenimiz hepimize beyaz kagitlar dagitti ve Verem Savas ile ilgili en az bir sayfa bir yazi yazmamizi istedi. Ben dikkatle butun bildiklerimi yazmaya basladim. Bir hafta sonra sonuclar aciklandi. Ilce duzeyinde yapilan bu yarismada birinci olmusum. Cok sevindim tabi.. Annem ve babam da oyle.. Fakat birkac gun sonra bir ders sirasinda aniden kapi acildi , iceri mudur bey ve yaninda tanimadigimiz bir baska bey girdi. Sonradan bu beyin mufettis oldugunu ogrendik. Ogretmenimizle konustular, beni kaldirdilar, verem savas ile ilgili bazi sorular sordular ve gittiler. Sonraki ders , sinifimiza yabanci  bir ogretmen geldi. Ogretmenimiz siniftan cikti. Bizim yerlerimizi degistirdiler, beni tahtanin onune ogretmen masasinin yanina cektikleri siraya tek basima oturttular ve hepimizden tekrar verem savasla ilgili birer kompozisyon yazmamizi istediler. Ben yine zaten aklimda olan , bildigim herseyi yapabilcegim en guzel haliyle yazdim. Basimda dikilen yabanci ogretmen bir an bile gozlerini benden ayirmadi.
Sonradan ogrendigimize gore: sinif arkadaslarimdan birisi evde benim kazandigimi soyleyince ailesi cok uzulmus, hatta belki sinirlenmis. Arkadasimin Savci olan babasi okula gelmis , ogretmenimle sonra mudurle gorusmus, kendi kizinin daha iyi olmasi gerektigini soylemis kagidimin incelenmesini istemis. Kagidimi incelemisler ve bunun bir ikinci sinif talebesinin yazamayacagina karar vermisler. Olay dahada buyumus ogretmenin bana yardim ettigi iddia edilmis okula mufettis gelmis. Ve az once de anlattigim gibi yazi yarismasinin bizim sinifta  tekrarlanmasina karar verilmis. Bir iki gun sonra okul muduru beni ve ailemi odasina cagirdi ve ikinci kez yazdiklarimin ilk kez yazilandan daha da iyi oldugunu, birinciligi  gercekten hakettigimi acikladi. Olanlar icin cok uzgun oldugunu da belirtti.

 Bir hafta sonu kucuk kasabamizin tiyatro salonunda yapilan tiyatro,sir ve folklor gosterilerinin ardindan sahneye cagrildim ve odulum olan bir kutu 12 renk kuru boya, bir hatira defteri ve bir saat seklinde kalemtrasi milli egitim mudurunun elinden aldim. Beni metheden  kisa bir de konusma yapti. Hediye paketim elimde annemlerin yanina kosarken gozlerim arkadasima ve ailesine takildi. Herkes beni oper tebrik ederken onlar baslarini cevirip salondan ayrildilar… 

O hediye paketindeki boyalar cabuk bitti, hatira defteri doldu, kalemtras acmaz oldu ama ben onlari hep sakladim. Ve her baktigimda o gunki kirginligimi , uzuntumu hatirladim.
Ve kendi kendime soz verdim; bir gun  cocuklarim olursa , onlari istemedikleri hicbir sey icin zorlamayacagim, basaramadiklari zaman kizmayacagim, sadece kendileri ile yarismalarini istiyecegim. Ve onlari asla baskalari ile kiyaslamayacagim.

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

“Her dem taze doðarýz, bizden kim usanasý”-Yunus Emre

 Sevgili Dostlar,
 
Hepinize hayýrlý cumalar diliyorum.
 
Rabbimin bize bahþettiði bir güne daha uyandýk elhamdülillah.
Burada havalar hala sýcak. Isý gün ortasýnda 30 -35 derece oluyor bazen. Oysa dün annemle görüþtük Bursa'da epey soðukmuþ.
 
 Ýster sýcak ister buz gibi, belki dünyanýn öbür ucunda yaðmurlu ama bizler yavaþ yavaþ uyanýyoruz yeni güne. Çünkü Rabbim bize bir güne daha merhaba demeyi nasib etti. Þükrederek kalktým yataktan . Ýþte yaþayacak , tefekkür edecek, zikredecek, sevecek bir gün daha baþladý dedim kendi kendime...
 
Biliyorum kimi dostlar hasta, kimilerin üzgün, kimleri belki kýrgýn, kimleri pek çok sorunlarla merhaba dedi bu güne... Belki içimizde sevinç çýðlýklarý atarak uyananlar , kendini yeni doðmuþ gibi hissedenler de oldu... Her nasýlsa , ne varsa bizde ; iste yaþamak için bir gün daha.. Bir fýrsat bize her dem yeniden doðmak için... Kendimize bakýp düzeltmek için, kainata bakýp tefekkür etmek, Rabbimin nimetlerine þükretmek için.... Sevdiklerimizi arayýp onlarý sevdiðimizi söylemek, yaptýðýmýz her iþi doðru yapmak, belkide hatalarýmýz için onlardan af dilemek için... Kendimize bir de vicdan aynasýndan bakýp , içimizdeki ben ile barýþmak için...Ýnsanlarla ve de en önemlisi kendimizle inatlaþmayý terketmek için ... Zira inatlaþmak þeytana davetiye çýkarmak deðilmidir?  
Haksýzdan hakkýmýzý aramaktan da vazgeceðiz bu yeni günde.. Haksýzdan hak iddia etmek de Hakk ka hürmetsizlikmiþ bunu da anladýk... Rabbime havale edeceðiz ismizi, tevekkülle boyun egýp teslim olduk mu , ihlasla sarýldýk mý bize düþen iþlere bakýn nasýl açýlýverecek kapýlar..
 Denge insaný olacaðýz , aþýrýlýklar bize göre deðil... Esen rüzga göre deðiþmeyecek fikirlerimiz, onun bunun dediði ile þekillenmeyecek davranýþlarýmýz... Her amelimizde Rýza-i Ýlahi olacak. Bizim ne istediðimiz deðil Rabbimýn ne dediði belirleyecek hayat yolumuzun çizgisini..... Karar verirken hayat yolundaki her çatalda bu karar beni mutlu eder mý diye deðil; Rabbimi razý eder mý diye soracaðýz kendimize... O razý olunca tüm dünya razý olacaktýr unutmayalým..Nefsimize daha bir yumuþak davranýp terbiye yolunda ilerleyeceðiz bugün... Öyle güzel iþler yapýp  öyle çok sevgiyle, hizmetle dolduracaðýz ki gönlümüzü nefis fýrsat bulamayacak bizi þaþýrtmaya .. Yoksa biliyoruz nefis eðer insanýn boynuna geçirirse zincirlerini Cenab-ý Hak boþaltýp aliveriyor nurani zincirleri... Sovene dilsiz vurana elsiz olacaðýz , Öyle mütevazi, öyle tevekkel,  öyle baðýþlayýci, öyle edepli olacaðýz ki adeta saydamlaþacaðýz..... Onlar o sözü kendilerine demiþ , tokadý kendilerine atmýþ olarak silkinecekler kendilerine gelecekler sonunda....
 
 
Ýþte harika bir sabah.... Ýster pýrýl pýrýl parlasýn güneþ, içimizi  ýsýtsýn çýlgýnca.... Ýster kar yaðsýn lapa lapa , kaplasýn bütün çirkinlikleri, seriversin bembeyaz örtüsünü . Ellerimiz yüzümüz donarken , içimiz ýsýnsýn her biri baþka desen kar tanelerinin o mucizevi dansý ile..... Ýster yaðmur boþansýn gökyüzünden , gök gri, deniz gri, yer gri olsun, rahmet yaðdýrsýn gönlümüze, sýrýlsýklam ýslatýrken dünyayý kirlerinden temizlesin... Ýster fýrtýnalar essin, yýkýp gecsin ,  elimizde avucumuzda ne varsa alsýn götürsün..... Rabbim nerede nasýl tecelli etmiþ olursa olsun bize armagan edilmis olan bu günü en güzel þekilde yaþýyacaðýz..... Bir dakika deðil bir saniyemiz yok kaybedecek.... Aðlamaya , sýzlanmaya, þikayete, karamsarlýða, umutsuzluða, nefrete, kine , umursamazlýða vakit yok ayýracak... Seveceðiz kainatý doyasýya, Þükredeceðiz her saniye ve yaþýyacaðýz her ani insan gibi... Kullukta derinleþmenin yollarýný arýyacaðýz..... Unutmayacaðýz yaptýðýmýz her güzel iþ Allah'tan bir armaðan , her kötü iþ ise nefsimizden olacak....

Gece olduðunda uyumayý nasib edecekse Rabbim soracaðýz kendimize bugün Allah için ne yaptým... Cevabýný verebilmek için hadi kollarý sývýyalým. Kaybedecek vakit yok....
 
Ne olur bu guzel gunde dualarýnýzda beni de unutmayýn. 
 
Rabbime emanet olun.

Yorum (1) Yorum yaz!

KARTALLAR YUKSEK UCAR

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

BIR GUN SUSMAYI OGRENDIM !!!

Bir gün susmayý öðrendim. Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar  susacaktým. Çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduðum iletiþim tarzýydý.  Babam akþamlarý eve yorgun dönerdi. Ben bütün gün evde sýkýlýr, onun  geliþini iple çekerdim. Daha o kapýdan girer girmez boynuna atýlýr onunla  oynamak isterdim. Babam sarýlýr, öper sonra da, hadi odana git, derdi. Yemek hazýrlanýnca annem çaðýrýr bu defa masada bir araya gelirdik babamla. Onlar annemle konuþurken ben araya girer, sesimi duyuramayýnca da baðýrýrdým. Babam sinirlenir, 'Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldým, birde sen kafamý  ütüleme!' derdi.  Annem de 'Bütün gün zaten seninle uðraþtým, bir  çift laf da mý konuþturtmayacaksýn babanla?' diye çýkýþýr, beni odama gönderirdi. Çaresiz bir þekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doðru yol alýrdým. Babam arkamdan, 'Bizim bir odamýz bile yoktu, her þeye sahip, hâlâ ne istiyor anlamadým.' diye baðýrmaya devam ederdi. 'Keþke benim de bir odam olmasaydý, keþke bizim de evimiz bir odalý olsaydý da hep birlikte otursaydýk' derdim içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdim. Yemekten sonra babam kanepeye uzanýr, eline kumandayý alýr, televizyon seyrederdi. Beni yanýna çaðýrýr biraz severdi. Onun izleyeceði önemli bir þey varsa beni adeta yerimden bile kýpýrdatmazdý. Azýcýk hareket edip koþup oynamaya çalýþsam oda hapsim yeniden baþlardý. Bir gün anladým ki susunca babamla daha iyi anlaþýyoruz. Bu defa susarak yapabileceðim oyunlar geliþtirmeye baþladým. Önce resim yaparak baþladým iþe. Babam çizdiðim resimleri çok beðeniyor; 'Bak, böyle uslu uslu oyna iþte.' diyordu. Babam bazen göz ucuyla bakýyor, resimle ilgili bir þey sorsam afallýyordu. Ama bana kýzarak beni artýk odama göndermiyordu. 'Son günlerde ne de akýllandý benim oðlum.' diye komþulara anlatýyordu annem halimi. Resimlerim arttýkça ortalýk daðýlmaya baþladý. Annem 'Odaný topla!'diye  odama kapattýðýnda iþe nereden baþlayacaðýmý bilemiyordum. Ben bunlarla uðraþýrken zaman geçiyor; ama odamý toparlamayý beceremiyordum. Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayý yasaklayacaðým.' dedi bir gün. Susuyor olmamý usluluk olarak deðerlendiren ailem resim yapmayý da elimden alýrsa ben ne  yapacaktým? Bu düþüncelerle bir aile tablosu yaptým. Babam eve gelince uygun zamaný kolladým. Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi. Babam oturur oturmaz çizdiðim resmi getirdim.   Babam baktý. Hým, dedi 'Çok güzel olmuþ. Bu adam benim herhalde.' dedi. Ben 'Hayýr o adam deðil, bu çocuk sensin.'dedim. O 'Hayýr, bu adam benim, bu çocuk sensin, bu küçük kýz da arkadaþýn.'dedi. Ben yine 'Hayýr, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük kýz da annem.' Dedim Babam benimle uðraþmaktan vazgeçip: 'Peki neden bizi küçük çizdin?' dedi. Heyecanla baþladým anlatmaya…. Ben büyüyüp adam olacaðým. Ýþ bulup çalýþacaðým. Siz yaþlanýp küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek, komþumuz Ahmet amca ile Ayþe teyze gibi küçücük kalacaksýnýz. Ben iþten geldiðimde yorgun olacaðým. Siz benimle konuþmaya çalýþtýðýnýzda iþyerinde kafam þiþmiþ olacaðýndan sizi duymayacaðým bile. Siz benimle bir þeyler paylaþmak istediðinizde 'Hadi odanýza çekilin de kafa dinleyeyim.' diyeceðim. Ve bir de baðýracaðým 'Her þeylerini alýyorum. Sýcacýk odalarý da var, daha ne istiyorlar' diye… Annemle babamýn gözleri fal taþý gibi açýlmýþtý. Duyduklarýna inanamýyorlardý… Bana sarýlýp beni öyle içten bir okþayýþlarý vardý ki sonsuza kadar konuþsam hiç býkmadan dinleyecekler gibiydi.   Farkýnda' Olmalý Ýnsan... Kendisinin, Hayatýn Olaylarýn, Gidiþatýn Farkýnda Olmalý. Ömür Dediðin Üç Gündür, Dün Geldi Geçti.Yarýn Meçhuldür, O Halde Ömür Dediðin Bir Gündür, O Da Bugündür.

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

SABIR VE SUKUR

*********
Oglen olmak uzereydi.. Elimde kahve fincanim pencerenin onune oturdum . Disarida oyle guclu bir sicak vardi ki balkona bile cikmayi goze alamamistim. Camlara elimi surdum, renkli camlar gunes isigindan isinmisti. Havada agir birde nem vardi. Gokyuzunun o guzelim mavisi , sarimtirak bir sis tabakasi ardinda kaybolmustu. Yanibasimizda hizla yukselen insaata baktim. Isciler , baslarini, yuzlerini sarmislar karincalar gibi calismaya devam ediyorlardi. Nede hizli yukseliyor bu insaat diye dusundum. Daha baslayali iki ay bile olmadi oysa. Simdiye dek hicbir yerde bu kadar hizla ilerleyen , bu kadar cok sayida gokdelen insaatini bir arada gormemistim. Isciler , is makinalari gece gunduz calisiyordu. Isciler ise Hintli, Afgan yada Bangladesli. Gulumsedim. Aslinda bu modern yuzlu yeni dunya sehrinin gercek kuruculari bu isciler diye dusundum.

Oglen ezani duyuldu. Insani etkileyen , gur ve berrak bir sesle okunuyordu. Bir kipirdanma oldu isciler arasinda . Baktim, bir karton , bir koli parcasi, bir cimento cuvali bulan , uzerinde namaza duruyordu. Yuce yaradanin huzurunda , o muthis sicak altinda , kavrulmus bedenler saflar olusturuyordu. ….Tam gun calisan klimanin serinligini daha bir cok hissettim sirtimda bir an. ……dondum……

Penceremin onune geri dondugumde adamcagizlar kucuk gruplar halinde kizgin betonlara oturmus , birer madeni kabin icersindeki yemeklerini paylasarak yiyiyor , sohbet ediyorlardi. Birden cok neseli , mutlu gorundukleri dikkatimi cekti. Yemeklerini bitirenler ise yine betonlarin uzerinde uzanmis , yorgun bedenlerini biraz da olsun dinlendirebilmek icin uyumaya calisiyorlardi… Bir iki gun once gormustum de uzun uzun dusunmustum bu manzara uzerine . : ’Aslinda belki de onlar bizden , buradaki pekcok kisiden daha mutlu ve huzurlu gorunuyorlardi.  Calisacak isleri var, yiyecek ekmekleri var hatta para biriktirip memleketlerindeki ailelerine de yollayabiliyorlar. Baskaca bir kaygilari da yok. Bizim ugrastigimiz yapay problemler onlari hic ilgilendirmiyor bile. Bir araya geldiklerinde oturup sukrediyorlar ve huzur icinde muhabbet ediyorlar” . Evet findik kabugunu doldurmayacak dertler edinenlerin yapay problemlerinin , findiga can verenle ilgilenenler icin hic bir onemi olmayacagini anlamak zor degil…..

Bizim evin esyasini da dort bes Afganli tasimisti. Onlari hatirladim bir an. Bir dusunun , biz agir bir esyayi birer ucundan tutsak , tasimaya kalsak, birbirimize nasil komut yada isaret veririz, nasil sesleniriz. ‘Dur , yavas , hadi yavas yavas” falan deriz degil mi? Onlar ise her esyayi yukleniklerinde birbirlerine sadece” Sabir sabir sabir’ diyorlardi. Koca gun bir evi yerlestirdiler agizlarindan baskaca birsey cikmadi.. Ne bir ah , nede of… sadece sabir , sabir, sabir …..

Sabretmeyi biliyorlar dedim, sukretmeyi de biliyorlar, zikretmeyi de…. Birde fikredebiliyorlarsa ….. Utandim … Yasamim boyunca sarfetmis oldugum her memnuniyetsizlik ifade eden kelime icin utandim, tek tek…

Sabir ve sukurle ilgili bir hikayeyi hatirladim birden . : “ Hicretin ikinci asrinda iki Allah dostu yasarmis . Birinin adi Sakik, digeri Ibrahim Ethem… Iste bu iki veli karsi karsiya oturmus sohbet ederken , Sakik sormus:’ Nasil yasiyorsunuz? ‘ Ibrahim Ethem :’ nasil yasayacagiz.. Bulursak sukrediyoruz. Bulamazsak sabrediyoruz…’diye cevaplamis. Sakik” Bizim Horasanin kopekleri de boyle yaparlar.” Demis. Bu cevaba sasiran Ibrahim Ethem: “Ya siz ne yapiyorsunuz?’ deyince Sakik:” biz mi? Bulursak bizden daha muhtac olanlara veriyoruz . Bulamazsak sukrediyoruz. Ibrahim Ethem ayaga kalkip dostunun elini opmus. Iste marifet sirrina erenler boyle tatli tatli konusur ve birbirlerinden tatli tatli ayrilirmis. Herkes noksanini gormege, gidermeye , bilmedigini ogrenmeye calisirmis……

Iste burdaki iscilerde her daim sabrediyor , bulamadiginda sukredip buldugunda ise hep beraber paylasiyorlardi benim gozledigim. Bu hikaye canlaniverdi gozumde…

Onlardan ogrenilecek ders alinacak cok sey var diye dusundum…Kendimize dert edindigimiz anlamsiz yapay sorunlari bir tarafa birakip dusunmeliyiz biz de ….. Daha cok cok kullanmaliyiz bu uc kelimeyi sabir , sukur ve zikir . Bir de fikretmeliyiz. Dusunmeliyiz . Belki de en az yaptigimiz sey bu bu yasam kargasasinin icinde . Programlanmis robotlar gibi haraket ediyoruz. Gazete denilen kagit parcalari, televizyon proramlari , etrafimizdakilerin hic durmadan yaptiklari yorumlar ve yonlendirmeler…. Ve daha pekcok olumsuz etken programliyor bizi. Oysa bir basarabilsek dusunmeyi, farkina varmayi … etrafimiz oyle guzelliklerle mucizelerle dolu ki…. Her kotu dedigimizde de ne dersler ne guzellikler sakli….

Kardescigimin dedigi gibi “… dusunelim katiksizligi, safligi; eldegmemisligi, dokunulmamisligi ,salt olani ve guvenelim kendimize….
Salt olan, mutlak olan oyle bir ates ki, ates ustune ates. Oyle bir yag ki nerdeyse kendi kendini tutusturacak billurlukta. Ve salt guzellik nurun adi , kim ne derse desin senin icinde… Neyi gormek istersen onu gorursun, neye dokunmak istersen ona dokunursun. Sen ugrunda evrenin yaratildigisin. Istanbul onu anlayanlar, Bogazici onunla huzunlenip onunla cosanlar, kitaplar onlari cocugu gibi bagrina basanlar ve bilinenler onlari bilenler olmasaydi ne ederdi.?……….’

Dusunelim ve artik farkina varalim bazi seylerin….

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

SIS

Sabahin erken saatleri… Yine penceremin onundeyim. Disariyi yogun bir sis perdesi kaplamis goz gozu gormuyor. Neredeyse onumuzdeki evi bile goremiyorum. Bulut bulut inen sis bazen hafif ruzgarla aralanir gibi oluyor. Az otedeki parkin yesilini, yada evlerin catilarini secer gibi oluyorum , sonra heresy yine o yogun beyazligin arkasinda kayboluyor. Nem, evin icinde bile hissediliyor sanki…. Kendime sicak bir cay yapiyorum, fincanimi avuclarimin icine aliyor, uzerinde dumani tuten mis gibi burcu burcu kokan cayimi yudumlayarak bu inanilmaz guzel, mucizevi manzaraya daliyorum.

Yasami dusunuyorum …. Cogumuz icin su sis tabakasindan farkli gorunmuyor. Bir adim sonrasini bile hesaplamaktan , bilebilmekten aciziz aslinda… O yaptigimiz uzun vadeli planlarin kaci gerceklesebilecektir aslinda…. Birden annecigimden duydugum bir soz aklima geliyor. "Hayat aslinda bir halinin dokunusu gibidir" demisti. "Desen bellidir gercekte ama sen goremezsin tamamini. Her an bu deseni olusturmak icin yeni bir ilmek atarsin hayata ve ilmek ilmek dokursun yasamini." Omur tamama erdiginde de halinin tamami dokunmus olur. Iste o an ortaya cikmis olur butun desen , dogrusuyla, hatalariyla…….

Bu zorlu hayat yolculugunda her an, her davranis cok onemli bizler icin. Cunku sarfettigimiz her soz. attigimiz her adim olusturuyor bu yasam halisini. Soyledigimiz her soz uzayda cinlayarak dolasmaya basliyor, yok olmuyor. Yaptigimiz hatalari zamani geri alarak duzeltme imkanimiz yok. Elimizden geldigi kadar az hata ile dokumaliyiz onu….

En kolay yaptigimiz hata nedir? diye dusunuyorum. Bence kendi isimizden cok baskalarinin ne yaptigi ile, nasil oldugu ile, onlarin hatalariyla ilgileniyoruz hep….. Kulaklarimda Peygamber Efendimizin (SAV) su Hadisi Serifi cinliyor. " Bir mu'min diger bir mu'min kardesinde gordugu bir ayiptan oturu onu kinarsa, kinayan o kinadigi ayibi islemeden can vermez" Urperiyorum:

Bu konuyla ilgili bir hikaye okumustum: Yalova Vaizlerinden Mevlud Karakus Hoca Efendi anlatiyordu: " Istanbul'da taninmis hocalardan Hafiz Mehmet Efendi 'nin derslerinde bulunuyordum. Her biri inci mercan kadar kiymetli sozlerini dikkat ve alaka ile dinliyor cok istifade ediyordum. Merhum Hoca o kadar guzel konular secerdi ki hayran olmamak mumkun degildi. Fakat cok acele konusur , adeta kelimeleri birbirine karistirirdi. Bu nedenle dersleri dinlemek. Hele kulagi biraz az isitenler icin hayli zor oluyordu. Bir gun yine onu dinlemistim. Kendi kendime : - Ah ne olurdu , su hoca efendi biraz agir konussa, kelimelerin ve cumlelerin hakkini verse , soyledikleri daha iyi anlasilirdi diye icimden gecirdim. Aradan zaman gecti, nasil oldu anlamadim , O gune kadar tane tane konusmak aliskanliginda olan fakir de, tipki Hoca Mehmed Efendi gibi acele konusmaya, kelimeleri karistirmaya basladim. Sanki, Onun hali bana giydirilmisti. O gunden beri bunu duzeltemiyorum……"

Evet bir kimsede hata , kusur ayip gordugumuz zaman, once kendimizi bir yoklamaliyiz degil mi? Eger dikkat edersek ona benzer bir kusuru kendimizde de buluruz. Yada o kusur o anda bizde yoksa herhangi bir gaflet aninda ayibi, benzer bir seyi yapmayacagimizi kim garanti edebilir ki !!! degil mi? Bizim de baska baska zaaflarimiz , eksiklerimiz, hatalarimiz yok mu?

Ne demis Koca YUNUS

" Cumleler dogrudur sen dogru isen,
Dogruluk bulunmaz sen egri isen"

Yavas yavas sis perdesi aralanmaya basliyor, Sicak simsicak gunes isinlari uzaniyor beyaz pamuk yiginlarinin arasindan. Aydinlatiyor isitiyor dunyayi. Butun guzellikleri ve ihtisamiyla ayaklarimizin altina seriliveriyor Yuce Rabbimizin bize sundugu nimetler….

Cok yolumuz var daha alacak , cok…. Sukrederek Rabbime , kalkiyorum yerimden , karisiyorum hayata…...

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

100 KiSiLiK DUNYA

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

FELAKET KUSLARI

Son günlerde daha da çok dikkatimi çekiyor ki insanlarýn mutsuzluklarý ve üzüntülerinin  altýnda, hep yasadiklari olaylara bakýþ açýlarý ve getirdikleri yorumlar yatýyor. Hayat tabi ki güllük gülistanlýk deðil. Bizim bir yaradýlýþ sebebimiz var. Þiddetli bir dünya imtahaný ile karþý karþýyayýz. Bir iki gün yolunda giden iþler bakýyorsunuz bir anda sarpa sarýveriyor. Can ciðer olduðunuz kiþiler sizi incitebiliyor. Hatta hiç beklemediðiniz þekilde yalan söylendiðine , maalesef giybet edildiðine þahit olabiliyorsunuz. Maddi ya da manevi her an bir terslik bizi bulabiliyor. Bazen en aðýr darbe en çok güvendiðimiz ve sevdiðimiz insandan geliyor. Ancak unutmamamýz gereken birþey var ki her türlü iyilik ya da kötülük bir sebep üzerine veriliyor. Rabbýmýn adeleti her an kendini gösteriyor. Ben bunu haketmedim diye hayýflanmak yerine teslimiyet içinde sebebini düþünüp en kýsa zamanda meselenin hal yolunu araþtýrmak, gücümüz yetmediði yerde de Rabbimize dualar ile sýðýnmak  yapýlabilecek yegane þey.

 Diken ve çalý dolu araziyi gül bahçesine çevirmenin bir tek yolu var güzel düþünmek , güzel düþünce güzel hissediyor, güzel davranýyor , güzel yaþýyorsunuz. Þimdi bazý arkadaþlar diyor ki peki filanca bana böyle bir kötülük yada haksýzlýk yaptý neden, ben nasýl karþýlýk vereceðim yada nasýl karþýlýk vermeyeyim? Býrakalým baskalarýnýn ne yaptýðýný,  onlar kendi davranýþlarýndan sorumlular , biz de bizimkilerden. Onlar yanlýþ yaptý diye yanlýsýn ortaðý olmak da en az yanlýþ yapmak kadar tehlikeli deðil midir?  Ýncindiðimizi belirttikten sonra yüzümüzü güzele ve doðruya çevirelim hýzla. Orada takýlýp kalmak, olayý önümüze gelene anlatmak, geceleri yataðýmýzda düþünüp senaryolar üretmek, yorumlar yapmak bize hiçbir fayda saðlamaz. Biz olabildiðince yalýn, düz, açýk, net bir þekilde sevgi dolu yaþýyalým ve gösterelim ki biz buyuz. Eðer anlayabilirlerse affedilirler. Yoksa zaten düþünmeye bile deðmez. Af kapýmýz hep açýk, sevgi har yanýmýzý sarmýs, dik bir duruþla duralým yeter.

Ýnsanlarýn yaptýklarýna üzülerek , hayýflanarak harcadýðýmýz zamaný kendimizi yetiþtirmeye, doðru ve güzel davranýþlarý geliþtirmeye harcasak daha doðru olur deðil mi. ?

Biz dostlarýmýzý Allah dostlarýndan seçmeliyiz diyoruz .. Ancak günlük yaþamda ister istemez pekçok deðiþik düþünceye , ahlaka sahip insanla birlikte oluyor , hayatýn belli anlarýný paylaþýyoruz. Onlar da eðer bir hak dostunun nasýl olmasý gerektiðini görmezlerse nasýl bilecekler hakikatý. Biz duruþumuz , sevgimiz ve doðruluðumuzla örnek olmalý kapýmýzý herkese açýk olduðunu gösterebilmeliyiz ki nasiplenenler çoðalabilsin deðil mi?

Burda Hintlilerden bir hikaye dinlemiþtim; bir gün çok periþan ve ihtiyar bir kadýn Buda nin karþýsýna çýkar “ Ey efendim benim kocam vefat etti, hayatta kimsem yok çok periþaným, acizim, maðdurum, tek baþýna yaþamam , hayatýmý sürdürmem imkansýz. Kocamý yeniden hayata döndürürmüsün”der.  Buda cevap verir “ Peki ancak bir þartla , sana bir tepsi veriyorum, bu tepsi ile ev ev dolaþacaksýn. Kendisine bu güne kadar hiçbir felaket uðramamýþ her haneden bir pirinç tanesi alýp koyacaksýn. Ne zamanki tepsi dolarsa bana gel kocaný geri vereyim sana” Kadýn tepsi ile ayrýrlýr. Ev ev dolaþmaya baþlar. Fakat kendisine musibet uðramayan tek bir ev bile bulamaz. Kimine hastalýk, kimine maddi darlýk, kimine olum, kimine evlat acýsý …. Hepsine bir felaket uðramýþtýr. Birkaç hafta sonra  tepsisi bomboþ Buda nin huzuruna girer “Ey efendim þartýný yerine getiremedim. Zira her uðradýðým evde mutlaka bir musibet vardý Felakete maruz kalmayan kimse bulamadým.” Der . Bunun üzerine Buda " Ey evlat canla baþla arzu ettiðin saadeti bu dünyada bulabilmek asla mümkün deðildir onun için evine dön ve hayatýn zorluklarýna karþý sabýr ve metanetli ol. Hayatýný kendin çiçek bahçesine çevirebilirsin ancak.” der.

 Evet baþýmýza her ne gelirse gelsin yalnýz biz deðiliz. Bir bakalým etrafýmýza insanlar daha da kötüsü  sayýlabilecek ne dertlere düþmüþler. Eðer hiçbirþeyin sebepsiz olmadýðýný bilirsek, Allah’in bize verdiði musibetelerin de tekamul merdiveninde bir basamak olduðunu farkebilirsek, olaylarýn arkasýndaki sýrlarý yakalayabiliriz. Onlara aracý olanlarý suçlayacak yerde, kendimizi düzelterek merdivenlerden aðýr aðýr çýkmaya devam ederiz.

 Yine bir çin atasözü var ki bu duruma çok uygun bence “Basýnýn üzerinde felaket kuþlarýnýn uçmasýna engel olamazsýn , ama saçlarýnýn arasýna yuva yapmalarýný önleyebilirsin” diyorlar.

  Hisleriyle düþünenler devamlý acý çekecekler , aklýný kullanarak yaþýyanlar her türlü musibete gülümsiyerek bakabilecekler, fakat ancak iman sahibi olanlar devamlý bir huzur içinde bulunabileceklerdir.

 Hayatý bütün olumsuzluklarýna karþý sevebilmek baþarýnýn anahtarýdir . Zira baþýnda uçan ýzdýrap kuþlarýna saçlarý arasýnda yuva yaptýrmama kudretini insana bu iman ve Allah sevgisi verecektir.

Ýnsanýn yaradýlýþýnda hayata bir baðlýlýk var. Yoksa etrafýmýzda hergün gördüðümüz, herþeyi kendine dert edinen , en ufak meselede kadere isyan eden insanýn yaþýyabilmesi mümkün olabilirmiydi?

Fakat asýl olan ‘yaþamak’ deðil… Bitkiler ve hayvanlar da yaþýyor. ‘Ýnsan gibi yaþamak’ asýl mesele bu…. Bunun için ise sadece kendi baþýnda ucan izdirap kuþlarý ile deðil, baþkalarýnýn baþlarýnda yuva yapmaya çalýþan izdirap kuþlarý ile de mücadele etmek, onlara yasayarak uygulayarak örnek teþkil etmek, ihtiyacý olana elimizi uzatabilmek.. Ýþte ibadetlerin en güzeli ! Ýnsana hizmet edebilmek….. Böylece yaþamanýn manasýný da daha iyi kavramýþ oluruz Allah’in izniyle …

 Rabbým hepimize bu dünyada ve öbür dünyada iyilikler nasib etsin inþaallah

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!